MotoGP Ιαπωνία: Άνετη νίκη Marquez & πρωταθλήτρια κατασκευαστών η Honda!

«Πρωταθλητής» νέων ο Quartararo!
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

20/10/2019

Πορεία για το τριπλό στέμμα έχει βάλει ο Marquez που έδωσε στην Honda το πρωτάθλημα κατασκευαστών και είναι σε μικρή απόσταση να κερδίσει και το πρωτάθλημα ομάδων όπου προηγείται η Ducati με 17 βαθμούς διαφορά. Αν το καταφέρει, που είναι και το πιο πιθανό, θα το έχει κάνει ολομόναχος…

Η στέψη της Honda ως παγκόσμια πρωταθλήτρια κατασκευαστών μέσα στο σπίτι της, στο Motegi, είναι τόσο σημαδιακό που μπορεί ακριβώς για αυτό τον λόγο, να πίεσε ο πρόεδρος τον Marquez να πάρει τον τίτλο στον προηγούμενο αγώνα. Ώστε να ξεχωρίσει εδώ ο τίτλος του καλύτερου κατασκευαστή. Το «πίεσε» είναι προφανώς σχήμα λόγου, δεν ήθελε καμία πίεση ο Marquez, περισσότερο εκείνο το τηλέφωνο πριν τον προηγούμενο αγώνα ήταν για να του πει να μην σκεφτεί πως θα πρέπει να περιμένει την Ιαπωνία, αν μπορεί να βγει πρωταθλητής ας το κάνει χωρίς δεύτερες σκέψεις. Σήμερα το πρωί του είπε να φέρει το πρωτάθλημα στην Honda, αλλά «να μην αγχώνεται κιόλας», πράγμα που στα αυτιά του Marquez σημαίνει πως δεν υπάρχει επιλογή, έπρεπε να κερδίσει… Η στέψη της Honda στην δική της πίστα ήταν ό,τι καλύτερο μπορούσε να γίνει, καλύτερο και από το τριπλό στέμμα που βλέπει να έρχεται. Κι αυτό γιατί ο Marquez το θέλει αυτή την στιγμή περισσότερο από τον Dovizioso. Η επίθεση της Ducati στον τελευταίο γύρο μπορεί φαινομενικά να λέει το αντίθετο από την προηγούμενη πρόταση, πρακτικά συμφωνεί: Θα έπρεπε ο Dovizioso να τα δώσει όλα λίγο πιο νωρίς, αντί να φτάσει να θέλει δύο στροφές ακόμη για να περάσει τον Quartararo. Ο οποίος ευθύνεται και για την χειρότερο πτώση του Ιταλού φέτος…

Ο αγώνας ξεκίνησε με μία μάχη για τα ελαστικά. Η πρωινή ηλιοφάνεια έδωσε την θέση της σε μία συννεφιά, όπου μπορεί να ήταν βέβαιο πως δεν θα βρέξει όμως έριχνε την θερμοκρασία αρχικά κατά τρεις βαθμούς, που ήταν αρκετό για να αμφισβτήσουν οι ομάδες την απόφασή τους για τα ελαστικά. Η Ducati έβαλε την μεσαία γόμα, η Yamaha την μαλακή ενώ για ακόμη μία φορά παίχτηκε για φέτος το παιχνίδι των εντυπώσεων, μία μάχη στρατηγικής, ένας πόλεμος νεύρων, όπου έχεις αποφασίσει από πριν για τα ελαστικά, βγαίνεις με άλλα στην πίστα για να τα αλλάξεις τελευταία στιγμή. Ήταν κάτι που συνέβαινε πάντα και η συχνότητα φέτος είναι τέτοια που το βλέπεις σε κάθε αγώνα. Με τα ελαστικά να αλλάζουν και την απόφαση να δυσκολεύει από την απότομη πτώση της θερμοκρασίας, η εκκίνηση δόθηκε με τον Marquez να φεύγει μπροστά από την pole position.

