MotoGP: Ο Bagnaia στην Aprilia για 2 + 2 χρόνια - Γιατί δεν έχει ανακοινωθεί ακόμη

Η μεταγραφή του Pecco Bagnaia θεωρείται πλέον τελειωμένη υπόθεση στην Ιταλία και έχουμε μερικές σημαντικές πληροφορίες σχετικά με το συμβόλαιό του
pecco_bagnaia
Από τον

Σπύρο Τσαντήλα

8/4/2026

Πάει ήδη αρκετός καιρός που μια σειρά από βαρύγδουπες μεταγραφές αναμένονται στα υψηλότερα κλιμάκια του MotoGP. Τις έχουμε αναλύσει διεξοδικά, ωστόσο ακόμη καμιά δεν έχει ανακοινωθεί, παρότι σχεδόν όλες θεωρούνται σίγουρες και υπάρχει λόγος γι’ αυτό.

Η εκκρεμότητα που έχει αποτρέψει όλες τις επίσημες ανακοινώσεις μετακινήσεων αναβατών έγκειται στη συμφωνία που θα υπογράψουν οι Dorna, κατασκευαστές και ομάδες ενόψει της νέας εποχής του MotoGP από το 2027. Σύμφωνα με αυτή, προβλέπεται ελάχιστος εγγυημένος μισθός για τους αναβάτες της μεγάλης κατηγορίας, αλλά και αυξημένα έσοδα για τις ομάδες. Όσο όμως δεν πέφτουν οι υπογραφές, οι ομάδες τηρούν στάση αναμονής και αυτός είναι ο λόγος που δεν έχουν επισημοποιηθεί οι μετακινήσεις των Fabio Quartararo στη Honda, Pedro Acosta στη Ducati, Jorge Martin στη Yamaha, Pecco Bagnaia στην Aprilia και Alex Marquez στην KTM.

Ειδικότερα για τον Bagnaia, ο ιταλικός Τύπος μεταφέρει μερικές ενδιαφέρουσες πληροφορίες σχετικά με τον πρωταθλητή του 2022-2023. Συγκεκριμένα, ο Ιταλός φέρεται να έχει υπογράψει συμβόλαιο τετραετούς διάρκειας με την Aprilia, με εγγυημένα τα δύο πρώτα χρόνια και οψιόν ανανέωσης για άλλα δύο.

Μαζί με τον Bagnaia θα μετακινηθεί και ο αρχιμηχανικός του, Cristian Gabarrini, στη νέα ομάδα. Ο Gabarrini ήταν μηχανικός τους Casey Stoner στη Ducati και είχε ακολουθήσει τον Αυστραλό πρωταθλητή όταν εκείνος μεταγράφτηκε στη Honda, πράξη που φαίνεται να επαναλαμβάνει τώρα με τον Bagnaia.

Καλό θα ήταν πάντως να ρίξουμε λίγο νερό στο κρασί μας, καθώς υπάρχουν κάποιες παράμετροι που θα μπορούσαν να αλλάξουν την κατάσταση. Αφενός η απόδοση του Jorge Martin με την Aprilia δείχνει πως η σύνδεση του Ισπανού με την RS-GP οδεύει σε πολύ καλό δρόμο και τα δυνατά αποτελέσματα θα μπορούσαν να ανατρέψουν την κατάσταση στο γκαράζ της Aprilia. Με τον Marco Bezzecchi δεμένο (με παπά και με κουμπάρο) με την Aprilia, ενδεχόμενη παραμονή του Martin θα σήμαινε πως δεν υπάρχει χώρος γι’ άλλον.

Από την άλλη, στη Ducati εκκρεμεί η υπογραφή ανανέωσης του Marc Marquez και, αν ο Ισπανός πρωταθλητής αποφασίσει να βάλει τέλος στην καριέρα του μετά τη φετινή χρονιά (ως έχει ακουστεί, ειδικά αν πάρει το 10ό του πρωτάθλημα φέτος), ίσως στο Borgo Panigale να δουν με διαφορετικό μάτι τον Bagnaia που, αν μη τι άλλο, τους έχει φέρει δύο τίτλους και είναι και Ιταλός, αγαπημένος του κοινού.

Το μόνο σίγουρο είναι πως η φετινή μεταγραφική περίοδος έχει πολύ μεγάλο ενδιαφέρον με όλους τους πρωτοκλασάτους αναβάτες να είναι σε φάση αλλαγής ομάδας.

 

Ετικέτες

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.