MotoGP: Η πρόβα έληξε! Η εικόνα πριν την έναρξη της σεζόν

«Μουλάρι» του Marquez ο Vinales, δυνατή η Suzuki
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

9/3/2019

Οι δοκιμές της Παρασκευής σηματοδοτούν και κυριολεκτικά το τέλος της αρχικής δοκιμαστικής περιόδου και την έναρξη της σεζόν που από σήμερα το βράδυ θα μας δώσει την πρώτη μάχη για την κατάκτηση της αυριανής pole position. Η εικόνα των δοκιμών της Παρασκευής, καθώς και όλα όσα γίνουν αργότερα σήμερα προδίδουν το τελικό αποτέλεσμα της εξέλιξης από τον τελευταίο περσινό αγώνα. Λίγα πράγματα θα γίνουν μέσα στην χρόνια για κάθε ομάδα, κι όλα όσα είδαμε συγκλίνουν σε αυτό ακριβώς που ήταν εξ αρχής το αναμενόμενο, αλλά και ποθητό ζητούμενο: Οδεύουμε προς νέο ρεκόρ ανταγωνιστικότητας!

Για αρχή το πρόγραμμα των ημερών παραμένει ίδιο, με τις δοκιμές αλλά και τον αγώνα να ξεκινούν στην προκαθορισμένη τους ώρα, δηλαδή στις 19:00 ώρα Ελλάδας. Υπήρχε η σκέψη από τους αναβάτες να μεταφερθεί ο αγώνας κατά μία ώρα νωρίτερα, με τον ήλιο να μην έχει δύσει ολότελα και την Moto3 να ξεκινά πρακτικά την ημέρα. Κι αυτό γιατί η θερμοκρασία τις τελευταίες ημέρες έπεφτε πολύ μόλις ερχόταν το σκοτάδι, σε σημείο που δημιουργούσε σπαζοκεφαλιές με την διαχείριση των ελαστικών. Και κανείς δεν θέλει να σπαζοκεφαλιάζει σε μία πίστα όπως το Losail που αναπτύσσεις πολύ μεγάλες ταχύτητες και ωθείς τα ελαστικά στο όριό τους με πολύ γρήγορα τμήματα διαδοχικών στροφών. Ωστόσο η επιθυμία των περισσότερων δεν έγινε δεκτή, ο αγώνας δεν θα αλλάξει ώρα με βασικό κριτήριο πως το βράδυ της Παρασκευής η θερμοκρασία ήταν ιδανική ενώ όσο ο ήλιος ήταν ψηλά το πρόβλημα για τα ελαστικά και τους αναβάτες θα ήταν πολύ μεγαλύτερο σε περίπτωση που ξεκινούσαν τότε την προσπάθειά τους. Πάντα βέβαια υπάρχει το ρίσκο οι συνθήκες του αγώνα να είναι διαφορετικές, κι αυτό σύμφωνα με τον Crutchlow και τους περισσότερους αναβάτες που παρευρέθηκαν στην συνεδρίαση της επιτροπής ασφαλείας, θα οδηγήσει σε πτώσεις. Ας ελπίσουμε πως όχι..

