MotoGP: Ο Hugh Anderson μπήκε στο Hall of Fame και έγινε MotoGP Legend

Τέσσερις Παγκόσμιοι Τίτλοι στις μικρές κατηγορίες τη δεκαετία του 1960
Από το

motomag

11/10/2022

Το Σάββατο 8/10/2022 , ο τέσσερις φορές Παγκόσμιος Πρωταθλητής GP τη δεκαετία του 1960 στις κατηγορίες 50 και 125 κυβικών εκατοστών, Hugh Anderson, εισήχθη στο MotoGP Hall of Fame.

Σε μία τελετή που έγινε στην πίστα Hampton Downs Circuit στη Νέα Ζηλανδία, απονεμήθηκε στον Hugh Anderson η τιμητική πλακέτα για την είσοδο του στο Hall of Fame.

Μέσω video ο CEO της Dorna, Carmelo Ezpeleta καλωσόρισε τον Hugh Anderson στη λίστα του MotoGP Hall of Fame. Στην ομιλία του έκανε λόγο και στον, πρόσφατα εκλιπόντα, Phil Read, ενώ τόνισε τη σημαντικότητα των αναβατών που η καριέρα τους βοήθησε το MotoGP να φτάσει στο σημερινό του επίπεδο.

Ο Hugh Robertson Anderson, όπως είναι το πλήρες όνομά του, γεννήθηκε στις 18 Ιανουαρίου του 1936. Μεγάλωσε στο Huntly, στο βόρειο νησί της Νέας Ζηλανδίας. Εκεί ξεκίνησε την ενασχόληση του με το rugby, παίζοντας στην Rugby League με την ομάδα Huntly United. Συναθλητής του υπήρξε ο μετέπειτα οδηγός αγώνων ταχύτητας με μοτοσυκλέτα, Ginger Molloy.

Η πρώτη του επαφή με μοτοσυκλέτα ήταν στην ηλικία των 9 ετών στη φάρμα που διατηρούσε η μητέρα του. Στην ηλικία των 17 έτρεξε για πρώτη φορά αγώνες motocross, με αυτοσχέδια μοτοσυκλέτα. Κατάφερε να κερδίσει κάθε αγώνα που έτρεξε εκείνη τη χρονιά.

Οι νίκες αυτές τον οδήγησαν στους αγώνες ταχύτητας. Το 1960 είχε την πρώτη του επαφή με τα GP στα 350 και 500 κ.εκ. Την ίδια χρονιά, με τη μοτοσυκλέτα των 350 κ.εκ. είχε το πρώτο του βάθρο, στον αγώνα Isle of Man TT, οπού και ήταν συνολικά δύο φορές νικητής της διαδρομής το 1963 και 1964 στα 125 και 50 κυβικά αντίστοιχα.

Το 1962 είχε την πρώτη του επαφή με τις κατηγορίες των 50 και 125 κυβικών, με την ομάδα της Suzuki, καταφέρνοντας να διεκδικήσει πρώτες θέσεις και στις δύο κατηγορίες.

Το 1963 ήταν η χρονιά που ο Anderson πήρε τους 2 πρώτους Παγκόσμιους Τίτλους του, στα 50 και στα 125 κυβικά, ενώ το 1964 κατάφερε να κερδίσει για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά τον τίτλο στα 50 κυβικά ενώ ολοκλήρωσε το Πρωτάθλημα στην τρίτη θέση στην κατηγορία των 125 κυβικών. Ακριβώς την ανάποδη σειρά ακολούθησε το 1965, κατακτώντας τον τίτλο στα 125 κυβικά, και τερματίζοντας τρίτος στα 50 κυβικά.

Τον Οκτώβριο του 1966, έδωσε τον τελευταίο αγώνα της καριέρας του στα GP, στο ιαπωνικό Grand Prix του Fisco, κλείνοντας την καριέρα του με την ομάδα που ξεκίνησε. Μία καριέρα που αποτελείται από 4 Παγκόσμια Πρωταθλήματα, 25 νίκες Grand Prix και και 48 βάθρα, σε ένα διάστημα έξι ετών.