Πίσω του θα ήταν ο Morbidelli, όμως δέχτηκε πίεση από τον Quartararo και αναγκάστηκε να ανοίξει γραμμή παραδίδοντας μπόλικες θέσεις. Θα ανέκαμπτε πάρα πολύ γρήγορα, μαζί και έναντι του Vinales, με τον Quartararo να κυνηγά τον Marquez. Στην 10η στροφή θα είχε ένα γλίστρημα, προειδοποιητικό, από το πιο κοντινό που θα έφτανε στον Ισπανό. Αμέσως μετά η ψαλίδα θα άνοιγε χωρίς πρακτικά να υπάρχει άλλη πρόκληση για τον Marquez τουλάχιστον φαινομενικά. Με τον Quartararo να πιέζει την κατάσταση ο Marquez αναγκαζόταν να ελέγχει τον ρυθμό του, κι αυτό γιατί είχαν υπολογίσει με την ομάδα ένα αγωνιστικό γυρολόγιο που δεν θα απαιτούσε να κατέβει στο 1.45 βάζοντας την αντίστοιχη ποσότητα καυσίμου. Για τον Marquez τα ελαστικά ήταν δεύτερο πρόβλημα, η πρόκληση να μην μείνει από καύσιμο μέσα στο ναό της Honda ήταν πρώτη. Ενάμιση γύρο πριν το τέλος του αγώνα είδε το λαμπάκι της βενζίνης να ανάβει και αυτό σημαίνει πως έχει το πολύ τρεις γύρους. Στην πράξη ολοκλήρωσε τον αγώνα και μερικές στροφές ακόμη. Ο Quartararo με λίγα λόγια παραλίγο να βγάλει εκτός στρατηγικής την Honda και να κερδίσει τον Marquez επειδή τον πίεζε να ελέγξει τον αγώνα, από απόσταση πάντα με διαφορά που έφτανε το 1,5 δευτερόλεπτο, αλλά ο Marquez δεν είναι ο αναβάτης που περιμένεις να φτάσεις στο πίσω του ελαστικό για να ανταποκριθεί.

Ο Quartararo με την μαλακιά γόμα προσπάθησε αρχικά να τον ακολουθήσει αλλά δεν υπήρχε περίπτωση, επικεντρώθηκε στο να μην έχει πρόβλημα με κάποιον από τους πίσω. Ο Morbidelli στην αρχή έκανε καλή δουλειά παλεύοντας με τον Miller που εκμεταλλευόμενος τις μεγάλες ευκαιρίες που δίνει αυτή η πίστα για κάποιον που έχει την δύναμη στις ευθείες, πάλευε με τις Yamaha και κέρδιζε. Πρώτα τον Vinales κι έπειτα τον Morbidelli. Ο Rossi ήταν πολύ πίσω, έφτασε στην 14η θέση και στο τέλος του αγώνα, παρόλο που είχε πλησιάσει στην δεκάδα, έπεσε από απώλεια πρόσφυσης εμπρός, σε ένα πολύ άσχημο Σαββατοκύριακο για αυτόν.

Ο Dovizioso πάλευε πίσω από τις Yamaha, κέρδισε τελικά την μάχη με τον Vinales, και βρέθηκε μαζί με τον Miller που με τον Morbidelli άλλαζαν θέσεις. Μέχρι που ο Miller βγήκε από την εξίσωση αντιμετωπίζοντας προβλήματα με την μοτοσυκλέτα του και μετά βίας τερμάτισε στην δεκάδα.

Όσο γράφονταν γύροι, τα μαλακά ελαστικά των Yamaha έδιναν την θέση τους στη μεσαία γόμα του Dovizioso. Ο Morbidelli έχασε την θέση του και στο διπλό apex θα περνούσε και ο Vinales με πολύ όμορφο τρόπο. Ο Morbidelli δεν έκανε εκεί κάποιο λάθος, δεν άνοιξε γραμμή, απλά πήρε την γρήγορη αγωνιστική γραμμή και ο Vinales την αμυντική, αυτή που θα κρατούσε αν κάποιος οδηγούσε πίσω του. Κατάφερε να την κρατήσει χωρίς λάθη και πέρασε χειρουργικά μπροστά. Αμέσως μετά έβαλε πολλές φορές τον τροχό του δίπλα στον Dovizioso αλλά πρακτικά δεν τον απείλησε ποτέ, ούτε και του έκοψε φόρα. Η προσπάθειά του να περάσει, δεν ήταν από εκείνες που εμπλέκονται αναβάτες και χάνουν απόσταση από τον εμπρός, το ίδιο είπε και ο Ιταλός αργότερα. Ο Quartararo είχε προσπαθήσει να κρατήσει όσο περισσότερο γινόταν το ελαστικό του και τα κατάφερε, με την επίθεση του Dovizioso να είναι καταιγιστική, ψαλιδίζοντας ενάμισι δευτερόλεπτο μέχρι την τελευταία στροφή. Ήθελε άλλες δύο για να παλέψει έμπρακτα με την Yamaha.

