MotoGP Jerez 2022–FP1/FP2: Με φόρα ο Quartararo!

Ελάχιστες οι διαφορές στους χρόνους
Από τον

Λάζαρο Μαυράκη

29/4/2022

Ονειρικό ήταν το ξεκίνημα του αγωνιστικού τριημέρου για την Suzuki, καθώς στα πρώτα ελεύθερα δοκιμαστικά οι αναβάτες της έκαναν το 1-2, καθώς σήμερα το πρωί οι Mir και Rins κατέλαβαν τις δύο πρώτες θέσεις (με αυτή τη σειρά), με την κορυφαία πεντάδα να έχει μερικές εκπλήξεις αφού ο Alex Marquez ήταν τρίτος, ο Aleix Espargaro τέταρτος και ο Fabio Quartararo πέμπτος.

H χθεσινοβραδινή βροχή δεν εμπόδισε τους αναβάτες και με την βοήθεια του ήλιου έμεινε μόνο λίγη υγρασία στην πίστα. Ο Quartarao μπήκε δυνατά, αλλά είχε μια πτώση από γλίστρημα του πίσω τροχού στην τελευταία στροφή –και ενώ ήταν πρώτος στους χρόνους. Αυτή η πτώση δεν ήταν εντελώς ανώδυνη, καθώς χτύπησε στην… "ευαίσθητη περιοχή", αλλά δεν ήταν τόσο σοβαρή ώστε να τον εμποδίσει να αστειευτεί με το γεγονός.

Ο πρώτος αναβάτης που μπήκε μπροστά από τον Γάλλο ήταν ο Pol Espargararo, με τον Marc Marquez να ανεβαίνει στην τρίτη θέση. Λίγο αργότερα ανέλαβε τα ηνία ο Joan Mir, ενώ ο Quartaro άρχισε να συνέρχεται από την πτώση και να ανεβαίνει θέσεις στον πίνακα των χρόνων, μέχρι που έφτασε στην κορυφή λίγο πριν τον "εκθρονίσει" ο Aleix Espargaro.

Ο Γάλλος επιχείρησε να ξαναπάρει την πρωτοπορία, αλλά ένα ακόμη high side από το Μ1 του κατέστρεψε τον γύρο, ευτυχώς χωρίς να σημειώσει άλλη μία πτώση. Παρόλα αυτά, λίγο αργότερα είχε και μία έξοδο στην πέμπτη στροφή της πίστας.

Αντιθέτως, ο Alex Marquez δεν αντιμετώπισε κανένα τέτοιο πρόβλημα και βρέθηκε για λίγο στην κορυφή, μέχρι που απάντησε ο Mir, ακολουθούμενος από τον team mate του, τον Alex Rins, ο οποίος σκαρφάλωσε στην δεύτερη θέση με διαφορά μόλις στα 25 χιλιοστά του δευτερολέπτου. Είναι χαρακτηριστικό, ότι η πρώτη δεκάδα των πιο γρήγορων αναβατών κινούνται μέσα σε ένα πλαίσιο 560 χιλιοστών του δευτερολέπτου, με τον Marc Marquez να βρίσκεται για λίγο έξω από αυτήν, στην ενδέκατη θέση.

Τα δεύτερα ελεύθερα δοκιμαστικά (FP2) είχαν διαφορετική εξέλιξη, με τον Quartararo να ανακτά την ορμή του και να γράφει τον ταχύτερο χρόνο της ημέρας. Ήταν ένα επεισοδιακό session με αρκετές πτώσεις, δύο εκ των οποίων ανήκαν στον Marc Marquez και μάλιστα στον ίδιο γύρο (!) με αποτέλεσμα να τελειώσει την ημέρα στην 19η θέση.

Εξαιρετική επίδοση είχε και ο Bagnaia, o οποίος με το "καλημέρα" κατάφερε να σημειώσει χρόνο ταχύτερο από τον χρόνο των δύο Suzuki στα FP1. Η χαρά του όμως δεν κράτησε πολύ, καθώς ο Quartararo πήρε γρήγορα την πρωτοπορία, με τους Mir και Aleix Espargaro να ακολουθούν το παράδειγμά του αμέσως μετά. Ο αναβάτης μάλιστα της Aprilia κράτησε την πρώτη θέση μέχρι σχεδόν τα μισά των δοκιμαστικών, ώσπου ο Takaaki Nakagami έβαλε ένα μαλακό ελαστικό, μπαίνοντας την κορυφή του πίνακα, με μόλις εφτά λεπτά να υπολείπονται για την πτώση της καρό σημαίας.

