MotoGP: Αποτελέσματα χρονομετρημένων δοκιμών Αυστρίας

Στο 0,002 κρίθηκε η pole Position!!

Από τον

Μπάμπη Μέντη

11/8/2018

Η αυστριακή πίστα είναι ιδιαίτερα φιλόξενη για τις μοτοσυκλέτες της Ducati, όμως τίποτα δεν μπορεί να σταματήσει τον Marc Marquez. Όχι μόνο συνεχίζει να οδηγάει λυσσασμένα από το πρώτο μέτρο που θα κάνει μέσα στην πίστα, αλλά πλέον δεν πέφτει!

Έκανε τα πάντα για να σημειώσει χρόνο 0,002’’ ταχύτερο από του Dovizioso.

Είχε φυσικά κάνα-δύο γλιστρήματα, αλλά κανένα δεν ήταν από εκείνα που μας έχει συνηθίσει. Από την Παρασκευή έως και το τέλος των χρονομετρημένων δεν άφησε σε κανέναν την αμφιβολία για ποιο είναι το σχέδιό του για τον αγώνα της Κυριακής. Γιατί μας εντυπωσίασε τόσο πολύ ο Marquez; Μα γιατί με την βαθμολογική διαφορά που έχει, θα μπορούσε ήδη να γράφει τον λόγο του για την κατάκτηση του φετινού πρωταθλήματος.

Ο Ισπανός δεν έχει κανέναν λόγο να ρισκάρει μια πτώση ή να ζορίζει τόσο πολύ τον κινητήρα της Honda διακινδυνεύοντας μια μηχανική βλάβη. Ειδικά σε αυτή την πίστα της Αυστρίας που είναι κομμένη και ραμμένη για τις Ducati. Μια πίστα κανονικό δυναμόμετρο, με ελάχιστες στροφές για να εκμεταλλευτείς την ευελιξία του πλαισίου της Honda. Όμως εδώ να πούμε ότι η τηλεμετρία έδειξε 313km/h τελική ταχύτητα για την Honda του Marquez και 310km/h για τις τρεις πρώτες Ducati.

Οπότε δεν ήταν έκπληξη που οι δύο εργοστασιακές Ducati, αλλά και όλες οι δορυφορικές Ducati έκαναν χρόνους (τόσο στα χρονομετρημένα, όσο και στα ελεύθερα δοκιμαστικά) που οι ανταγωνιστές τους πλησίαζαν μόνο για έναν-δύο γύρους και με τα πιο μαλακά ελαστικά.

Η αλήθεια είναι ότι ο Marquez με τον Dovizioso και τον Lorenzo είναι ένα σκαλί πάνω από τους υπόλοιπους σε ρυθμό αγώνα και σε ταχύτερους χρόνους. Με ακριβώς αυτή την σειρά θα ξεκινήσουν τον αγώνα αύριο. Πίσω τους ο Danilo Petrucci, Cal Crutchlow και Johann Jarco. Η εμφάνιση του Jarco αρκετές θέσεις πάνω από τις εργοστασιακές Yamaha δεν είναι κάτι ασυνήθιστο πλέον, όμως σε αυτή την πίστα που ο κινητήρας έχει πρωταγωνιστικό ρόλο, φέρνει σε ακόμα πιο δύσκολη ψυχολογική θέση τον Rossi (14^ος) και τον Vinales 9 (11^ος). Ο Rossi δοκίμασε τα πάντα, μέχρι και την βοήθεια του ‘’υπάλληλού” του Franco Morbidelli ζήτησε στον τελευταία γύρο του FQ1 για να πάρει το slip-streaming στην ευθεία, αλλά τα δύο δέκατα που κέρδισε από αυτό δεν ήταν αρκετά για να περάσει στα FQ2.

Όπως και ο ίδιος είπε στη συνέντευξη τύπου της Παρασκευής, σχετικά με τα νέα εξαρτήματα που δοκίμασαν την Δευτέρα στο Brno μετά τον αγώνα: Ξέρω ακριβώς ποιο είναι το πρόβλημα (εννοούσε την συνολκή απόδοση του κινητήρα) αλλά αυτό δεν μπορεί να διορθωθεί φέτος. Κοιτάμε να πάρουμε όσα περισσότερα γίνεται από αυτό που έχουμε.

