MotoGP LeMans Χρονομετρημένα δοκιμαστικά: Μάχες με διαστημικούς χρόνους, αλλά πρώτος ο Bagnaia

Σπάζοντας τα χρονόμετρα
Μπάμπη Μέντη
Από τον

Μπάμπη Μέντη

14/5/2022

Είναι ξεκάθαρο πλέον πως ζούμε σε μια εντελώς νέα πραγματικότητα στον κόσμο των GP τα τελευταία χρόνια και όσα έγιναν στη μάχη των FP3 για τις δέκα πρώτες θέσεις που οδηγούν κατευθείαν στα Q2 το επιβεβαιώνουν με τον πιο ηχηρό. Μιλάμε φυσικά για το γεγονός πως για να μπούμε οι αναβάτες σε αυτή την πρώτη δεκάδα έπρεπε να σπάσουν το προηγούμενο ρεκόρ ταχύτερου γύρου!

Οι καιρικές συνθήκες ήταν ιδανικές στα FP3 και όταν στα τελευταία λεπτά μπήκαν καινούρια soft ελαστικά στις μοτοσυκλέτες, τα χρονόμετρα τρελάθηκαν. Όπως ήταν φυσικό, οι Γάλλοι αναβάτες έχουν το ισχυρότερο κίνητρο στον αγώνα της πατρίδας τους και ο Zarco με τον Quartararo ξεκαθάρισαν πως ο στόχος για όλους είναι να πετύχουν χρόνο στο 1:30, όταν το νέο ρεκόρ πίστας που σημείωσε ο Bastianini μόλις την Παρασκευή ήταν στο 1:31. Πολύ κοντά τους και ο Bagnaia, ενώ η τακτική του Marc Marquez να ακολουθεί τον Quartraro έδωσε καρπούς σημειώνοντας τον τέταρτο χρόνο στα FP1. Για άλλη μια φορά πολύ καλή ήταν και η συνολική εμφάνιση της Aprilia του Aleix Espargaro, όπως και ο χρόνος που έκανε ο Jack Miller με τα soft ελαστικά.

Οπότε δεν αποτελεί έκπληξη που στην διαδικασία των Q1 βρέθηκαν πολλά γνωστά ονόματα που μόλις έναν ή δύο αγώνες πριν διεκδικούσαν την pole position, όπως εκείνο του Jorge Martin που ξεκάθαρα δεν είχε την ταχύτητα του Zarco στη γαλλική πίστα. Σε αντίστοιχη κατάσταση βρίσκονται και όλοι οι αναβάτες της KTM.

 

Η μάχη για τις δύο πρώτες θέσεις του Q1 που οδηγούν στα Q2 ήταν ανάμεσα στους Mir και Martin, με μοναδική απειλή να αποτελεί ο Bazzecchi της VR46. Παρά το γεγονός πως ο Bazzecchi ήταν ένας από τους μόλις τρεις αναβάτες που γύρησαν κάτω από το 1:31, τελικά μόνο ο Martin και ο Μir πέρασαν στα Q2.

Με στεγνή πίστα και soft ελαστικά, τα Ducati είχαν τον πρώτο λόγο στα Q2, όμως κάνεις δεν τολμούσε να ξεγράψει τον Quartararo που όχι μόνο ήταν ταχύτατος σε ρυθμό αγώνα στα ελεύθερα δοκιμαστικά, αλλά και με τα soft ελαστικά.

Πράγματι στο πρώτο πεντάλεπτο του “ζεστάματος” ο Banaia με τον Quartraro έδειξαν αμέσως τα δόντια κατεβαίνοντας αμέσως στο 1:30. Όλοι οι άλλοι έμεινα στο 1:31 χωρίς να ρισκάρουν από τόσο νωρίς, καθώς η πίστας της Γαλλίας έδειξε πως μπορεί να σε δαγκώσει αν το παρακάνεις.

Όμως όπως συμβαίνει πάντα, το μεγάλο δράμα εξελίσσεται στους τελευταίους γύρους και πράγματι ο Jack Miller με τον Aleix Espargaro, κατάφεραν να χαλάσουν την διάθεση του γαλλικού κοινού, στέλνοντας τον Quartararo στην τέταρτη θέση και την δεύτερη σειρά εκκίνησης.    


 

 

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.