MotoGP: Ο Hugh Anderson μπήκε στο Hall of Fame και έγινε MotoGP Legend

Τέσσερις Παγκόσμιοι Τίτλοι στις μικρές κατηγορίες τη δεκαετία του 1960
Από το

motomag

11/10/2022

Το Σάββατο 8/10/2022 , ο τέσσερις φορές Παγκόσμιος Πρωταθλητής GP τη δεκαετία του 1960 στις κατηγορίες 50 και 125 κυβικών εκατοστών, Hugh Anderson, εισήχθη στο MotoGP Hall of Fame.

Σε μία τελετή που έγινε στην πίστα Hampton Downs Circuit στη Νέα Ζηλανδία, απονεμήθηκε στον Hugh Anderson η τιμητική πλακέτα για την είσοδο του στο Hall of Fame.

Μέσω video ο CEO της Dorna, Carmelo Ezpeleta καλωσόρισε τον Hugh Anderson στη λίστα του MotoGP Hall of Fame. Στην ομιλία του έκανε λόγο και στον, πρόσφατα εκλιπόντα, Phil Read, ενώ τόνισε τη σημαντικότητα των αναβατών που η καριέρα τους βοήθησε το MotoGP να φτάσει στο σημερινό του επίπεδο.

Ο Hugh Robertson Anderson, όπως είναι το πλήρες όνομά του, γεννήθηκε στις 18 Ιανουαρίου του 1936. Μεγάλωσε στο Huntly, στο βόρειο νησί της Νέας Ζηλανδίας. Εκεί ξεκίνησε την ενασχόληση του με το rugby, παίζοντας στην Rugby League με την ομάδα Huntly United. Συναθλητής του υπήρξε ο μετέπειτα οδηγός αγώνων ταχύτητας με μοτοσυκλέτα, Ginger Molloy.

Η πρώτη του επαφή με μοτοσυκλέτα ήταν στην ηλικία των 9 ετών στη φάρμα που διατηρούσε η μητέρα του. Στην ηλικία των 17 έτρεξε για πρώτη φορά αγώνες motocross, με αυτοσχέδια μοτοσυκλέτα. Κατάφερε να κερδίσει κάθε αγώνα που έτρεξε εκείνη τη χρονιά.

Οι νίκες αυτές τον οδήγησαν στους αγώνες ταχύτητας. Το 1960 είχε την πρώτη του επαφή με τα GP στα 350 και 500 κ.εκ. Την ίδια χρονιά, με τη μοτοσυκλέτα των 350 κ.εκ. είχε το πρώτο του βάθρο, στον αγώνα Isle of Man TT, οπού και ήταν συνολικά δύο φορές νικητής της διαδρομής το 1963 και 1964 στα 125 και 50 κυβικά αντίστοιχα.

Το 1962 είχε την πρώτη του επαφή με τις κατηγορίες των 50 και 125 κυβικών, με την ομάδα της Suzuki, καταφέρνοντας να διεκδικήσει πρώτες θέσεις και στις δύο κατηγορίες.

Το 1963 ήταν η χρονιά που ο Anderson πήρε τους 2 πρώτους Παγκόσμιους Τίτλους του, στα 50 και στα 125 κυβικά, ενώ το 1964 κατάφερε να κερδίσει για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά τον τίτλο στα 50 κυβικά ενώ ολοκλήρωσε το Πρωτάθλημα στην τρίτη θέση στην κατηγορία των 125 κυβικών. Ακριβώς την ανάποδη σειρά ακολούθησε το 1965, κατακτώντας τον τίτλο στα 125 κυβικά, και τερματίζοντας τρίτος στα 50 κυβικά.

Τον Οκτώβριο του 1966, έδωσε τον τελευταίο αγώνα της καριέρας του στα GP, στο ιαπωνικό Grand Prix του Fisco, κλείνοντας την καριέρα του με την ομάδα που ξεκίνησε. Μία καριέρα που αποτελείται από 4 Παγκόσμια Πρωταθλήματα, 25 νίκες Grand Prix και και 48 βάθρα, σε ένα διάστημα έξι ετών.

Εκτός από τους τίτλους στα GP, ο Anderson, έχει στεφθεί 19 φορές πρωταθλητής στο Εθνικό Πρωτάθλημα της Νέας Ζηλανδίας.

Το 1994, ο Anderson, διορίστηκε ως μέλος του Τάγματος των Ιπποτών (MBE), για την προσφορά του στον μηχανοκίνητο αθλητισμό, ενώ το 1995, εισήχθη στο Sports Hall of Fame της Νέας Ζηλανδίας και το 2014 εξέδωσε την αυτοβιογραφία του με τίτλο “Being There”.

