MotoGP Δομικές Qatar: Πρώτη επαφή και πρώτες εντυπώσεις

Επανεκκίνηση σε πνεύμα… to know us better!
Μπάμπη Μέντη
Από τον

Μπάμπη Μέντη

8/3/2021

Η πρώτη επαφή των αναβατών με τις νέες μοτοσυκλέτες τους και για αρκετούς από αυτούς με τις νέες ομάδες τους είχε περισσότερο χαρακτήρα “γνωριμίας”, αφού σε αντίθεση με τις προηγούμενες χρονιές δεν έχουν προηγηθεί ελεύθερα δοκιμαστικά στη Jerez και την Sepang. Όπως είναι λογικό, οι αναβάτες δεν είχαν τον ρυθμό και την εξοικείωση που απαιτείται, ώστε οι ομάδες τους να ασχοληθούν αποκλειστικά με την δοκιμή πολλών νέων εξαρτημάτων ή να επικεντρωθούν με στο στήσιμο των μοτοσυκλετών για τον επικείμενο αγώνα, όπως συνήθιζαν να κάνουν  τα προηγούμενα χρόνια όταν έρχονταν σε αυτή την πίστα. Αυτό θα το κάνουν το επόμενο τριήμερο δοκιμών που ξεκινά στις 10 Μαρτίου, φυσικά στην ίδια πίστα.

Οι καιρικές συνθήκες που επικρατούσαν, ειδικά την πρώτη ημέρα, δυσκόλεψαν αρκετά  τους αναβάτες, λόγω των μεταβλητής έντασης ανέμων. Θυμίζουμε πως στην πίστα του Qatar οι μοτοσυκλέτες πιάνουν πολύ υψηλές τελικές ταχύτητες και έχει αρκετά γρήγορες στροφές με εναλλαγές πορείας. Οι ριπές δυνατού ανέμου δεν είναι ό,τι καλύτερο για αυτές τις μοτοσυκλέτες με τα μεγάλα φτερά.

Ένα άλλο πρόβλημα που αντιμετώπισαν οι αναβάτες ήταν η απότομη και μεγάλη πτώση της θερμοκρασίας μόλις έπεσε ο ήλιος, κάτι φυσιολογικό σε αυτή την περιοχή. Με τον ήλιο στον ουρανό οι περισσότεροι αναβάτες είχαν medium ελαστικά, ενώ μετά το απόγευμα η επιλογή των soft ήταν μονόδρομος.

Αυτούς τους δύο λόγους ανέφερε ο Brand Binder της KTM ως την αιτία για τις δύο πτώσης που είχε στο τέλος της τελευταίας ημέρας.

Στους δυνατούς ανέμους αναφέρθηκε και ο Jack Miller της Ducati που έκανε τον δεύτερο ταχύτερο χρόνο μετά τον Quartararo σε αυτά τα δοκιμαστικά, ξεκαθαρίζοντας πως δεν ασχολήθηκαν τόσο πολύ με δοκιμές νέων εξαρτημάτων. Για την Ducati το μεγάλο ερωτηματικό είναι τα ελαστικά, όπου πέρσι είχαν σαφές πρόβλημα. Ο Jack Miller δήλωσε πως η νέα μοτοσυκλέτα μοιάζει να έχει λύση το πρόβλημα, όμως η πίστα του Qatar δεν είναι από εκείνες που μπορείς να βγάλεις γενικά συμπεράσματα.

Γενικά συμπεράσματα δεν μπορείς να βγάλεις ούτε για την εντυπωσιακή ταχύτητα του Aleix Espargaro με την νέα μοτοσυκλέτα της Aprilia που σημείωσε τον τρίτο καλύτερο χρόνο. Όχι μόνο αυτό, αλλά ήταν συνεχώς μέσα στις ταχύτερες μοτοσυκλέτες όλες τις μέρες. Σε μια πίστα με τόσο μεγάλη ευθεία, η δύναμη του κινητήρα είναι απαραίτητη και φαίνεται πως η Aprilia βρήκε τη λύση στο πρόβλημα που είχε όλα τα προηγούμενα χρόνια.

