MotoGP – C.O.T.A. 2022: Φωτιά στο πρωτάθλημα

Αγώνας με μάχες μέχρι τον τελευταίο γύρο

Από τον

Λάζαρο Μαυράκη

10/4/2022

Ο αγώνας ξεκίνησε με τις καλύτερες προϋποθέσεις, μιας και το μεγάλο φαβορί, ο Marc Marquez έμεινε πολύ πίσω κι αυτό συνήθως μεταφράζεται σε θεαματικό αγώνα… Μπροστά, στο ξεκίνημα του αγώνα ήταν μια καθαρά ιταλική υπόθεση, αφού πέντε από τις έξι μοτοσυκλέτες ήταν Ducati.

Η μόνη «σφήνα» ανάμεσα στις Ducati ήταν η Yamaha του Fabio Quartararo, ενώ ο νικητής του προηγούμενου αγώνα, Aleix Espargaro, ήταν στην ένατη θέση.

Οι πέντε Ducati άρχισαν όμως να νιώθουν την πίεση του Rins και της Suzuki, ο οποίος πέρασε τον Bagnaia και άρχισε να κυνηγάει τους Zarco, Bastianini, Martin και Miller, ενώ πιο πίσω ο Marquez που βρέθηκε σχεδόν τελευταίος στην εκκίνηση, πριν τα μισά του αγώνα ήταν ήδη στην 10^η θέση.

Με 13 γύρους να απομένουν, οι διαφορές ήταν σταθερές με τα δύο Honda των Marquez και Espargaro να είναι οι μόνες που έδειχναν να κερδίζουν έδαφος. Σε εκείνο το σημείο όμως ο Bagnaia έγραψε τον ταχύτερο γύρο, δείχνοντας ότι το βάρος των ρυθμίσεων στην μοτοσυκλέτα του ήταν για την απόδοση στο δεύτερο μισό του αγώνα.

Η μεγάλη μάχη λοιπόν, ήταν αυτή για την πέμπτη θέση ανάμεσα σε Bagnaia και Zarco, όταν ο Rins και ο Bastianini «ζήλεψαν» τα φώτα της δημοσιότητας από τις κάμερες που ακολουθούσαν τις άλλες δύο Ducati και άρχισαν μια εντυπωσιακή «φαγωμάρα» για την τρίτη θέση.

Εν τω μεταξύ ο Marquez είχε ήδη ανέβει στην ένατη θέση και κυνηγούσε τον Quartarato για την όγδοη, όσο ο Rins εξαπέλυε συνεχόμενες επιθέσεις στον Bastianini, με τον Ιταλό όχι μόνο να αμύνεται αλλά και να ανεβαίνει στην δεύτερη θέση περνώντας τον Martin, ενώ λίγο αργότερα τον πέρασε και ο Ισπανός με την Suzuki.

Ο Marquez συνέχισε τον ξέφρενο ρυθμό γράφοντας τον ταχύτερο γύρο, αλλά το έργο του ήταν ήδη αρκετά δύσκολο. Οι οκτώ γύροι που απέμεναν δεν άφηναν πολλά περιθώρια, αλλά ο Ισπανός ήταν αποφασισμένος να τα δώσει όλα. Έτσι εκμεταλλεύτηκε το προσπέρασμα του Quartararo στο συμπατριώτη του Zarco για να περάσει κι αυτός, φτάνοντας στην ρόδα του Quartaro.

Λίγο πιο μπροστά, άλλη μια Suzuki, αυτή του Mir, μπήκε στο γαϊτανάκι των πρωτοπόρων ανεβαίνοντας στην τέταρτη θέση πίσω από τον ομόσταυλό του, ενώ μπροστά ο Bastianini είχε βάλει πλώρη για την δεύτερη φετινή του νίκη πιέζοντας ασφυκτικά τον πρωτοπόρο Miller. Ήταν αυτό ακριβώς που ήθελε κάθε φίλος του σπορ, με πέντε μόλις γύρους να απομένουν.

Σ’ αυτό το τελικό στάδιο του αγώνα, εξελίσσονταν φοβερές μάχες σε διαφορετικά σημεία της πίστας, με τους Miller και Bastianini φυσικά να ξεχωρίζουν, αλλά και τον Marquez να δίνει υπέροχη παράσταση κόντρα στον Quartaro. Ο Bastianini δεν χρειάστηκε τελικά πολύ για να πάρει τα ηνία του αγώνα και να κάνει μάλιστα και διαφορά. Ο Miller δεν είχε περιθώρια, ενώ σύντομα άρχισε να δέχεται και την επίθεση του Rins.

Ο Marquez τρεις γύρους πριν το τέλος έφτασε να παλεύει για την πέμπτη θέση, αλλά είχε και έναν τρελαμένο Quartaro που ήθελε να πάρει το αίμα του πίσω. Με δύο γύρος πριν το τέλος όλα ήταν ανοιχτά, πλην της πρώτης θέσης αφού ο Bastianini εκσφενδονίστηκε κι άλλο μπροστά κρατώντας δυνάμεις για το τέλος.

Η μάχη μεταξύ των Marquez και Quartaro ήταν οριακή, με τον Γάλλο να γλιτώνει στο τσακ μία πτώση.

Ο τελευταίος και καθοριστικός γύρος έδωσε την καρό σημαία στον Enea Bastianini για δεύτερη φορά φέτος (μπαίνοντας και στην κορυφή της βαθμολογίας), ενώ μας έδωσε και αλλεπάλληλες προσπεράσεις μεταξύ Quartaro και Marquez, αλλά και υπέροχη μάχη μεταξύ Miller και Rins για την δεύτερη θέση. Κερδισμένος τελικά ο Rins, ενώ στην πιο πίσω μάχη για την έκτη θέση, ο κερδισμένος ήταν ο Marc Marquez. Τις θέσεις του βάθρου τις συμπλήρωσε ο Miller.

https://bit.ly/MOTO_677

Race News

Επικαιρότητα

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ

Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!