MotoGP: Αλλαγές στους κανονισμούς των "πλεονεκτημάτων"

Πρόβλεψη για τα πλεονεκτήματα και τις wild card συμμετοχές

Από τον

Λάζαρο Μαυράκη

15/5/2020

Όπως δείχνουν τα μέχρι τώρα δεδομένα, το παγκόσμιο πρωτάθλημα των GP αναμένεται να ξεκινήσει μέσα στην καρδιά του καλοκαιριού, με όλη αυτή όμως την αναστάτωση που έχουν επιφέρει οι ακυρώσεις και οι αναβολές αγώνων, να δημιουργούν αντίκτυπο σε πολλούς τομείς.

Ένας από αυτούς είναι στον τρόπο με τον οποίο καθορίζεται το αν μια εταιρεία θα έχει πλεονέκτημα σε ό,τι αφορά την εξέλιξη των κινητήρων της ή όχι. Αυτό είναι άμεσα συνδεδεμένο και με τα αποτελέσματα που πετυχαίνει μια ομάδα, τους τερματισμούς δηλαδή των αναβατών της, σε μια φυσιολογική όμως σεζόν με πλήρη τον αριθμό των αγώνων. Φέτος όμως, που το πρωτάθλημα –εάν και εφόσον ξεκινήσει, υπενθυμίζουμε- θα είναι αρκετά κουτσουρεμένο με μικρότερο αριθμό αγώνων, υπήρχε θεωρητικά η πιθανότητα ένα εργοστάσιο που δεν απολάμβανε αυτά τα πλεονεκτήματα, να μην προλάβει να πετύχει το απαραίτητο νούμερο τερματισμών στο βάθρο και να βρεθεί ξαφνικά στη λίστα με τους κατασκευαστές που θα έχουν πλεονέκτημα για την επόμενη χρονιά.

Για να αποφευχθεί κάτι τέτοιο, η Επιτροπή των Grand Prix, αποτελούμενη από τους Carmelo Ezpeleta (Πρόεδρος της Dorna), Paul Duparc (εκπρόσωπος της FIM), Herve Poncharal (εκπρόσωπος της IRTA) και Takano Tsoubouchi (εκπρόσωπος της MSMA), πραγματοποίησε δύο τηλεδιασκέψεις (30 Απριλίου και 7 Μαΐου), προκειμένου να παρθούν αποφάσεις για το συγκεκριμένο ζήτημα. Σε ό,τι αφορά λοιπόν τα πλεονεκτήματα, η Επιτροπή αποφάσισε ότι για το 2020 κάποιος κατασκευαστής μπορεί να τα χάσει (αν έχει πολύ καλά αποτελέσματα), αλλά δεν μπορεί κάποιος άλλος να επωφεληθεί από τα άσχημα αποτελέσματα και να τα κερδίσει. Επιπλέον, όσοι βαθμοί προστεθούν μέσα στο 2020 για τα εργοστάσια που βρίσκονται σε καθεστώς πλεονεκτημάτων, θα εξακολουθήσουν να έχουν ισχύ για τα επόμενα δύο χρόνια.

Παράλληλα, πάρθηκε απόφαση και για το "σφράγισμα" των κινητήρων και πιο συγκεκριμένα ότι το ομολογκάρισμά τους για τις ομάδες των MotoGP που είναι σε καθεστώς πλεονεκτημάτων, μπορεί να ανασταλεί. Αυτό σημαίνει ότι η ΚΤΜ και η Aprilia είναι υποχρεωμένες πλέον να καταθέσουν δείγματα των κινητήρων τους στον Τεχνικό Διευθυντή των GP–όπως έχουν κάνει ήδη τα υπόλοιπα εργοστάσια- μέχρι τις 29 Ιουνίου 2020.

Σε ό,τι αφορά τις wild card συμμετοχές (για όλες τις κατηγορίες), τονίζεται ότι φέτος αρκετοί αγώνες θα γίνουν κεκλεισμένων των θυρών, θα πρέπει και ο αριθμός των συμμετεχόντων να κρατηθεί στο χαμηλότερο δυνατό όριο, όπως είναι επίσης σημαντικό να διασφαλιστεί η μέγιστη λειτουργικότητα των pit box για τις ομάδες που έχουν συμβόλαια. Γι' αυτό η Επιτροπή αποφάσισε ότι οι wild card συμμετοχές σε όλες τις κατηγορίες, αναβάλλονται για τη σεζόν του 2020. Να σημειώσουμε εδώ, ότι αυτό "πλήττει" και τον Jorge Lorenzo, ο οποίος μάλιστα είχε ανακοινώσει μαζί με την Yamaha την συμμετοχή του στο GP της Catalunya, ενώ όλο και μεγαλώνει ο ντόρος σχετικά με την αλλαγή της απόφασής του να αποσυρθεί τελείως από τους αγώνες. Το "πάγωμα" των wild card συμμετοχών, συμβαδίζει και με την στρατηγική μείωσης του κόστους για όλες τις ομάδες των MotoGP. Στην ανακοίνωση υπογραμμίζεται ότι υπάρχει η πρόθεση να τις επαναφέρουν για το 2021, αλλά η τελική απόφαση θα παρθεί λίγο πριν το ξεκίνημα της σεζόν.

Ετικέτες

motogp

https://bit.ly/MOTO_677

Race News

Επικαιρότητα

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ

Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!