Στο στρατόπεδο της Yamaha ο Fabio Quartararo έδειξε για άλλη μια φορά την ταχύτητά του σημαίνοντας τον ταχύτερο χρόνο με την εργοστασιακή M1 και ήταν ο μόνος που έσπασε το φράγμα του 1:54. Ο Γάλλος δοκίμασε το νέο πλαίσιο από το τέλος της πρώτης ημέρας και μετά, αλλά όπως δήλωσε δεν είναι σε θέση να πει αν είναι καλύτερο από το προηγούμενο, καθώς ακόμα δεν έχει βρει τον ρυθμό του. Ο Maverick Vinales δεν δοκίμασε καν το νέο πλαίσιο και συγκεντρώθηκε αποκλειστικά στο σοβαρό πρόβλημα που είχε όλη την προηγούμενη χρονιά, δηλαδή την ταχύτητα στη διάρκεια του αγώνα. Όπως είπε: Να κάνουμε έναν γρήγορο γύρο δεν είναι πρόβλημα. Το πρόβλημα είναι η ταχύτητά μας στους πρώτους γύρους και στη διάρκεια του αγώνα. Πάνω σε αυτό δουλέψαμε και είμαι πολύ χαρούμενος για το αποτέλεσμα. Ο Vinales είχε τον 7ο ταχύτερο χρόνο σε αυτά τα δοκιμαστικά, με +0,455’ διαφορά από τον πρώτο Quartararo.

Το άλλο ζεύγος της Yamaha, δηλαδή ο Morbidelli και ο Rossi, άφησε ανάμεικτα συναισθήματα στην ομάδα της Petronas, με τον Morbidelli να συνεχίζει να αποτελεί βασικό διεκδικητή του πρωταθλήματος, σημειώνοντας με την “παλιά” M1 τον 4ο ταχύτερο χρόνο, μόλις +0,213’ πίσω από τον Quartararo. Ο Valentino Rossi με την εργοστασιακή M1 δοκίμασε το νέο πλαίσιο, αλλά οι χρόνοι που σημείωσε τον καθήλωσαν στην 21η θέση, πίσω από +1,768’ μακριά από την M1 του Quartararo.

Στην ΚΤΜ o Miguel Oliveira ανέβηκε στην 11η θέση του πίνακα με τους ταχύτερους χρόνους και ήταν ο γρηγορότερος αναβάτης με πορτοκαλί μοτοσυκλέτα.

Ο πρωταθλητής Joan Mir περιορίστηκε στην 8η θέση, έχοντας διαφορά +0,575’ από την κορυφή, ενώ Alex Rins ολοκλήρωσε την πρώτη δεκάδα, με διαφορά +0,718’ από την κορυφή.

Για την Honda η χρονιά θα είναι σίγουρα δύσκολη, αφού το μεγάλο της αστέρι Marc Marquez παραμένει μακριά από την ενεργό δράση και με άγνωστη ημερομηνία επιστροφής. Όμως ο “αντικαταστάτης” του Stefan Bradl έκανε θαυμάσια εμφάνιση, σημειώνοντας τον 5ο ταχύτερο χρόνο, μόλις +0,270’ πίσω από την Yamaha του Quartararo.

H επόμενη Honda στη λίστα είναι του Pol Espargaro στην 12η θέση, αφήνοντας θετικές εντυπώσεις σε αυτή την πρώτη επαφή του με την νέα του μοτοσυκλέτα.

Από τους “νέους” ταχύτερος ήταν ο  Enea Bastianini με την Ducati της Avintia Esponsorama, ενώ ο Cal Crutchlow φαίνεται πως είναι ο άνθρωπος που έβαλε στην 15η θέση την “Yamaha Test1”, δηλαδή μία από τις τρεις μοτοσυκλέτες που δοκίμαζε μαζί με του Ιάπωνες δοκιμαστές Nakasuga και Nozane.