Απόδειξη ότι το πρόβλημα της M1 είναι η απόδοση του κινητήρα, είναι το γεγονός ότι όποτε χρειάζονται δυνατές επιταχύνσεις στις εξόδους των στροφών, οι μηχανικοί έχουν ως μοναδικές λύσεις την “άγρια” ρύθμιση του ψεκασμού και την χρήση πιο κοντών σχέσεων στο κιβώτιο σε σχέση με τους υπόλοιπους, κάτι που προκαλεί απότομα γλιστρήματα του πίσω τροχού (το βασικό πρόβλημα του Rossi σε αυτά τα δοκιμαστικά) αλλά και πρόωρη φθορά των ελαστικών μέσα στον αγώνα, που είναι το μόνιμο πρόβλημα του Rossi φέτος.

Βέβαια από την άλλη μεριά, έχεις την M1 του Zarco στην 6^η θέση με χρόνο μόλις 0,646’ από την κορυφή…

Όπως κι αν έχει, αύριο προβλέπεται να δούμε άλλον ένα αγώνα που θα κριθεί στην τελευταία στροφή. Ίσως να μην δούμε για πολύ ώρα εκείνο το μεγάλο μπουλούκι μοτοσυκλετών που είχαμε στο Brno, αλλά σίγουρα 5-6 αναβάτες θα παλέψουν για το podium ως το τέλος.

Αποτελέσματα χρονομετρημένων δοκιμών:

1.Marc Marquez ESP Repsol Honda (RC213V) 1m 23.241s [Lap 7/10] 313km/h (Top Speed)

2.Andrea Dovizioso ITA Ducati Team (GP18) 1m 23.243s +0.002s [Lap 8/9] 310k

3.Jorge Lorenzo ESP Ducati Team (GP18) 1m 23.376s +0.135s [Lap 8/9] 309k

4.Danilo Petrucci ITA Pramac Ducati (GP18) 1m 23.503s +0.262s [Lap 8/9] 310k

5.Cal Crutchlow GBR LCR Honda (RC213V) 1m 23.812s +0.571s [Lap 8/9] 310k

6.Johann Zarco FRA Monster Yamaha Tech3 (YZR-M1) 1m 23.887s +0.646s [Lap 9/9] 307k

7.Tito Rabat ESP Reale Avintia (GP17) 1m 23.922s +0.681s [Lap 8/9] 312k

8.Andrea Iannone ITA Suzuki Ecstar (GSX-RR) 1m 24.091s +0.850s [Lap 6/9] 304k

9.Dani Pedrosa ESP Repsol Honda (RC213V) 1m 24.124s +0.883s [Lap 9/10] 308k

10.Alex Rins ESP Suzuki Ecstar (GSX-RR) 1m 24.227s +0.986s [Lap 3/8] 306k

11.Maverick Viñales ESP Movistar Yamaha (YZR-M1) 1m 24.284s +1.043s [Lap 8/9] 307k

12.Alvaro Bautista ESP Angel Nieto Team (GP17) 1m 24.342s +1.101s [Lap 6/9] 308k

13.Bradley Smith GBR Red Bull KTM Factory (RC16) 1m 24.245s 304k

14.Valentino Rossi ITA Movistar Yamaha (YZR-M1) 1m 24.309s 307k

15.Aleix Espargaro ESP Factory Aprilia Gresini (RS-GP) 1m 24.762s 305k

16.Franco Morbidelli ITA EG 0,0 Marc VDS (RC213V)* 1m 24.767s 306k

17.Jack Miller AUS Pramac Ducati (GP17) 1m 24.805s 308k

18.Hafizh Syahrin MAL Monster Yamaha Tech3 (YZR-M1)* 1m 24.834s 303k

19.Xavier Simeon ESP Reale Avintia (GP16)* 1m 24.868s 300k

20.Scott Redding GBR Factory Aprilia Gresini (RS-GP) 1m 25.067s 306k

21.Takaaki Nakagami JPN LCR Honda (RC213V)* 1m 25.178s 301k

22.Thomas Luthi SWI EG 0,0 Marc VDS (RC213V)* 1m 25.310s 303k

23.Karel Abraham CZE Angel Nieto Team (GP16) 1m 25.339s 306k

https://bit.ly/MOTO_675

Race News

Επικαιρότητα

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ

Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!