Σε κάθε περίπτωση την Παρασκευή οι συνθήκες πλησίασαν στο τέλος της ημέρας πιο κοντά στο ιδανικό, βοηθώντας να βελτιωθεί και ο ρυθμός των περισσότερων. Ο Marquez ήταν απίστευτος στην Q2 με αγωνιστικό ρυθμό, που σημαίνει πως δοκίμασε –για άλλη μία φορά- αντοχές και δυνάμεις και τις βρήκε στο επίπεδο που ήθελε. Σταθερός κι εξαιρετικά γρήγορος μπορεί να τα έδωσε όλα για έναν γύρο αλλά είχε ρυθμό που στον αγώνα θα τον έφερνε πολύ ψηλά, κι ας έκανε «μουλάρι» τον Vinales. Για την Yamaha που οι αναβάτες έχουν ακολουθήσει από τα πιο απομακρυσμένα μονοπάτια στην εξέλιξη της κοινής τους μοτοσυκλέτας, ο αγώνας στο Κατάρ δεν πρέπει να αποτελεί κάποιο δυνατό παράδειγμα για συμπεράσματα. Ο Vinales είναι παραδοσιακά ταχύτατος στο Losail, πρόκειται για μία από τις αγαπημένες του πίστες, του αρέσουν οι απαιτητικές σε φρένα στροφές του και η επαναληψιμότητα των διαδοχικών αλλαγών κατεύθυνσης. Ο Vinales ήξερε πως ο Marquez τον παρακολουθούσε, αλλά το ίδιο έκανε κι εκείνος. Αστειεύτηκε λέγοντας πως ήθελε να βοηθήσει τον Marquez που πρακτικά δεν έχει βγει από το στάδιο της ανάρρωσης, αλλά γρήγορα είπε την αλήθεια. Ήταν πιο σημαντικό να δει σε τι σημείο βρίσκεται ο αντίπαλος, και πόσο γρήγορα μπορεί να οδηγήσει. Για τον Marquez που έσπασε τον χρόνο που έδωσε στον Zarco την περσινή pole position, έναν ακόμη που η πίστα αυτή του ταιριάζει απόλυτα, κάθε απορία για την κατάσταση με τον ώμο του θα πρέπει να έχει πλέον λυθεί. Το είπε και ο ίδιος: «Είμαι πλέον στο 100% και πιέζω κανονικά για τους χρόνους».

...και ναι, οι κανονισμοί δεν είχαν προβλέψει για φτερά στις μπότες των καλαμιών, προς μεγάλη χαρά της Ducati! 

Από εδώ και πέρα τα φαίρινγκ κλειδώνουν, επιτρέποντας μία μόνο αλλαγή μέσα στην σεζόν, όπως και οι μεγάλες αλλαγές στις μοτοσυκλέτες, που σημαίνει πως η Yamaha θα έχει τον Vinales με το νέο φαίρνγκ και τον Rossi με πιο κοντά στο περσινό. Τα αεροδυναμικά βοηθήματα μπορούν φυσικά να αλλάζουν από πίστα σε πίστα, με την Ducati να είναι εκείνη που περισσότερο βασίζεται στην λειτουργία τους. Στην αέναη ανάγκη να φορτίζουν περισσότερο τον εμπρός τροχό, κάτι που φαίνεται πως θα τους ακολουθεί ως την αιωνιότητα, και με αυξημένη ανάγκη για σταθερότητα από την επίπτωση της τρομακτικής ροπής έχουν τοποθετήσει, όπως έχουμε δει, ένα μικρό φτερό πίσω στο ψαλίδι που αυξάνει την δύναμη του αέρα, ενώ με σπόιλερ στον εμπρός τροχό ομαλοποιούν την ροή κάτω από το φαίριγνκ. Σε διαφορετική περίπτωση το φτερό πίσω θα δημιουργούσε αστάθεια, το ακριβώς αντίθετο. Μιας και η δική τους ανάγκη λοιπόν είναι μεγαλύτερη, έψαξαν και τους κανονισμούς περισσότερο, για να βρουν εκείνο που θα τους επέτρεπε να κάνουν τις αλλαγές που θα ήθελαν. Και ναι, οι κανονισμοί δεν είχαν προβλέψει για φτερά στις μπότες των καλαμιών, προς μεγάλη χαρά της Ducati! Όλα αυτά όπως έχουμε εξηγήσει, είναι παραδοσιακές λύσεις άλλων δεκαετιών, που με τις τωρινές εξελίξεις στην μηχανική, την αεροδυναμική και το επίπεδο που έχει φτάσει η εξομοίωση, μπορούν να βρουν νέα εφαρμογή. Μπορούν να φτάσουν σε επίπεδα που δεν είχαν φτάσει πριν. Το ίδιο και το κλείδωμα της προφόρτισης στο πιρούνι που χρησιμοποιείται στην εκκίνηση και απελευθερώνεται αυτόματα στο πρώτο τσίμπημα πριν την στροφή. Δοκιμασμένη λύση από παλιά που εδώ η Ducati εφαρμόζει εκ νέου με όλους τους αναβάτες να δηλώνουν πως τους βοηθά μέχρι στιγμής, φτάνει να μην ξεχάσεις πως θα αμολήσει την δύναμή του το ελατήριο… όπως λέει ο Jack Miller, το νιώθεις πως σε βοηθά να χρησιμοποιήσεις περισσότερη δύναμη και πρέπει να συνηθίσεις την λειτουργία του.