Το επόμενο ραντεβού των αναβατών με την πίστα του Qatar θα είναι το τριήμερο στις 10-12 Μαρτίου. Ο πρώτος αγώνας της χρονιάς είναι στις 28 Μαρτίου και λαμβάνοντας υπόψη πως οι αναβάτες και οι ομάδες θα έχουν κάνει συνολικά 8 ημέρες δοκιμών στην ίδια πίστα, αναμένεται να δούμε σκληρές μάχες μέχρι την πτώση της καρό σημαίας.

Marco Simoncelli 1987-2011: Σαν σήμερα πριν από 14 χρόνια - Αιώνια ζωντανός “Super Sic”!

Δεν θα σε ξεχάσουμε ποτέ
Marco Simoncelli 1987-2011: Σαν σήμερα πριν από 14 χρόνια - Αιώνια ζωντανός “Super Sic”!
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

23/10/2025

Στις 23 Οκτωβρίου 2011 ο κόσμος του MotoGP πάγωσε. Ο Marco Simoncelli το όνομα που όλοι μας πιστεύαμε πως θα είναι ο επόμενος απόλυτος διεκδικητής των MotoGP, ο νεαρός αναβάτης που ο Rossi έβλεπε ως συνεχιστή του, έχοντας προλάβει να γίνει ήδη ένας από του πιο αναγνωρίσιμους αναβάτες της σύγχρονης εποχής, έχασε τη ζωή του στη διάρκεια του Grand Prix της Μαλαισίας, αφήνοντας πίσω του ένα κενό που παραμένει αισθητό ακόμη και σήμερα. Ο “Super Sic”, όπως τον γνώριζε όλος ο κόσμος, δεν υπήρξε απλώς ένας εξαιρετικός αναβάτης ήταν μια προσωπικότητα που οι αγώνες μοτοσυκλέτας χρειαζόντουσαν και μάλιστα χρειάζονται ακόμη. Είχε τεράστιο πάθος και ανεπιτήδευτη αγάπη για τους αγώνες, με μία πρέζα χιούμορ που έλκυε ακόμη και τους οπαδούς άλλων αναβατών!

Δεκατέσσερα χρόνια μετά, η μνήμη του συνεχίζει να ζει δυνατά χωρίς να έχει προλάβει να γεμίσει με ρεκόρ ή να φορτώσει τα στατιστικά, τέτοια ήταν η αγάπη του κόσμου και η καθολική του αποδοχή από όλους, πράγμα εξαιρετικά σπάνιο όχι μόνο στα MotoGP αλλά και γενικά στον μηχανοκίνητο αθλητισμό!

Ο Simoncelli ήταν φτιαγμένος από υλικό που δεν μετριέται σε τίτλους και στατιστικά. Το ανέμελο μαλί κάτω από το κράνος, το σπινθηροβόλο βλέμμα και εκείνο το απίστευτο πάθος για μάχη, που έκανε κάθε γύρο του MotoGP να θυμίζει κάτι από άλλες εποχές. Ήταν αγνός αγωνιστής, με μια ιταλική τρέλα που δεν μπορούσε, ούτε ήθελε, να κρύψει.

Super Sic 58 – The Legacy
Ονοματεπώνυμο: Marco Simoncelli
Ημερομηνία γέννησης: 20 Ιανουαρίου 1987, Cattolica, Ιταλία
Θάνατος: 23 Οκτωβρίου 2011, Sepang, Μαλαισία
Αριθμός αγώνων GP: 151 (125cc, 250cc, MotoGP)
Νίκες: 14 (12 στο 250cc, 2 στο 125cc)
Παγκόσμιοι τίτλοι: 1 (250
cc, 2008 – Gilera)
Ομάδες:
Matteoni Racing, Metis Gilera, San Carlo Honda Gresini}
Νούμερο: 58 (αποσυρμένο επίσημα από το MotoGP το 2016)

Κληρονομιά:
• Το Misano World Circuit Marco Simoncelli φέρει το όνομά του από το 2012.
• Το Fondazione Marco Simoncelli στηρίζει νέους και οικογένειες σε ανάγκη, συνεχίζοντας το φιλανθρωπικό έργο της οικογένειας.
• Κάθε χρόνο, οι φίλοι του διοργανώνουν στο Misano το “Sic Day”, ένα φεστιβάλ χαράς και μοτοσυκλέτας, όπως το ήθελε εκείνος.
• Το #58 παραμένει σύμβολο πάθους και αυθεντικότητας, ένα νούμερο που θα θυμίζει για πάντα τι σημαίνει να ζεις ως αγωνιζόμενος στην κορυφή της μοτοσυκλέτας