Το παράδειγμά του ακολούθησαν και άλλοι αναβάτες, με αποτέλεσμα οι Bagnaia, Martin, Quartararo και Bastianini να γράψουν ταχύτερους γύρους από τον Ιάπωνα. Ο Γάλλος όμως ήταν αυτός που "έγραψε" το 1:37.071 στον προτελευταίο του γύρο, με τον Basdtianini να έρχεται δεύτερος μπροστά από τον Bagnaia.

Αν τω μεταξύ είχε σημειωθεί και ένα μικροεπεισόδιο, όταν ο Marc Marquez κινήθηκε με χαμηλή ταχύτητα μέσα στην πίστα, εμποδίζοντας τους Pol Espargaro και Remy Gardner σε έναν καλό τους γύρο, με τους δύο αναβάτες να κάνουν χειρονομίες στον Ισπανό σε έξαλλη κατάσταση. Η μέρα του Marquez έγινε ακόμη χειρότερη, όταν έχασε το μπροστινό της μοτοσυκλέτας του και έπεσε στην στροφή "Pedrosa", ενώ κατάφερε να ξαναμπεί στην πίστα μόνο και μόνο για να ξαναπέσει λίγο αργότερα καθώς πέρασε πάνω από ένα βρεγμένο κομμάτι της πίστας, προκειμένου να αφήσει χώρο για να περάσει ο Miguel Oliveira. Ο Marquez επέστρεψε στα πιτς πάνω σε ένα scooter που οδηγούσε ο… Pedrosa, ο οποίος παρακολουθούσε εκείνη την στιγμή τις προσπάθειες των αναβατών της KTM.

Από αυτούς έλειπε ο Raul Fernandez της Tech3 KTM, εξαιτίας του τραυματισμού του στο χέρι από τα χρονομετρημένα του Portimao, ενώ wild card συμμετοχές θα έχουν οι Stefan Bradl (Honda) και Lorenzo Savadori (Aprilia), εν όψει και των επίσημων δοκιμών της Δευτέρας στην ίδια πίστα.

 

Αποτελέσματα FP2

1

^4

Fabio Quartararo

Monster Yamaha (YZR-M1)

1'37.071s

2

^10

Enea Bastianini

Gresini Ducati (GP21)

+0.201s

3

^10

Francesco Bagnaia

Ducati Lenovo (GP22)

+0.212s

4

^10

Jorge Martin

Pramac Ducati (GP22)

+0.297s

5

^1

Takaaki Nakagami

LCR Honda (RC213V)

+0.510s

6

^1

Brad Binder

Red Bull KTM (RC16)

+0.514s

7

^1

Pol Espargaro

Repsol Honda (RC213V)

+0.519s

8

˅6

Alex Rins

Suzuki Ecstar (GSX-RR)

+0.655s

9

=

Maverick Viñales

Aprilia Racing (RS-GP)

+0.688s

10

=

Jack Miller

Ducati Lenovo (GP22)

+0.691s

11

^6

Johann Zarco

Pramac Ducati (GP22)

+0.759s

12

˅11

Joan Mir

Suzuki Ecstar (GSX-RR)

+0.771s

13

˅9

Aleix Espargaro

Aprilia Racing (RS-GP)

+0.777s

14

^1

Franco Morbidelli

Monster Yamaha (YZR-M1)

+0.881s

15

^1

Miguel Oliveira

Red Bull KTM (RC16)

+0.941s

16

˅13

Alex Marquez

LCR Honda (RC213V)

+0.956s

17

^5

Luca Marini

Mooney VR46 Ducati (GP22)

+1.031s

18

=

Marco Bezzecchi

Mooney VR46 Ducati (GP21)*

+1.125s

19

˅8

Marc Marquez

Repsol Honda (RC213V)

+1.129s

20

˅1

Andrea Dovizioso

WithU Yamaha RNF (YZR-M1)

+1.214s

21

^3

Fabio Di Giannantonio

Gresini Ducati (GP21)*

+1.242s

22

˅2

Stefan Bradl

Team HRC (RC213V)

+1.251s

23

˅2

Remy Gardner

KTM Tech3 (RC16)*

+1.282s

24

^1

Darryn Binder

WithU Yamaha RNF (YZR-M1)*

+1.817s

25

˅2

Lorenzo Savadori

Aprilia Racing (RS-GP)

+1.889s

 

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.