MotoGP Jerez 2019: Κατάταξη για χαρά και προβληματισμό στην Yamaha!

Οι δορυφορικές καλύτερες από τις εργοστασιακές

Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

4/5/2019

Όδευε άπιαστος από τον Petrucci, o Marquez, τους δύο αναβάτες που θα περίμενε κανείς πως θα διεκδικήσουν την πρώτη θέση στον αυριανό αγώνα. Την εξέλιξη βέβαια δεν την περίμενε κανείς. Και η τελική κατάταξη καθιστά ακόμη πιο ενδιαφέρον το γεγονός πως στα τελευταία λεπτά της Q2, o Vinales πήγε να βγει για την τελευταία του προσπάθεια και είδε τον Morbidelli έτοιμο να κάνει το ίδιο. Ζήτησε τότε από τους μηχανικούς του να περιμένουν για να βγει ο δορυφορικός που ανήκει στην Petronas, πρώτος στην πίστα. Προφανώς για να τον τραβήξει και να πάει πιο γρήγορα… Ωστόσο ο Morbidelli δεν του χαρίστηκε και κοντοστάθηκε περιμένοντας τον Vinales να φύγει, όπως κι έγινε. Θα ήταν λίγο μετά που μία άλλη δορυφορική θα έπαιρνε την pole position, η Petronas του Quartararo! Ο Fabio δεν το πίστευε και ο ίδιος, δεν το περίμενε όταν τελείωσε τον γρήγορο γύρο πως είχε σπάσει το ρεκόρ της πίστας που άντεξε για ελάχιστη ώρα στα χέρια του Petucci. Κι αυτό το έκανε έχοντας την προηγούμενη M1.

Να σημειώσουμε λοιπόν πως ο Fabio Quartararo είναι ο μόνος από τους τέσσερις Rossi, Vinales, Morbidelli, με την προηγούμενη έκδοση της αγωνιστικής και φέρνει έτσι την ιστορία σε επανάληψη καθώς τα τελευταία χρόνια οι δορυφορικές της Yamaha έχουν αποδειχτεί σε ορισμένες πίστες καλύτερες από τις εργοστασιακές, κάτι που χαρακτήριζε δηλαδή την παρουσία του Zarco στους αγώνες πριν η ομάδα ολόκληρη, αλλάξει κατασκευαστή για την KTM, κι εκείνος μπει στην εργοστασιακή τους μοτοσυκλέτα.

Ο Vinales πάντως κατάφερε να βρεθεί στην 5η θέση της κατάταξης προερχόμενος από την Q1 που θα έπρεπε να ανέβει με τον Rossi κρατώντας και οι δύο τα εισιτήρια που δίνουν οι δύο πρώτες θέσεις. Όμως την τελευταία στιγμή την θέση του Rossi την πήρε ο μαθητής του, ο Bagnaia! Χαρούμενα και ταυτόχρονα προβληματισμένοι λοιπόν στην Yamaha, που αδυνατούν να βρουν οριστική λύση στην λειτουργία των ηλεκτρονικών, το νούμερο ένα πρόβλημα που αντιμετωπίζουν σύμφωνα με τον Rossi.

Ο Quartarto πήρε από τον Marquez την πρώτη θέση και ταυτόχρονα του πήρε και το ρεκόρ για τον νεαρότερο αναβάτη στην pole position. Είναι η δεύτερη pole position στην Jerez για τον Fabio και η πρώτη φυσικά σε αυτή την κατηγορία, κάνοντας δύο ρεκόρ μαζί της. Του νεότερου που την κατακτά, αλλά και το ρεκόρ πίστας!

Αμέσως μετά θα ερχόταν και ο Morbidelli να πάρει από την Honda τον ταχύτερο γύρο, αποδεικνύοντας πως είναι τα Yamaha καλύτερα από την Honda στην Jerez, όπως κάποτε, απλά δεν ισχύει για όλους…

Ο Petrucci ήταν έτοιμος πάντως να ανακατέψει την τράπουλα για την κατάταξη, αλλά δεν τα κατάφερε εξαιτίας μίας πτώσης ακριβώς στην πρώτη στροφή, ωστόσο δύσκολα θα κατάφερνε να σπάσει ξανά το ρεκόρ. Τον μόνο τρόπο να καθαιρέσει τον Quartararo.