Η καριέρα του εκτοξεύθηκε το 2008, όταν κατέκτησε το παγκόσμιο πρωτάθλημα 250cc με τη Gilera, χαρίζοντας στην παραπαίουσα τότε Ιταλική μάρκα το τελευταίο της σπουδαίο τρόπαιο. Από τότε, το όνομα “Simoncelli” έγινε συνώνυμο με τον επιθετικό και θεαματικό τρόπο οδήγησης. Ήταν ένα ιδιαίτερο επιθετικό στιλ, από εκείνα που ακόμη και οι αντίπαλοί του δεν χρησιμοποιούσαν αργότερα εναντίον του, ήταν όμως μοιραία και εκείνο που έδωσε το άδοξο τέλος. Όταν ανέβηκε στο MotoGP με τη Honda της ομάδας Gresini, όλοι ήξεραν πως μπροστά τους είχαν έναν από εκείνους τους αναβάτες που ή θα έγραφαν ιστορία ή θα την πλήρωναν ακριβά.

Γνώρισα προσωπικά τον Simoncelli με τον πλέον χαρακτηριστικό τρόπο. Είχε μόλις κερδίσει τον πρώτο του παγκόσμιο τίτλο και βρισκόμασταν στην πίστα δοκιμών της Goodyear-Dunlop, μία μαγευτική τοποθεσία με μία εκπληκτική πίστα όπου φυσικά δεν υπάρχουν κερκίδες, ούτε μπορεί να μπει κανείς άλλος πέρα από τους αναβάτες δοκιμών και τους δημοσιογράφους, στις λίγες φορές που έχει φιλοξενήσει παρουσιάσεις ελαστικών.

Ήμουν για ακόμη μία φορά ο μόνος Έλληνας προσκεκλημένος και είχα μπει να οδηγήσω μαζί με τους Άγγλους δημοσιογράφους που τότε ήταν μία πολυπληθή ομάδα χωρίς Youtubers και Influencers, όλοι τους εξαιρετικά έμπειροι και επίσης όλοι τους, μηδενός εξαιρουμένου, με αγωνιστικές περγαμηνές που έφταναν για δύο από αυτούς μέχρι και το BSB! Μπήκαμε με superbike στο session εκείνο και ο Simoncelli με ένα Dorsoduro 750. Αυτό που περισσότερο το έχετε δει να κυκλοφορεί με την ομάδα ΔΙΑΣ, σπάνια δικάβαλο παρότι η ομάδα αυτή έτσι έχει στηθεί και αν θυμάστε από την δοκιμή στο MOTO, δεν ήταν και μία μοτοσυκλέτα που μπορούσε εύκολα να ξεχωρίσει.

Ο Simoncelli ξεκίνησε τελευταίος, πίσω μας και σε λίγους γύρους μας είχε μαζέψει. Εγώ βρισκόμουν τότε σχετικά μπροστά στο γκρουπ, τρίτος κατά σειρά όταν με πέτυχε στο πιο αργό κομμάτι της πίστας, αργό για εμάς. Ανηφορικό εσάκι με θετική κλίση στην μεσαία του στροφή. Ήξερα ότι ήταν πίσω μου και είχα υπολογίσει να κρατηθώ στην έξοδο για να μην τον κόψω και να ανοίξω το γκάζι του GSXR1000R μόλις με περάσει. Μόνος μου στόχος να μείνω πίσω του για λίγο καθώς αμέσως μετά είχαμε άλλες δύο στροφές που μας οδηγούσαν στην ευθεία, οπότε θα προλάβαινα να οδηγήσω τουλάχιστον μισό γύρο πίσω του. Ότι και να έκανε δεν θα μπορούσε να ξεφύγει στην ευθεία με το Dorsoduro 750 από το GSXR1000R!

ΔΕΝ ΠΡΟΛΑΒΑ!