Με την είσοδο του στο MotoGP Hall of Fame, o Anderson, εντάσσεται στον κατάλογο των ελίτ αθλητών του αθλήματος μαζί με τους: Giacomo Agostini, Mick Doohan, Geoff Duke, Wayne Gardner, Mike Hailwood, Daijiro Kato, Eddie Lawson, Anton Mang, Angel Nieto, Wayne Rainey, Phil Read, Jim Redman, Kenny Roberts, Kenny Roberts Jr, Jarno Saarinen, Kevin Schwantz, Barry Sheene, Marco Simoncelli, Freddie Spencer, Casey Stoner, John Surtees, Carlo Ubbiali, Alex Crivillé, Franco Uncini, Marco Lucchinelli, Randy Mamola, Kork Ballington, Dani Pedrosa, Stefan Dörflinger, Jorge Martinez, Valentino Rossi, Jorge Lorenzo, Max Biaggi, Luigi Taveri και Nicky Hayden.

Jorge Martin: "Η Aprilia θα κάνει τα πάντα για να κερδίσω τον τίτλο"

Πίστη στην πλήρη στήριξη της ομάδας, παρά την μεταγραφή του για τη Yamaha
Martrin
Από τον

Φίλιππο Σταυριδόπουλο

31/7/2026

Ο Jorge Martin εμφανίζεται βέβαιος ότι η Aprilia θα τον υποστηρίξει μέχρι τέλους στη μάχη για τον τίτλο των MotoGP του 2026, παρά το γεγονός ότι το 2027 θα αγωνίζεται με τα χρώματα της Yamaha.

Ο Jorge Martin ηγείται στη βαθμολογία των MotoGP στο μέσο της σεζόν, έχοντας κερδίσει με την Aprilia την πρώτη του νίκη για φέτος στο Grand Prix της Γαλλίας. Παρότι έχει ήδη συμφωνήσει να μετακινηθεί στη Yamaha από το 2027, ο Ισπανός δεν ανησυχεί ότι αυτό θα επηρεάσει τη στήριξη που θα λάβει από την ιταλική ομάδα.

Μάλιστα, αυτή είναι η δεύτερη φορά στην καριέρα του που διεκδικεί τον τίτλο, ενώ έχει ήδη ανακοινωθεί η αποχώρησή του από τον κατασκευαστή με τον οποίο αγωνίζεται. Το ίδιο είχε συμβεί και το 2024, όταν κατέκτησε το παγκόσμιο πρωτάθλημα με την Pramac Ducati, έχοντας ήδη υπογράψει με την Aprilia.

Φέτος οι βασικοί αντίπαλοί του είναι ο ομόσταβλός του Marco Bezzecchi, αλλά και ο Ai Ogura της Trackhouse Racing, με τους τρεις αναβάτες της Aprilia να βρίσκονται σε απόσταση μόλις 22 βαθμών πριν από το Grand Prix της Μεγάλης Βρετανίας.

Παρά το γεγονός ότι ο Bezzecchi θα παραμείνει στην εργοστασιακή ομάδα και το 2027, ο Martin είναι πεπεισμένος ότι η Aprilia δεν θα κάνει διακρίσεις.

"Αν μπορέσω να παλέψω για τον τίτλο μέχρι το τέλος, θα είναι πλεονέκτημα, αλλά για να φτάσω εκεί χρειάζομαι σταθερότητα," δήλωσε ο Ισπανός.

Αναφερόμενος στους αντιπάλους του πρόσθεσε, "Κάθε αντίπαλος είναι διαφορετικός. Ο Marco αποδεικνύει ότι βρίσκεται σε πολύ υψηλό επίπεδο, ενώ υπάρχει και ο Marc Marquez."

Για τη στάση της Aprilia και του διευθύνοντος συμβούλου της ομάδας, Massimo Rivola, ο Martin εμφανίστηκε απόλυτα καθησυχαστικός.

"Πιστεύω ότι στόχος του Rivola είναι να με βάλει σε θέση να κερδίσω. Εγώ σκέφτομαι μόνο τον εαυτό μου και πιστεύω ότι θα κάνει ό,τι μπορεί για να μου επιτρέψει να κατακτήσω τον τίτλο, οπότε είμαι ήρεμος."

Ο Ισπανός εξήρε επίσης τη δουλειά που γίνεται στη Noale, επισημαίνοντας ότι η μάχη με τη Ducati αποτελεί ισχυρό κίνητρο.

"Η δουλειά που γίνεται τόσο στη Noale όσο και στην πίστα είναι απίστευτη. Το να παλεύουμε απέναντι στη Ducati είναι συναρπαστικό, αλλά πρέπει να συνεχίσουμε να πιέζουμε."

Το 2024 η Ducati είχε επιλέξει να διατηρήσει την ισορροπία μεταξύ του Martin και του Francesco Bagnaia, παρά το γεγονός ότι ο πρώτος είχε ήδη ανακοινώσει τη μετακίνησή του στην Aprilia. Η ιταλική εταιρεία είχε διατηρήσει κοινή πρόσβαση στα δεδομένα όλων των Ducati και αυτό δεν άλλαξε για όλους τους διεκδικητές του τίτλου.

Εκείνη τη χρονιά ο Martin κατέκτησε το πρωτάθλημα με διαφορά μόλις 10 βαθμών από τον Bagnaia, παρότι σημείωσε μόλις τρεις νίκες σε Grand Prix, έναντι έντεκα του Ιταλού.