Τελικά ήταν ο Dovizioso που πήρε την τέταρτη θέση μετά τον Marquez και είναι ένας από τους υποψήφιους στην λίστα με το ποιοι μπορεί να στρίψουν αύριο πρώτοι την στροφή, καθαρίζοντας άμεσα από τους νέους διεκδικητές της Petronas Yamaha SRT.

Ακολουθούν πίσω του οι Vinales και Crutchlow με τον δεύτερο να είναι σίγουρο πως θα επιτεθεί άμεσα στον Ισπανό της Yamaha και εξίσου πιθανό πως θα τον περάσει κιόλας. Το θέμα είναι πως ο Crutchlow δεν έχει συμφιλιωθεί με την Jerez, μετά την πτώση του στις FP3 δοκιμές που οδήγησε σε κόκκινη σημαία. Η σημαία βγήκε γιατί είχε σκιστεί η αεροπαγίδα και ήταν επικίνδυνο για εκείνον που θα μπορούσε να έχει μία ίδια πτώση στην 10η στροφή. Όμως τόσο στην FP4 και κυρίως στην Q2 είχε δύο άσχημες στιγμής που ευτυχώς δεν οδήγησαν σε πτώση. Αύριο θα είναι σίγουρο πως θα προσπαθήσει να είναι πιο συγκρατημένος, το αν θα τα καταφέρει, είναι μία άλλη περίπτωση.

Ο Lorenzo μπορεί να έπεσε από χαμένη πρόσφυση εμπρός, αλλά δεν είναι σίγουρο πως θα είχε καταφέρει μία καλύτερη θέση με τον Mir αντίστοιχα να προσπαθεί για κάτι καλύτερο στα χνάρια του Rins αλλά μόνο ο δεύτερος να καταφέρνει να μπει στην δεκάδα.

Θα είναι αύριο μία δύσκολη εκκίνηση για τους νέους αναβάτες. Marquez και Dovizioso θα έχουν το ίδιο σχέδιο, να στρίψουν πρώτοι και η πρώτη στροφή δεν έχει την καλύτερη πρόσφυση. Είναι λοιπόν μία εκκίνηση που δεν θα θέλει να χάσει κανείς…

 

ΘΕΣΗ
ΑΝΑΒΑΤΗΣ
ΜΟΤΟ
Km/h
ΧΡΟΝΟς
ΔΙΑΦ.1ου/προηγ.
1
Fabio QUARTARARO
Yamaha
281.6
1'36.880
 
2
Franco MORBIDELLI
Yamaha
284.7
1'36.962
0.082 / 0.082
3
Marc MARQUEZ
Honda
286.8
1'36.970
0.090 / 0.008
4
Andrea DOVIZIOSO
Ducati
287.3
1'37.018
0.138 / 0.048
5
Maverick VIÑALES
Yamaha
281.1
1'37.114
0.234 / 0.096
6
Cal CRUTCHLOW
Honda
286.2
1'37.175
0.295 / 0.061
7
Danilo PETRUCCI
Ducati
286.2
1'37.209
0.329 / 0.034
8
Takaaki NAKAGAMI
Honda
281.2
1'37.332
0.452 / 0.123
9
Alex RINS
Suzuki
284.0
1'37.351
0.471 / 0.019
10
Francesco BAGNAIA
Ducati
286.4
1'37.384
0.504 / 0.033
11
Jorge LORENZO
Honda
286.0
1'37.496
0.616 / 0.112
12
Joan MIR
Suzuki
280.3
1'37.514
0.634 / 0.018
13
Valentino ROSSI
Yamaha
285.4
1'37.371
0.207 / 0.072
14
Stefan BRADL
Honda
286.3
1'37.406
0.242 / 0.035
15
Jack MILLER
Ducati
286.7
1'37.605
0.441 / 0.199
16
Aleix ESPARGARO
Aprilia
284.7
1'37.625
0.461 / 0.020
17
Pol ESPARGARO
KTM
286.3
1'37.798
0.634 / 0.173
18
Johann ZARCO
KTM
284.7
1'37.820
0.656 / 0.022
19
Bradley SMITH
Aprilia
283.3
1'38.357
1.193 / 0.537
20
Tito RABAT
Ducati
284.2
1'38.403
1.239 / 0.046
21
Karel ABRAHAM
Ducati
282.0
1'38.447
1.283 / 0.044
22
Miguel OLIVEIRA
KTM
280.7
1'38.894
1.730 / 0.447
23
Hafizh SYAHRIN
KTM
280.7
1'40.042
2.878 / 1.148
 
Andrea IANNONE
Aprilia
 
 
 

Ετικέτες

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.