Στον Crutchlow άρεσε το carbon ψαλίδι που επιτέλους απέκτησε και το περίμενε από πέρσι, παρόλο που είναι τελείως διαφορετικό και το έχουν εξελίξει σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό από εκείνο που είχε δοκιμάσει. Σε κάθε περίπτωση είναι καλύτερα τώρα, και θα τον βοηθήσει στον αγώνα όπως είπε.

Όλοι ωστόσο έχουν κάνει βήματα εμπρός και οι αποστάσεις μεταξύ τους έχουν μικρύνει πολύ, για αυτό και η σεζόν αυτή οδεύει ως μία από τις πλέον ανταγωνιστικές, την στιγμή που κάθε μία από τις προηγούμενες ήταν αυτό ακριβώς: Ανταγωνιστικότερη εκείνης που διαδεχόταν! Στρυμωγμένοι οι μισοί μέσα σε ένα δευτερόλεπτο από τον Marquez μας δίνουν την εικόνα πως θα δούμε πολλές μάχες! Αυτό το γεγονός είναι που δείχνει καλύτερα πόσο εξαιρετική ήταν η επίδοση του Mir με την ανανεωμένη και δυνατότερη Suzuki. Ο παγκόσμιος της Moto3 έχει μάθει να αγωνίζεται μανέτα με μανέτα και με ένα δευτερόλεπτο στις δοκιμές από τους πρώτους είναι πολύ πιθανό να χρειαστεί να βάλει σε εφαρμογή όλα όσα ξέρει από την Moto3…    

 

Ετικέτες

MotoGP: Χρειάζεται αναθεώρηση ο κανονισμός ελάχιστου βάρους; Τα μεγέθη όλων των αναβατών

Από τον Moreira και τον Ogura ως τον Razgatlioglu μεσολαβεί ένα χάσμα 20 κιλών
cover
Από τον

Παύλο Καρατζά

26/2/2026

Ενδιαφέρον προκαλούν το ύψος και το βάρος του κάθε αναβάτη που παίζουν πολύ σημαντικό ρόλο στη συμπεριφορά και την απόδοση της εκάστοτε μοτοσυκλέτας, με τους rookie Diogo Moreira και Toprak Razgatlioglu να βρίσκονται στα δύο άκρα της λίστας. 

Ο Moreira με τον Ai Ogura είναι οι ελαφρύτεροι αναβάτες, ενώ ο Razgatlioglu είναι ο ψηλότερος και μακράν ο πιο βαρύς αναβάτης της κατηγορίας με 11 κιλά διαφορά από τον προηγούμενο.

Σε αντίθεση με τις κατηγορίες Moto3 και Moto2, που χρησιμοποιούν ένα συνδυασμένο ελάχιστο όριο βάρους αναβάτη και μοτοσυκλέτας, το MotoGP καθορίζει μόνο το ελάχιστο βάρος μοτοσυκλέτας, που είναι στα 157 κιλά. 

Ο Luca Marini υποστηρίζει εδώ και καιρό ότι το MotoGP θα πρέπει να έχει επίσης ένα συνδυασμένο όριο βάρους, εξηγώντας ότι η επιτάχυνση δεν αλλάζει, αλλά υφίσταται διαφορά στην καταπόνηση των ελαστικών. 

"Υπάρχει ένα [συνδυασμένο] βάρος στο Moto2 και εγώ ήμουν πάνω από το όριο, αλλά μόνο κατά 4 κιλά. Και δεν υπάρχει πρόβλημα αν μεταξύ εμένα και ενός άλλου αναβάτη υπάρχει διαφορά 4 κιλών. 

"Αλλά στο MotoGP η διαφορά μεταξύ εμένα και ενός άλλου αναβάτη της Ducati μπορεί να είναι 10 κιλά. Δεν είναι ότι χάνεις στην επιτάχυνση. Η επιτάχυνση, όπως δείχνουν και τα δεδομένα, είναι η ίδια. 

