MOTOGP Aragon - Πυροτέχνημα στη σειρά εκκίνησης

Για μερικά δευτερόλεπτα ο Rossi είχε την pole position
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

23/9/2017

Ξεκινάμε από την τρίτη θέση της αυριανής εκκίνησης και τον Rossi, όπως θα κάναμε για τον οποιοδήποτε που θα κατάφερνε κάτι τέτοιο, 21 μέρες μετά από χειρουργείο. Πρόκειται τουλάχιστον για ένα άθλο που πρέπει να του αναγνωριστεί! Πόσο μάλιστα όταν για μερικά δευτερόλεπτα ο Rossi είχε την πρώτη θέση της σειράς εκκίνησης, και την κέρδιζε την στιγμή που ο Marquez έπεφτε. Κι έπεφτε για δεύτερη φορά σήμερα.... Μικρή παρένθεση εδώ για Marquez που έχει και το ρεκόρ γύρου από το ’15: Η εμπειρία λέει πως με δύο πτώσεις το Σάββατο, την Κυριακή θα κάνει έναν δυνατό αγώνα στο όριο αλλά χωρίς πτώσεις… Γυρνάμε όμως στον άθλο του Rossi.

Με την εκκίνηση της Q2 ο Marquez έθεσε την μπάρα στο «48» και μετά την έριξε στο «47», θα ήταν εξαιρετικά δύσκολο να πλησιάσει το «46» που έκανε το 2015 με τις σημερινές συνθήκες, αν όχι αδύνατο. Αυτό τον χρόνο οι δύο Yamaha θα κυνηγούσαν έτσι κι αλλιώς, σε έναν γύρο που πήγαιναν ήδη καλύτερα από τον Marquez. Ο Marquez μέχρι εκείνο τον γύρο θα έχανε σίγουρα την πρώτη θέση, ακόμα κι αν δεν έπεφτε. Ποιος όμως μπορούσε να ποντάρει, ότι ο Rossi θα πάλευε για την πρώτη γραμμή της εκκίνησης! Ο ίδιος έλεγε ότι θα ήταν ευτυχής αν περνούσε στην Q2, λέγαμε ότι θα είναι εξαιρετικός αν είναι μέσα στην δεκάδα, κι εκείνος τελικά θα πάλευε για την πρώτη γραμμή και την pole position! Για μερικά δευτερόλεπτα είχε καταφέρει το αδύνατο. Σχεδόν 21 μέρες από τον τραυματισμό και το χειρουργείο, ήταν ταχύτερος όλων!

Ο Vinales θα του έκλεβε την θέση αυτή αμέσως μετά και θα ερχόταν ο Lorenzo να τον καθαιρέσουν μαζί στην τρίτη θέση. Εννοείται μπράβο τους για την προσπάθεια και κυρίως στον Lorenzo που βελτιώνεται πάνω στην Ducati με πολύ πιο γρήγορο ρυθμό πλέον, αλλά ας δούμε λίγο πως ξεκινήσαμε:

Αν θα τρέξει ο Rossi στην Aragon (το δύσκολο σενάριο)
Αν θα βρεθεί στην Q2
Αν θα είναι στην πρώτη δεκάδα (πρώτη πεντάδα το δύσκολο σενάριο)

Από τα παραπάνω, φτάσαμε να τον βλέπουμε να έχει την pole position για λίγο και τελικά να είναι τρίτος στην σειρά εκκίνησης, με πολύ μικρή έως μηδενική αμφιβολία για το τι θα γινόταν αν δεν έπεφτε ο Marquez. Μία προσεκτική ματιά στους χρόνους θα εξηγήσει το γιατί: Στο 1ο και το 3ο τμήμα της πίστας ο Rossi ήταν ταχύτερος όλων!

Το άλλο μαγικό σημείο της σημερινής ημέρας, ήταν ο Mika Kallio της KTM που έφερε την Αυστριακή μοτοσυκλέτα στην 5 θέση της τρίτης ελεύθερης δοκιμής! Είναι άλλη μία φορά που ο Kallio τα πάει καλύτερα με την KTM από εκείνους που θα έπρεπε να κάνουν την διαφορά…

Εντυπωσιακή η FP4 που θα ακολουθούσε, η τέταρτη ελεύθερη δοκιμή. Ο Alvario Bautista θα ακουμπούσε τον πίσω τροχό του Pedrosa και θα έπεφτε. Στο τέλος της ημέρας και με την λήξη των χρονομετρημένων δοκιμών θα ξανά έπεφτε..

