MotoGP: Jorge Martin - “Η Ducati θα επιστρέψει στο φυσιολογικό”

Ο Ισπανός πιστεύει πως η Ducati θα επανέλθει στη μάχη των νικών στο Ισπανικό Grand Prix
Martin
Από τον

Φίλιππο Σταυριδόπουλο

8/4/2026

Ο Ισπανός αναβάτης της Aprilia Racing εκτιμά πως η ευρωπαϊκή επιστροφή του MotoGP θα φέρει και την επαναφορά της κανονικότητας, με τη Ducati να ανεβάζει ξανά ρυθμό.

Η αρχή της σεζόν 2026 στο MotoGP μόνο εύκολη δεν ήταν για τη Ducati, η οποία δείχνει να βρίσκεται ένα βήμα πίσω από την εξαιρετικά δυνατή Aprilia στους πρώτους αγώνες της χρονιάς.

Παρά τη νίκη στο Sprint της Βραζιλίας και παρουσίες στο βάθρο στους αγώνες μικρότερης διάρκειας, η εταιρεία της Μπολόνια έχει μόλις ένα βάθρο σε κανονικό αγώνα μετά από τρεις γύρους. Αυτό ήρθε από τον Fabio Di Giannantonio με τη δορυφορική ομάδα VR46 στη Βραζιλία, ενώ ο εν ενεργεία πρωταθλητής Marc Marquez δεν έχει ακόμη καταφέρει να ανέβει σε βάθρο Κυριακής.

Η εικόνα αυτή απέχει πολύ από την περσινή κυριαρχία της Ducati, όταν είχε σαρώσει νίκες τόσο σε Sprint όσο και σε κανονικούς αγώνες στους πρώτους γύρους της σεζόν.

Αντίθετα, η Aprilia, αν και όχι εξίσου αποτελεσματική στα Sprint, έχει κυριαρχήσει στους αγώνες της Κυριακής με τον Marco Bezzecchi να πετυχαίνει τρεις συνεχόμενες νίκες σε Ταϊλάνδη, Βραζιλία και ΗΠΑ.

Ωστόσο, ο Jorge Martin εμφανίζεται βέβαιος πως η κατάσταση θα αλλάξει στο ευρωπαϊκό σκέλος του πρωταθλήματος και συγκεκριμένα στο ισπανικό  Grand Prix στο Jerez.

“Στη Jerez, όλα θα επιστρέψουν στο φυσιολογικό,” δήλωσε χαρακτηριστικά, για να προσθέσει με νόημα: “Η Ducati θα επιστρέψει στο επίπεδό της”.

Από την πλευρά της Ducati, ο γενικός διευθυντής Gigi Dall’Igna χαρακτήρισε τον αγώνα στις ΗΠΑ ως ένα πραγματικό “καμπανάκι” για την ομάδα.

Επιστροφή Martin και προσγειωμένες προσδοκίες

Η επιστροφή του Jorge Martin σε υψηλό επίπεδο μετά το δύσκολο 2025 αποτελεί μία από τις μεγάλες εκπλήξεις της φετινής χρονιάς, ειδικά αν αναλογιστεί κανείς ότι έχασε τα αρχικά τεστ προετοιμασίας.

Ξεκινώντας με τέταρτη θέση στην Ταϊλάνδη, ο Ισπανός ανέβηκε ξανά στο βάθρο στη Βραζιλία, πριν εκμεταλλευτεί μια διαφορετική στρατηγική στο sprint του COTA για να πάρει τη νίκη. Στον κυρίως αγώνα τερμάτισε δεύτερος και πλέον βρίσκεται μόλις τέσσερις βαθμούς πίσω από τον πρωτοπόρο της βαθμολογίας, Marco Bezzecchi.

Παρά τα αποτελέσματα, ο ίδιος επιμένει πως προσπαθεί να κρατά χαμηλά τις προσδοκίες του:

“Ειλικρινά, δεν το περίμενα αυτό στο Austin. Προσπάθησα να μειώσω λίγο τις προσδοκίες μου. Δεν ήμασταν έτοιμοι. Το πλάνο ήταν να περάσουμε δύο-τρεις αγώνες χωρίς πίεση, να μαζεύουμε βαθμούς – πέμπτη, όγδοη θέση, ό,τι έρθει θα ήταν καλό”.

Και κατέληξε, “συνήθως το τέλος της σεζόν είναι το δυνατό μου σημείο, αλλά δεν θέλω να βιαστώ”.

Ο Martin αναμένεται να αποχωρήσει από την Aprilia στο τέλος της χρονιάς, με προορισμό τη Yamaha, ενώ τη θέση του στην ιταλική ομάδα εκτιμάται ότι θα αναλάβει ο Francesco Bagnaia.

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.