"Ωστόσο η δύναμη που ασκείς στο ελαστικό είναι μεγαλύτερη. Επομένως, πρέπει να είσαι πολύ προσεκτικός με το πίσω ελαστικό, ειδικά επειδή δεν θέλεις να το φθείρεις πολύ. 

"Νομίζω ότι θα ήταν καλύτερο για όλους να υπάρχει ένα [συνδυασμένο] ελάχιστο βάρος - και για τους άλλους [μικρότερους] αναβάτες, γιατί έτσι θα μπορούν να βάζουν περισσότερο βάρος και να χτίζουν περισσότερο τους μύες τους. 

"Γιατί ένας βαρύς αναβάτης πρέπει να τιμωρείται για κάτι που είναι απλά στη φύση του; Κατά τη γνώμη μου, είναι κάτι που δεν έχει νόημα”.

Το σκεπτικό του Marini έχει μια λογική βάση και βασίζεται στη δική του προσωπική εμπειρία, όντας ένας από τους ψηλότερους και βαρύτερους αναβάτες του πρωταθλήματος. Ο ίδιος προσπάθησε αρκετές φορές να αδυνατίσει για να μπορεί να διαχειριστεί καλύτερα τη φθορά των ελαστικών του, ωστόσο αυτό είχε μια παράπλευρη απώλεια: μαζί με τα κιλά, έχανε και σε σωματική αντοχή που του κόστιζε στο κλείσιμο των αγώνων.

"Τα δεδομένα που έχουμε από τους αγώνες δείχνουν πως όταν είσαι βαρύτερος χρησιμοποιείς περισσότερο λάστιχο και τα ηλεκτρονικά συστήματα δουλεύουν επίσης περισσότερο," εξήγησε ο Marini.

Γι' αυτό πιστεύει στην αξία του συνδυασμένου βάρους και στο MotoGP, θεωρώντας πως είναι πιο δίκαιο οι πολύ ελαφριοί αναβάτες να προσθέτουν επιπλέον βάρος (έρμα) στη μοτοσυκλέτα τους - κάτι πάντως που δεδομένα απεχθάνονται οι μηχανικοί των ομάδων. Στην τελική είναι πιο εύκολο κάποιος να δουλέψει στο γυμναστήριο για να δυναμώσει και να ανεβάσει ελεγχόμενα το βάρος του, παρά να προσπαθούν οι βαρύτεροι να αδυνατίσουν - και αυτή είναι μια σκέψη που έχει απασχολήσει αρκετούς ακόμη αναβάτες στο παρελθόν, όπως ο Danilo Petrucci, ο οποίος επίσης προσπάθησε πολύ να αδυνατίσει όταν αγωνιζόταν με την Pramac Ducati, για να εγκαταλείψει την προσπάθεια όταν είδε μεγάλη διαφορά στις αντοχές του.

Παρακάτω μπορούμε να δούμε την λίστα με το βάρος και το ύψος του κάθε αναβάτη, ξεκινώντας από τον πιο ελαφρύ:

Diogo Moreira: 169 cm, 60 kg

Ai Ogura: 169 cm, 60 kg

Fabio di Giannantonio: 177 cm, 62 kg

Jorge Martin: 168 cm, 63 kg

Brad Binder: 170 cm, 63 kg

Pedro Acosta: 171 cm, 63 kg

Enea Bastianini: 168 cm, 64 kg

Marc Marquez: 169 cm, 64 kg

Maverick Vinales: 171 cm, 64 kg

Jack Miller: 173 cm, 64 kg

Francesco Bagnaia: 176 cm, 64 kg

Marco Bezzecchi: 176 cm, 64 kg

Raul Fernandez: 178 cm, 65 kg

Alex Marquez: 180 cm, 65 kg

Johann Zarco: 171 cm, 68 kg

Alex Rins: 176 cm, 68 kg

Franco Morbidelli: 176 cm, 68 kg

Fabio Quartararo: 177 cm, 69 kg

Joan Mir: 181 cm, 69 kg

Fermin Aldeguer: 181 cm, 69 kg

Luca Marini: 184 cm, 69 kg

Toprak Razgatlioglu: 185 cm, 80 kg.