Λίγο μετά θα έπεφτε εντυπωσιακά και ο Marquez, σηκώνοντας την μοτοσυκλέτα αμέσως.

Θα ακολουθούσε ο Crutchlow που διαπληκτίστηκε και με τους κριτές για να τον βοηθήσουν άμεσα να μπει στην πίστα.

Με τον Marquez να οδηγεί στο όριο και τον Vinales να κυριαρχεί τελικά με ελάχιστη διαφορά από τις δύο Honda, οδηγούμαστε στα χρονομετρημένα, χωρίς τίποτα να μπορεί να προμηνήσει πως ο Rossi θα καταφέρει να είναι στην πρώτη σειρά! Με την επιθετική οδήγηση του Marquez και την ιστορία του Pedrosa στην πίστα, περιμέναμε πως ο Vinales θα έχει δύσκολη δουλειά να κρατήσει την pole position, παρόλο που είναι στην αγαπημένη του πίστα με –αυτό που εξελίσσεται σε- την αγαπημένη του μοτοσυκλέτα!

Ο Lorenzo στα πρώτα χρονομετρημένα για την κατάταξη καταφέρνει να πάρει το πρώτο εισιτήριο, όχι όμως πολύ εύκολα, όπως και ο Zarco το δεύτερο. Την τελευταία στιγμή κατάφερε ο εκπρόσωπος των Γάλλων οπαδών να κλέψει το εισιτήριο από τον Miller για να ξεκινήσει η δεύτερη δοκιμή για την κατάταξη. Δραματική, όπως αρμόζει σε όλο το φετινό απρόβλεπτο πρωτάθλημα που έχει τις περισσότερες ανακατατάξεις εδώ και πολύ καιρό!

Η διαφορά των θεατών φάνηκε για άλλη μία φορά, το επίπεδό τους είναι κάτι που ξεπερνά τον οπαδισμό με τον οποίο φλερτάρουμε εδώ σε ένα άθλημα που δεν μπορείς να παρακολουθήσεις με οπαδικά κριτήρια… Το Σάββατο που τα πράγματα είναι λίγο πιο ήρεμα στο πάρκινγ, εκατοντάδες μοτοσυκλέτες έστειλα ένα μήνυμα στον Nieto που πρόσφατε απεβίωσε, όπως βέβαια και η ίδια η πίστα που υιοθέτησε το όνομά του. Περισσότερα εδώ.

Με την πτώση του Marquez λοιπόν και την απίστευτη προσπάθεια του Rossi που είναι τρίτος στην αυριανή εκκίνηση από εκεί που μία θέση στην πρώτη δεκάδα θα μετρούσε ήδη σαν άθλος, μπορεί να επισκιαστεί η δυναμική παρουσία του Vinales που όπως είπαμε στην αρχή, του αξίζουν συγχαρητήρια μαζί με τον Lorenzo. Οι δύο τους, με τον Ισπανό αμεσότερα βέβαια- έχουν προσαρμοστεί στα νέα δεδομένα. Ο Vinales έχει γίνει πηγή έμπνευσης με την αμεσότητά του και ουσιαστικά έθεσε πολύ υψηλά τα στάνταρ για τον Lorenzo…

Αύριο θα είναι μία φοβερή εκκίνηση, με τις δύο Yamaha να προσπαθούν να συγκρατήσουν τις Honda που θα έχουν πίσω τους ενώ η Ducati του Lorenzo έχει μεγάλες πιθανότητες να κρατήσει για λίγο τον ρυθμό, αν περάσει εμπρός στην εκκίνηση. Ο Rossi δήλωσε πως οφείλει την ταχύτατη επάνοδο στον γιατρό που τον χειρούργησε, και στην εντατική φυσιοθεραπεία. Υπάρχει πόνος, όμως πλέον είναι άνετα στην μοτοσυκλέτα του και μπορεί να αγωνιστεί, η μαχητικότητα που θα απαιτηθεί να δείξει βέβαια για να κρατήσει τους υπόλοιπους πίσω, θα είναι μεγάλη αύριο.

Στρώθηκε έτσι το σκηνικό για έναν εξαιρετικό και δυναμικό αγώνα, άλλον έναν σε αυτό το πρωτάθλημα!

Ετικέτες

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.