MotoGP Aprilia: Πτώση και κάταγμα για Rivola: «Έτσι καταλαβαίνεις έναν τραυματία αναβάτη»
Ανέβηκε σε Moto Guzzi V7 μετά από Aprilia RSV4 X ex3ma και έσπασε δάχτυλο
Από τον
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
5/6/2025
Στο φεστιβάλ Aprilia All Star, που ολοκληρώθηκε την προηγούμενη εβδομάδα, πρώτο θέμα των συγκεντρωμένων ήταν φυσικά το ζήτημα της ομάδας στα MotoGP που δεν προχωρά όπως είχαν ελπίσει όλες οι πλευρές, πως θα γίνει από την φετινή σεζόν. Στην πράξη αυτή δεν ξεκίνησε ποτέ για την μισή ομάδα της Aprilia και οδεύει ήδη στην διακοπή της.
Όπως είπαμε ήδη από το ρεπορτάζ των ημερών, το φεστιβάλ ήταν απόλυτα πετυχημένο με τους αναβάτες της Aprilia να δίνουν το παρόν μαζί με τους αγωνιζόμενους. Ο Rivola οδήγησε μαζί τους στην πίστα στην σέλα της RSV4 X ex3ma και έμεινε και την δεύτερη ημέρα που ήταν προγραμματισμένο το Moto Guzzi Fast – Endurance Trophy.
Φαίνεται πως το Moto Guzzi V7 δεν τον βόλεψε το ίδιο με την Aprilia όμως γιατί στην K3 του Misano σημείωσε μία πτώση όταν κράτησε την φόρα που θα είχε και με την Aprilia. Το V7 δεν είχε τις αναρτήσεις για να βουτήξει στην στροφή με τα φρένα κρατημένα σε ένα δυνατό trailbraking ενώ η διοργάνωση της δεύτερης ημέρας ήταν αντίστοιχη του ρυθμού των Moto Guzzi και έτσι δεν είχαν τοποθετήσει κουβέρτες πιο πριν στα λάστιχα.
Όπως είπε ο Rivola στο GPOne, δεν ήταν μία αστεία πτώση αλλά ευτυχώς έφυγε από εκεί μόνο με ένα σπασμένο δάχτυλο στο δεξί χέρι και λίγες μελανιές, συμπληρώνοντας: «Για να καταλάβεις καλύτερα έναν τραυματισμένο αναβάτη, πρέπει πρώτα να το περάσεις και ο ίδιος», μην αφήνοντας την ευκαιρία να αναφερθεί στον Martin.
Η Aprilia δεν χάνει την ευκαιρία έτσι κι αλλιώς, όταν πήρε την νίκη ο Bezzecchi το πρώτο πράγμα που δήλωσαν στις κάμερες της Dorna, ήταν «Είδες Martin; Η μοτοσυκλέτα μας μπορεί να κερδίσει», που ήταν λίγο άκομψο βέβαια εκείνη την στιγμή καθώς η νίκη ήρθε μόνο και μόνο από την αστοχία της Yamaha, βέβαια αμέσως μετά φάνηκε πως οι ζυμώσεις ήταν τόσες που το πράγμα είχε ήδη φουσκώσει, οπότε εκ των υστέρων τους δικαιολογείς για την βιασύνη.
Ένα ταξίδι 76 χρόνων με ήρωες, θρύλους και αξέχαστες στιγμές
Από τον
Φίλιππο Σταυριδόπουλο
5/8/2025
Το επόμενο Σαββατοκύριακο η κορυφαία κατηγορία των Grand Prix γιορτάζει τον 1000ό αγώνα της στο Red Bull Ring, χίλιοι αγώνες σε 76 χρόνια δράσης, ηρώων, κακών, θριάμβων και τραγωδιών
Τρεισήμισι δεκαετίες γεμάτες από αληθινούς θρύλους όπως οι Duke, Surtees, Hailwood, Agostini, Rainey, Doohan, Rossi και Marquez. Χίλια Grand Prix που ταξίδεψαν τον κόσμο σε θρυλικές πίστες: Assen, Phillip Island, Isle of Man, Sachsenring, Indianapolis, Buriram, Buddh και Losail. Ένα Πρωτάθλημα που έσπρωξε την τεχνολογική καινοτομία στα άκρα και ακόμα παραπέρα.
Από την αρχή…
Ο πρώτοςαγώνας της κατηγορίας MotoGP διεξήχθη στον θρυλικό TT Mountain Circuit στο Isle of Man, στις 17 Ιουνίου 1949. Στον επτά γύρων, 425 χλμ. μαραθώνιο κέρδισε ο Harold Daniell με εργοστασιακή Norton.
Χρειάστηκαν 13 χρόνια για να φτάσουμε στον 100ό αγώνα, το 1962 στο Sachsenring, με νικητή τον Mike Hailwood και την MV Agusta. Δέκα χρόνια νωρίτερα, στη Monza, ο Les Graham χάριζε στην MV Agusta την πρώτη της νίκη. Το 1953, ο Fergus Anderson έγινε ο γηραιότεροςνικητής στην ιστορία, κερδίζοντας στα 44 του με Moto Guzzi στο Montjuic Park.