Ο Quartararo κέρδιζε έτσι το τίτλο του καλύτερου πρωτοεμφανιζόμενου, και μάλιστα τρεις γύρους πριν το τέλος του πρωταθλήματος ενώ έχει βάλει στόχο ακόμη και την τρίτη υψηλότερη βαθμολογία στο πρωτάθλημα!

Οι μάχες για την τελευταία θέση στο βάθρο κράτησαν το θέαμα, την ώρα που ο Marquez είχε την δική του αγωνία για το αν θα μείνει από βενζίνη μέσα στον ναό της Honda και αντί να τους δοξάσει, τους ντροπιάσει.

Στην Moto2 ο Luca Marini κατάφερε να φέρει μία συνεχόμενη νίκη, κάτι που είχε να κάνει από το 2018, με τον Luthi να τον κυνηγά και να ανταλλάζουν θέσεις. Πίσω τους είδαμε πολύ καλές μάχες με Martin και Baldassarri και τον νεότερο Marquez που είχε κάνει το σώσιμο της δεκαετίας το Σάββατο να μην καταφέρνει να κρατηθεί σε αυτή την σκληρά αγωνιζόμενη πεντάδα. Χαρακτηριστική στιγμή του αγώνα η εγκατάλειψη του Marco Bezzecchi που έκανε εμετό μέσα στο κράνος του και αναγκάστηκε να σταματήσει τον αγώνα…

Στην Moto3 ο Dalla Porta νίκησε με πολύ μικρή διαφορά τους Arenas και Vietti.

Πηγαίνουμε τώρα στην Αυστραλία σε μία πίστα που ευνοεί την Yamaha, την αγαπημένη του Vinales και με μεγάλο ερωτηματικό για τον Quartararo όπου περιμένουμε να δούμε πώς θα αποδώσει. Ήπιες αλλά γρήγορες στροφές είναι το καλύτερο για την Yamaha με τον Marquez να θέλει την νίκη για να ψαλιδίσει την διαφορά 17 βαθμών από την ομάδα της Ducati. Είναι πλέον αυτός, απέναντι σε δύο Ducati, έτσι το βλέπει, στον αγώνα του για το τριπλό στέμμα…

το κοντυνότερο που έχει έφτασε κανείς στον Marquez μέσα στον αγώνα, και το πιο κοντυνό για τον Hafizh Syahrin στην έως τώρα καριέρα του... βοήθησε το Marquez να επιστρέψει στα pit

 

Θέση
Αναβάτης
ΜΟΤΟ
Km/h
Χρόνος/Διαφ.
1
Honda
161.9
42'41.492
2
Yamaha
161.8
+0.870
3
Ducati
161.8
+1.325
4
Yamaha
161.7
+2.608
5
Honda
161.3
+9.140
6
Yamaha
161.3
+9.187
7
Suzuki
161.3
+9.306
8
Suzuki
161.2
+10.695
9
Ducati
161.0
+14.216
10
Ducati
160.7
+18.909
11
KTM
160.3
+25.554
12
KTM
160.1
+27.870
13
Ducati
160.0
+29.983
14
KTM
159.9
+31.232
15
Aprilia
159.9
+32.546
16
Honda
159.6
+37.482
17
Honda
159.4
+40.410
18
Ducati
159.2
+43.458
19
KTM
159.0
+46.206
20
Suzuki
158.8
+50.235
 
Yamaha
160.9
4 Laps
 
Aprilia
158.5
17 Laps

 

Ετικέτες

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.