Την ώρα που έστριβα την δεύτερη στροφή από το εσάκι, εκείνη την αριστερή με την θετική κλίση, είδα ένα Dorsoduro να πετάγεται πλαγιασμένο μέσα από κερμπ πέρνοντας μαζί του χώματα, πετραδάκια και χόρτα και να προσγειώνεται μπροστά μου με το γόνατο. Πίστεψα ότι απλά έπεφτε μπροστά μου, άφησα το γκάζι και προσευχήθηκα στην Dunlop να κρατήσει το εμπρός ελαστικό που εκείνη την στιγμή του ζητούσες να κάνει κάτι δύσκολο. Μόνο που ο Simoncelli δεν είχε πέσει, ντριφτάρισε στην προσγείωση μέχρι το εξωτερικό κερμπ, εκτός δηλαδή αγωνιστικής γραμμής και πάνω του ακριβώς άνοιξε το γκάζι και με τρόπο που δεν πίστευα πως μπορούσε να γίνει το Dorsoduro 750 σηκώθηκε με το γκάζι, πλάγιασε στην επόμενη δεξιά ξύνοντας τα πάντα και εξαφανίστηκε στα 150 μέτρα της ευθείας πριν τα φρένα της επόμενης αριστερής. Όταν βγήκα στην ευθεία ήταν ήδη περίπου στην μέση και δεν τον έφτασα ποτέ στα φρένα της σπαστής δεξιάς, μίας πολύ ύπουλης στροφής που όταν μάθαινες την πίστα μπορούσες να την πουλήσεις πηγαίνοντας διαγώνια προς την κατηφορική ευθεία πριν από μία απότομη δεξιά όπου είχαν σημειωθεί και αρκετές πτώσεις.

Marco Simoncelli 1987-2011: Σαν σήμερα πριν από 14 χρόνια - Αιώνια ζωντανός “Super Sic”!
Έχουν περάσει 16 χρόνια από εκείνη την ημέρα, ήμουν τότε ένας νέος συντάκτης, συνομιλώντας με τον επόμενο Valentino Rossi (όπως τον λέγαμε με τον πατέρα του)

Δεν οδηγήσαμε ποτέ μαζί για μισή πίστα, ενώ αμέσως μετά ήμασταν μόνοι μας για τους λίγους γύρους που έμεναν για το υπόλοιπο session. ΌΛΟΙ οι Άγγλοι συνάδελφοι είχαν βγει έξω νωρίτερα ζητώντας από την Dunlop να βγάλει τον Simoncelli γιατί δεν ήθελαν να σκοτωθούν δοκιμάζοντας λάστιχα. Μέχρι εκείνη την στιγμή δεν το είχα δει ως απερισκεψία, ήμουν ακόμη εντυπωσιασμένος από το πώς κατάφερε να προσγειωθεί πλαγιασμένος και κυρίως με την λογική ακολουθία της σκέψης του. Πώς δηλαδή πήρε την απόφαση να βγει εκτός πίστας, μέσα από τα κέρμπ! Στο πλαίσιο της συνέντευξης που είχαμε μετά, ξεκίνησα από εκεί: «Πώς το σκέφτηκες αυτό και κυρίως γιατί; Ποιος ο λόγος;» - «Δεν το σκέφτηκα, μου είπε ο Simoncelli, δεν ήταν δηλαδή μία μελετημένη από πριν απόφαση, είχατε πολύ πιο γρήγορες μοτοσυκλέτες οπότε έπρεπε να μην φρενάρω πουθενά για να σας περάσω, ότι ήρθαν οι στροφές και είδα ότι θα έπρεπε να κόψω πολύ για να μείνω πίσω από το GSXR και μετά στην ευθεία να μην μπορώ να προσπεράσω, σκέφτηκα την προσπέραση στην επόμενη στροφή και μου ήρθε πολύ μακριά. Οπότε εκεί που έστριβα την πρώτη δεξιά, το σήκωσα και έκανα την αριστερή εκτός πίστας.

Στην συνέχεια εκείνης της συνέντευξης τον ρώτησα αν οδηγεί στον δρόμο και μου είπε πως όχι γιατί είναι επικίνδυνο και γελάσαμε έπειτα μαζί.

