MotoGP Αργεντινή: Ιστορική νίκη Bezzecchi και απίστευτος Zarco

Νέος πρωτοπόρος στη βαθμολογία

Από τον

Μπάμπη Μέντη

2/4/2023

Ο βρεγμένος αγώνας της Κυριακής ξεκίνησε πολύ πιο φυσιολογικά απ’ ότι ο χθεσινός αγώνας Sprint. Αυτό σημαίνει πως στην εκκίνηση δεν είχαμε κάποια έκπληξη και δεν είδαμε πάλι τον Brad Binder ή κάποιον άλλον από το τέλος του grid να βρίσκεται μπροστά. Έτσι, οι τρεις πρώτοι, δηλαδή ο Bezzecchi, ο Marquez (ο άλλος…) και ο Bagnaia έφυγαν μπροστά και σιγά-σιγά έκαναν μια σχετική διαφορά ασφαλείας μεταξύ τους και δεν είχαν πρόβλημα με την ορατότητα από τα νερά που πέταγαν οι πίσω τροχοί των μοτοσυκλετών.

Αντιθέτως πίσω τους έγιναν κάποια γεγονότα που ανάγκασαν τους αγωνοδίκες να κάνουν μερικές συσκέψεις. Πρώτα ο Vinales θα χωθεί μέσα από τον Brad Binder και θα τον βγάλει εκτός πίστας. Ακριβώς το ίδιο έπαθε και ο Quartararo από τον Nakagami, με αποτέλεσμα να βρεθεί προτελευταίος. Ανάμεσά στους τρεις πρώτους, ο Bazzcchi ήταν εκείνος που πήρε κεφάλι και με έναν σταθερά γρήγορο ρυθμό έκανε ένα δευτερόλεπτο διαφορά από τον δεύτερο Marquez, με τον Bagnaia να παρακολουθεί λίγο πιο πίσω δείχνοντας πως έχει το μυαλό του περισσότερο στο πρωτάθλημα, παρά στην νίκη σε αυτόν τον αγώνα – τουλάχιστον όχι σε αυτή τη φάση του αγώνα...

Βέβαια στη βροχή δεν μπορείς ποτέ να χαλαρώσεις, διότι αν χάσεις τον ρυθμό σου θα πέσεις, οπότε η επιλογή πάω αργά και προσεκτικά, απλώς δεν παίζει!

Είχαμε φτάσει σχεδόν στη μέση του αγώνα, με 15 γύρους να απομένουν και το ενδιαφέρον στράφηκε στη μάχη μεταξύ Jack Miller και Jorge Martin, όπου είχαν πολλές στιγμές με καρδιοχτύπι. Ήταν τόσο σκληρή η μάχη μεταξύ τους, που κανείς δεν είχε πάρει χαμπάρι πως ο Alex Rins με την Honda του ήταν σταθερά πέμπτος, όχι πολύ πίσω από τον Morbidelli, ο οποίος επιβεβαίωσε την επιστροφή του στην παρέα των “γρήγορων” και στη βρεγμένη άσφαλτο της Αργεντινής και όχι μόνο στη στεγνή.

Τα πράγματα άρχισαν να ζεσταίνονται πάλι, όταν ο Bagnaia πλησίασε τον Marquez, τον πέρασε και ο Marquez τον ξαναπέρασε αμέσως, όπως είχε κάνει και εχθές! Όμως αυτή τη φορά ο πρωταθλητής του 2022, έκανε μια κίνηση στην Κ13, κλείνοντας πίσω του την πόρτα. Κι όσο συμβαίνουν αυτά, ο Bezzecchi μπροστά έχει φτάσει την διαφορά πάνω από τα έξι δευτερόλεπτα! Μόνο που οι καρδιές στο box της Ducati έμελλε να χτυπήσουν πολύ δυνατά, καθώς ο Bagnai θα κάνει το λάθος ενώ ήταν “χαλαρά” δεύτερος και θα πέσει, σπάζοντας το μαρσπιέ της μοτοσυκλέτας του. Παρ’ όλα αυτά, ο Bagnaia συνέχισε τον αγώνα ελπίζοντας πως ίσως γίνει κάτι και πάρει κάποιον βαθμό.

Τα γεγονότα αυτά έκαναν εκείνη τη στιγμή πρωτοπόρο στη βαθμολογία τον Bezzecchi και ανέβαζαν τον Morbidelli στο βάθρο. Με τόσο δράμα εμπρός, δεν δώσαμε τόση σημασία στην φοβερή οδήγηση του Quartararo που πλέον είχε φτάσει στην 7^η θέση.

Με τέσσερεις γύρους να απομένουν, ο Zarco άρχισε να αποκτά πρωταγωνιστικό ρόλο σε αυτό το επεισόδιο, καθώς είχε πλησιάσει στο ένα δευτερόλεπτο τον τρίτο Morbidelli και είχε γυρολόγιο που θεωρητικά του επέτρεπε να πάρει την τρίτη θέση από τον Ιταλό.

Κι αυτό ακριβώς έγινε ένα γύρο αργότερα, καθώς ο Morbidelli θα χάσει τη γραμμή του και ο Γάλλος της Pramac να βάλει το ένα του πόδι στο τρίτο σκαλί του βάθρου.

Δύο γύρους πριν το τέλος, τα πράγματα θα γίνουν ακόμα πιο ενδιαφέροντα, καθώς ο Zarco θα φτάσει τον πίσω τροχό και του Marquez βάζοντας ερωτηματικό και για την δεύτερη θέση. Και πράγματι ένα γύρο αργότερα, ο Γάλλος θα κάνει το θαύμα και θα περάσει το Marquez. Μόνο που τίποτα απ΄όλα αυτά δεν συγκρίνονται με την ιστορική νίκη του Bezzecchi που είναι η πρώτη και για την VR46 στη μεγάλη κατηγορία και τον ανεβάζει πρώτο στη βαθμολογία.

https://bit.ly/MOTO_677

Race News

Επικαιρότητα

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ

Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!