Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

23/11/2017

Νέο ρεκόρ κατέγραψαν οι πτώσεις και όχι - ο φετινός, δίκαια πρωταθλητής, Marc Marquez δεν έχει και το ρεκόρ με τις περισσότερες - γεγονός που οφείλεται σε μία σειρά από εντυπωσιακά «σωσίματα» που θα μείνουν στην ιστορία και συνέβαλλαν καθοριστικά και για τον τίτλο.

Το 2016 ήταν η χρονιά που οι πτώσεις συνολικά στις τρεις κατηγορίες των MotoGP ξεπέρασαν τις χίλιες και φέτος συνέχισαν την ανοδική τους πορεία, φτάνοντας τις 1126. Η σημαντική διαφορά με μερικές δεκαετίες πίσω; Πως κάθε πτώση κοστίζει όσο 30 με 40 σε χρηματικό κόστος και σχεδόν μηδέν σε ανθρώπινο. Ευτυχώς δηλαδή, τα δεδομένα είναι πλήρως ανεστραμμένα. Η μεγάλη μεταστροφή έγινε την δεκαετία του ’90 που μπήκαν νέοι κανονισμοί στις πίστες, τις μοτοσυκλέτες, την διοργάνωση, τον τρόπο διεξαγωγής κτλ, με μόλις δύο θανάτους να σημειώνονται, πράγμα που κατά σύγκριση θεωρείται επιτυχία. Το ίδιο και την δεκαετία του 2000. Τώρα κοντεύουμε στο τέλος της δεκαετίας που διανύουμε και βλέπουμε μία σχετική αύξηση. Ξεκινήσαμε στην αρχή της τρέχουσας δεκαετίας με τον θάνατο του Shoya Tomizawa, στις 5 Σεπτεμβρίου του 2010 στον αγώνα της νέας τότε Moto2. Ένα χρόνο αργότερα ακολούθησε ο Marco Simoncelli, κάνοντας τεράστιο αντίκτυπο στην κοινότητα του μοτοσυκλετισμού και πέρσι το τελευταίο θύμα ήταν ο Luis Salom. Η βασική διαφορά αιτιών για την από χρόνο σε χρόνο αύξηση των πτώσεων και μοιραία και των δυστυχημάτων, είναι πως πλέον δεν ευθύνονται οι πίστες, οι μοτοσυκλέτες, οι διαδικασίες. Ή για να το θέσω ακριβώς στην βάση του, δεν είναι πλέον οι πρωταρχικοί λόγοι που οδηγούν στις πτώσεις, όπως ήταν κάποτε. Πλέον οι αναβάτες πέφτουν γιατί παίρνουν τεράστιο ρίσκο σε κάθε αγώνα, κι αυτό δεν συμβαίνει από απερισκεψία ή από επιπολαιότητα, αλλά γιατί πλέον μονάχα έτσι κερδίζονται οι αγώνες. Τα στατιστικά δείχνουν πως από δεκαετία σε δεκαετία οι διαφορές μειώνονται, κι αν το αντιπαραθέσεις αυτό με τον ρυθμό πτώσεων, γίνεται αντιληπτό πως τα δύο αυτά συνδέονται.

Πρωτεργάτης για φέτος ο Sam Lowes, όπως και πέρσι, καταφέρνοντας να πέσει 31 φορές συνολικά με την Aprilia, στους 18 αγώνες που πήρε μέρος, ενώ πέρσι έπεσε 30 φορές στην Moto2. Ο Jorge Navarro της Gresini στην Moto2 ισοφάρισε το περσινό ρεκόρ του Lowes με 30 πτώσεις κι έπειτα έρχεται ο Marquez με συνολικά 27, αν και στην δική του περίπτωση θα πρέπει να προσμετρηθούν και οι πτώσεις που είχε σηκώνοντας την μοτοσυκλέτα από την άσφαλτο! Ενώ μόλις δύο από τις 27 πτώσεις έγιναν σε αγώνα, κερδίζοντας έτσι τον τίτλο! Σε κάθε τριήμερο του αγώνα λοιπόν, σε όλες τις κατηγορίες και τα δοκιμαστικά μετρούσαμε χοντρικά τουλάχιστον 60 πτώσεις στο σύνολο, με το Misano να αποτελεί ρεκόρ με 140 πτώσεις και να ακολουθούν Le Mans και Assen με 94 και 91 αντίστοιχα.

Μετά τον Marquez ακολουθεί ο Alvaro Bautista με 26, και o Crutchlow με 24, ενώ ο Rossi είχε από τις λιγότερες πτώσεις, μόλις 4 σε 17 αγωνιστικά τριήμερα, αν και η βασική πτώση που του στέρησε την ευκαιρία να κυνηγήσει τον τίτλο έγινε εκτός στατιστικών - με τον Dovizioso και τον Barbera να έχουν από έξι στο σύνολο της σεζόν.

Εντυπωσιακό είναι και το αποτέλεσμα των πτώσεων αυτών, όπως τις καταγράφει η Dorna, που δείχνει επίσης πως οι εξελίξεις σε προστατευτικό εξοπλισμό έχουν κάνει την διαφορά: Από σύνολο 1126 πτώσεων, μετράμε έξι σπασμένες κλείδες, τρεις αστραγάλους, δύο δάχτυλα, έναν καρπό, ένα βραχίονα, ένα πήχη, μία λεκάνη, μία κνήμη, κι ένα μετατάρσιο. Αυτό που δεν μπορεί να αποτιμηθεί και μάλιστα ανοικτά προς τον κόσμο, είναι ο οικονομικός αντίκτυπος των πτώσεων αυτών για τις ομάδες και προφανώς το ενδιαφέρον εδώ είναι για τις μικρότερες, εκτός εργοστασίων.

Η πρόβλεψη είναι πως ο αριθμός των πτώσεων θα αυξάνεται, και πάντα με την ευχή να παραμένει ο απολογισμός με μόνο οικονομικό αντίκτυπο, χωρίς ούτε ένα δάχτυλο σπασμένο…