Μπορούσες να το δεις όπως οι Άγγλοι, ως επιθετικό και απερίσκεπτο ή να τον θαυμάσεις ως κάτι εξωπραγματικό και μοναδικό. Διότι αυτό ήταν. Απίστευτα πράος και μαζεμένος όλες τις στιγμές, εκτός από εκείνες που οδηγούσε. Ήμουν τυχερός που τον γνώρισα και μου για λίγο, πολύ λίγο, οδηγήσαμε και μαζί.

Το 2011, με τον αριθμό 58 πάνω στο λευκό fairing, ο Marco έδειχνε πως το μεγάλο του ξέσπασμα ήταν θέμα χρόνου. Πάλευε με τους καλύτερους τότε, με Lorenzo, Stoner, Pedrosa, Rossi κι αν κάποιες φορές οι κινήσεις του ήταν υπερβολικά τολμηρές, είχαν εκείνο το στοιχείο του “πραγματικού αγώνα” που σήμερα θα ξεσήκωνε αντιδράσεις. Δεν υπολόγιζε τίποτα. Οδήγησε πάντα σαν να μην υπήρχε αύριο, και ίσως τελικά γι’ αυτό να έγινε αθάνατος.

Marco Simoncelli 1987-2011: Σαν σήμερα πριν από 14 χρόνια - Αιώνια ζωντανός “Super Sic”!
στιγμιότυπο από την ίδια εκείνη ημέρα

Η μοίρα στάθηκε άδικη στη Sepang. Μια πτώση στην πρώτη κιόλας στροφή, ένα ατυχές σημείο επαφής και το όνειρο σταμάτησε απότομα. Ο θάνατός του σε ζωντανή μετάδοση καθώς όλοι οι θεατές κατάλαβαν αμέσως τι είχε συμβεί βλέποντας το κράνος του να φεύγει, έμεινε για πάντα χαραγμένος στην ιστορία και κανείς, δεν θέλει να το αναπαράγει. Είχε έντονα στοιχεία αρχαιοελληνικής τραγωδίας μάλιστα από την στιγμή που πάνω του έπεσαν οι καλύτεροί του φίλοι εκτός πίστας και ταυτόχρονα ανταγωνιστές την ώρα του αγώνα. Ένας από τους καλύτερους θα σβήσει άδοξα. Όμως εκείνη τη στιγμή γεννήθηκε κάτι άλλο, ένας θρύλος που κανένας χρόνος δεν μπορεί να σβήσει. Από τότε, το νούμερο 58 έγινε σύμβολο: όχι μόνο του Simoncelli, αλλά κάθε αναβάτη που τρέχει με την καρδιά του.

Η Honda Gresini διατήρησε τη μνήμη του, το Misano World Circuit φέρει πλέον το όνομά του, και κάθε φορά που βλέπεις εκείνη τη λευκοκόκκινη σημαία με τον αριθμό 58, νιώθεις ότι ο “Super Sic” δεν έφυγε ποτέ στ’ αλήθεια. Ζει σε κάθε νέο αναβάτη που ανεβαίνει με πάθος πάνω στη μοτοσυκλέτα, σε κάθε θεατή που ανατριχιάζει όταν ακούει τον κινητήρα να ανεβάζει στροφές.

Ο Simoncelli ήταν ένας από εκείνους τους σπάνιους ανθρώπους που δεν χρειάζονται χρόνο για να αφήσουν το αποτύπωμά τους. Αρκούσαν λίγες σεζόν για να αλλάξει την ψυχή των GP, για να θυμίσει σε όλους μας πως οι αγώνες δεν είναι μόνο νίκες, είναι άνθρωποι, πάθος, είναι συναίσθημα.

Και αν σήμερα κοιτάξεις τον ουρανό πάνω από το Misano, κάπου ανάμεσα στις στροφές της ιστορίας θα δεις τον Marco να γελά, με εκείνο το ανέμελο βλέμμα που λέει:

“Corri forte, ma divertiti – τρέξε δυνατά, αλλά απόλαυσέ το.”