Το 1957, ο Bob McIntyre κατέγραψε τον μεγαλύτερο σε διάρκεια αγώνα στα 76 χρόνια του θεσμού: 3 ώρες, 2 λεπτά και 57 δευτερόλεπτα για 8 γύρους στην διαδρομή των 60,27 χλμ. του Isle of Man.
Από τα 200 στα 400 Grand Prix
Ο 200όςαγώνας έγινε στο Assen με νικητή τον Giacomo Agostini. Λίγο πριν, ο Jim Redman έφερε τη Honda στην κορυφή για πρώτηφορά στο Hockenheim, ενώ ο Godfrey Nash κατέκτησε την τελευταίανίκημονοκύλινδρης μοτοσυκλέτας στο Opatija το 1969. Το 1971, ο Jack Findlay χάρισε στη Suzuki την πρώτηνίκηδίχρονου κινητήρα.
Ο Barry Sheene γιόρτασε τον 300όαγώνα το 1981 στο Anderstorp – τελευταία του νίκη και μοναδική με Yamaha. Το 1973, ο Jarno Saarinen κέρδισε τον πρώτο αγώνα με τετράκυλινδροδίχρονο, όμως χάθηκε λίγες εβδομάδες αργότερα στο Monza.
Το 1976, στο Nürburgring, ο Agostini πήρε την τελευταίανίκη του, που ήταν και η τελευταία για τετράχρονημηχανή στην κατηγορία μέχρι την εποχή MotoGP.
Το 1977, ο Sheene σημείωσε την υψηλότερη μέση ταχύτητα όλων των εποχών: 217,37 χλμ/ώρα στο Spa. Το 1989, στον 400όαγώνα, ο Eddie Lawson νίκησε στο Le Mans.
Η σύγχρονη εποχή
Η μισήχιλιάδααγώνων ήρθε με τον Mick Doohan νικητή στο Imola, ενώ το 2002, ο Valentino Rossi κέρδισε στον πρώτο αγώνα όπου οι τετράχρονοι 990 κ.εκ. έτρεξαν μαζί με τους δίχρονους.
Ο 600ός αγώνας πήγε στον Sete Gibernau μετά απο τρομερή μάχη με τον Rossi στο Le Mans, ενώ λίγο αργότερα ο Capirossi έφερε την πρώτηνίκηDucati στο MotoGP. Το 2004, ο Rossi έγινε ο μόνος που κέρδισε διαδοχικά σε δύο διαφορετικές μάρκες (Honda και Yamaha).
Το 2007 ήρθαν τα 800 κ.εκ., με τον Stoner και την Ducati κυρίαρχους. Το 2008, το Qatar έγινε ο πρώτοςνυχτερινόςαγώνας στην ιστορία. Ο Jorge Lorenzo πήρε τον 700ό αγώνα στο Motegi (2009), ενώ το 2013 ο Marc Marquez έγινε ο νεότεροςνικητής όλων των εποχών.
Από το 800 στο 1000
O Jorge Lorenzo κέρδισε και τον 800όαγώνα με απόλυτη κυριαρχία. Το 2016 μπήκαν τα ενιαία ECU και τα ελαστικά της Michelin. Ο Cal Crutchlow έγινε ο πρώτοςΒρετανός νικητής μετά από 35 χρόνια. Ο Rossi πήρε την τελευταία του νίκη το 2017, ενώ το 2020 η KTM πανηγύρισε τις πρώτες της νίκες με Binder και Oliveira που κέρδισε εντός έδρας για τον Αυστριακό κατασκευαστή στο Red Bull Ring τον 900ό αγώνα, όντας μέχρι σήμερα ο μοναδικόςΠορτογάλος με νίκηστην μεγάλη κατηγορία.
Το 2021 στο Qatar, οι Quartararo και Zarco έκαναν το πρώτογαλλικό 1-2. Το 2022, ο Aleix Espargaró έφερε την πρώτηνίκηAprilia και ο Rins κέρδισε στον πιο κοντινό τερματισμό στην ιστορία (0,884’’ για 7 αναβάτες).
Το 2024, ο Viñales έγινε ο πρώτος που νίκησε με τρεις διαφορετικές μάρκες στην εποχή MotoGP. Ο Marc Marquez κέρδισε ξανά μετά από 1043 μέρες, αυτή τη φορά με Ducati. Λίγο αργότερα, οι αδελφοί Marquez έγραψαν ιστορία με το πρώτο 1-2 σε αδέρφούς. Στο Le Mans, ο Zarco χάρισε στη Γαλλία την πρώτη της νίκη εντός έδρας μετά από 71 χρόνια.
Και τώρα… το μέλλον
Βαθιά ανάσα και ετοιμαστείτε για τους επόμενους 1000 αγώνες. Ο κόσμος θα αλλάξει δραματικά, αλλά το σίγουρο είναι ένα, ο αγώνας θα είναι πάντα αγώνας.