MotoGP Aragon: Απόλυτη κυριαρχία Ducati με ρεκόρ κι ένας εκπληκτικός Espargaro

«Μαντήλι» κούνησε ο Quartararo, αλλά στον αγώνα θα είναι πρωταγωνιστής
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

17/9/2022

Καμία έκπληξη δεν πρέπει να αποτελεί για κανέναν πως η πίστα του Aragon μετατράπηκε στην πίσω αυλή της Ducati που έβγαλε τα ακριβά παιχνίδια της και έπαιζε σε όλη την Q2 ξεχωριστά από τους υπόλοιπους που απλά έβλεπαν την ελίτ παρέα να κάνει το δικό της παιχνίδι.

Για λίγο ο Aleix Espargaro προσπάθησε να τους κάνει παρέα, ο μοναδικός σε ολόκληρη την Q2 πήγαινε για μία θέση στην πρώτη γραμμή, κράτησε για λίγο την δεύτερη και τελικά αύριο θα ξεκινήσει τέταρτος. Από την ένα έως και την οκτώ, η Ducati έχει όλες τις θέσεις με εξαίρεση την τέταρτη στον Aleix Espargaro και την έκτη στον Fabio Quartararo.

Ο Quartararo είναι ένας μεγάλος ήρωας που μέχρι να έρθει η R1M του 2023 και να εκπληρώσει μία υπόσχεση σχεδόν δεκαετία ανεκπλήρωτη, για περισσότερη δύναμη, θα κρατά την Yamaha στην πρώτη γραμμή και ίσως και με ακόμη ένα τίτλο. Κάτι που πριν τέσσερις αγώνες ήταν τρεις φορές πιο σίγουρο από αυτό που είναι τώρα, μετά το σερί νικών του Bagnaia. Πίεσε μέχρι το όριο και μετά ακόμη πιο λίγο, γλίστρησε και το κράτησε και στο τέλος έμεινε με την έκτη θέση και μας έδωσε ένα πολύ όμορφο σκηνικό κατά τις δοκιμές εκκίνησης, όταν σήκωσε το χέρι μετά την δοκιμαστική εκκίνηση του Bagnaia, μόνο το μαντήλι που δεν τους κούνησε…

Σήμερα ο Francesco Bagnaia έκανε τον καλύτερο γύρο της καριέρας του, σύμφωνα με τον ίδιο. Βρήκε την απόλυτη συγκέντρωση και έκανε ρεκόρ χρόνου για το Aragon και στο 1:46.069. Ταυτόχρονα η Ducati έσπασε άλλον ένα ρεκόρ, εκείνο των περισσότερων pole position μέσα σε μία σεζόν καθώς πλέον έφτασε τις 12!
 

Το γεγονός πως σε μία τέτοια σεζόν με ρεκόρ pole position και ουσιαστικά έχοντας εξασφαλίσει το πρωτάθλημα των κατασκευαστών η Ducati, ο Quartararo είναι ακόμη πρώτος, λέει τα πάντα για τον ίδιο. Αντίστοιχα στο πρωτάθλημα κατασκευαστών η Yamaha και η Honda έχουν την χειρότερη χρονιά τους!

Εκείνο επίσης που λέει πολλά, είναι το γεγονός πως ο Miller έκανε ένα πολύ καλό χρόνο μόλις 0,090 διαφορά από τον Bagnaia. Αυτό απέκτησε μεγαλύτερη σημασία και λέει πολλά, όταν ακούς τον Bagnaia να κάνει λόγο για τον καλύτερο γύρο της ζωής του. Από αυτό λοιπόν, ο Miller ήταν 0,090 μακριά!

Στην Q1 ο Aleix Espargaro είχε ένα αγωνιστικό συμβάν με τον Di Giannantonio που χάλασαν την προσπάθειά τους απλά γιατί βρέθηκαν σε λάθος σημείο αλλά κατάφερε να κάνει ένα πολύ καλό χρόνο μέσα στο 1:46 και μαζί να πάρει τον Zarco. Οι δύο τους απέκλεισαν τον Marquez για 0.340 και 0.066 αντίστοιχα! Μία πολύ μικρή διαφορά που θα έστελνε τον 8 φορές πρωταθλητή στην Q2 όπου μάλλον θα έκανε παρέα στον Quartararo. Σίγουρα όμως καλύτερα από το να ξεκινά 8ος – 9ος αντί για άλλες τρεις θέσεις πίσω.

Αναμένεται μία πολύ δύσκολη εκκίνηση γιατί ο Aleix Espargaro μπορεί να ξεκινήσει καλά, οι δύο Ducati μόνο από λάθος δεν θα εκτοξευτούν μπροστά κάνοντας το ένα – δύο και πίσω τα πάντα είναι ανοικτά. Ο Quartararo δεν θα θέλει να ανοίξει πολύ η ψαλίδα και ο Marquez σίγουρα δεν θα κάτσει φρόνιμος στην εκτός δεκάδας εκκίνηση που έχει αύριο.

Παρόλο που η κατάταξη ήταν παιχνίδι για την Ducati, ο αυριανός αγώνας σίγουρα δεν θα είναι εύκολος και η ασφαλέστερη πρόβλεψη είναι πως όλα τα ενδεχόμενα είναι ανοικτά.

Στο μεταξύ ο Mir δεν συνεχίσει για τον αγώνα αλλά ούτε και στην Ιαπωνία καθώς η πρώτη επαφή που είχε του έδωσε να καταλάβει πως δεν έχει ξεπεράσει τον τραυματισμό και δεν μπορεί να φρενάρει το ίδιο καλά και να χρησιμοποιήσει το πόδι του, όπως θέλει.

 

Αποτελέσματα Q2
Θέση
Αναβάτης
ΜΟΤΟ
Χρόνος
Διαφ.
1
Francesco Bagnaia
Ducati
1:46.069
 
2
Jack Miller
Ducati
1:46.159
0.090
3
Enea Bastianini
Ducati
1:46.313
0.244
4
Aleix Espargaro
Aprilia
1:46.590
0.521
5
Johann Zarco
Ducati
1:46.646
0.577
6
Fabio Quartararo
Yamaha
1:46.802
0.733
7
Marco Bezzecchi
Ducati
1:46.852
0.783
8
Jorge Martin
Ducati
1:46.911
0.842
9
Alex Rins
Suzuki
1:46.912
0.843
10
Brad Binder
KTM
1:46.924
0.855
11
Miguel Oliveira
KTM
1:47.183
1.114
12
Takaaki Nakagami
Honda
1:47.274
1.205
Αποτελέσματα Q1
Q2
Aleix Espargaro
Aprilia
1:46.569
 
Q2
Johann Zarco
Ducati
1:46.843
0.274
13
Marc Marquez
Honda
1:46.909
0.340
14
Luca Marini
Ducati
1:47.056
0.487
15
Fabio Di Giannantonio
Ducati
1:47.119
0.550
16
Maverick Viñales
Aprilia
1:47.337
0.768
17
Alex Marquez
Honda
1:47.489
0.920
18
Pol Espargaro
Honda
1:47.511
0.942
19
Cal Crutchlow
Yamaha
1:47.541
0.972
20
Franco Morbidelli
Yamaha
1:47.651
1.082
21
Raul Fernandez
KTM
1:47.671
1.102
22
Remy Gardner
KTM
1:47.847
1.278
23
Darryn Binder
Yamaha
1:49.309
2.740

 

 

Ετικέτες

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.