Εκτός από τους τίτλους στα GP, ο Anderson, έχει στεφθεί 19 φορές πρωταθλητής στο Εθνικό Πρωτάθλημα της Νέας Ζηλανδίας.

Το 1994, ο Anderson, διορίστηκε ως μέλος του Τάγματος των Ιπποτών (MBE), για την προσφορά του στον μηχανοκίνητο αθλητισμό, ενώ το 1995, εισήχθη στο Sports Hall of Fame της Νέας Ζηλανδίας και το 2014 εξέδωσε την αυτοβιογραφία του με τίτλο “Being There”.

Με την είσοδο του στο MotoGP Hall of Fame, o Anderson, εντάσσεται στον κατάλογο των ελίτ αθλητών του αθλήματος μαζί με τους: Giacomo Agostini, Mick Doohan, Geoff Duke, Wayne Gardner, Mike Hailwood, Daijiro Kato, Eddie Lawson, Anton Mang, Angel Nieto, Wayne Rainey, Phil Read, Jim Redman, Kenny Roberts, Kenny Roberts Jr, Jarno Saarinen, Kevin Schwantz, Barry Sheene, Marco Simoncelli, Freddie Spencer, Casey Stoner, John Surtees, Carlo Ubbiali, Alex Crivillé, Franco Uncini, Marco Lucchinelli, Randy Mamola, Kork Ballington, Dani Pedrosa, Stefan Dörflinger, Jorge Martinez, Valentino Rossi, Jorge Lorenzo, Max Biaggi, Luigi Taveri και Nicky Hayden.

MotoGP Ταϊλάνδη FP2: Ο Martin πρώτος, τα Aprilia στην τριάδα και ο Bagnaia ετοιμοπόλεμος

Διαφορετικές στρατηγικές για την μάχη του πρωταθλήματος
1
Μπάμπη Μέντη
Από τον

Μπάμπη Μέντη

27/10/2023

Τα FP2 έχουν πάντα το μεγαλύτερο ενδιαφέρον αφού διαχωρίζουν τους αναβάτες για τα χρονομετρημένα Q1 και Q2, ανεβάζοντας τους παλμούς της καρδιάς μέσα στα BOX όλων των ομάδων. Σήμερα στην πίστα της Ταϊλάνδης την ρουτίνα των FP2 άλλαξαν λίγο δύο γεγονότα. Το ένα ήταν κάποια προβλήματα στα φρένα που είχε η μοτοσυκλέτα του Bagnaia και του Oliveira και το άλλο ήταν ένα σπασμένο κομμάτι carbon από την μοτοσυκλέτα του Jorge Martin που εκτοξεύτηκε στο αέρα και βρήκε με δύναμη τον ώμο του Marc Marquez που τον ακολουθούσε.

Στο καθαρά αγωνιστικό κομμάτι, ο Martin για άλλη μια φορά είχε στο μυαλό του τον απόλυτο χρόνο και τον πέτυχε, έστω κι αν δεν έσπασε το ρεκόρ πίστας που είχε κάνει πέρσι ο Bezzecchi, σημειώνοντας χρόνο κάτω από το φράγμα του 1:30. Πρόθεση του Martin βέβαια ήταν να σπάσει άλλο ένα ρεκόρ και συνέχισε να πιέζει για άλλον ένα γύρο τη μοτοσυκλέτα του, με αποτέλεσμα όμως να έχει πτώση. Ο δεύτερος ταχύτερος και ο μόνος που κατέβηκε από το 1:30 μαζί με τον Martin ήταν ο Maverick Vinales. Μάλιστα η Aprilia του Vinales ήταν η πρώτη που έσπασε το φράγμα του 1:30, έχοντας πίσω του την δεύτερη Aprilia του Aleix Espargaro. Όλοι οι υπόλοιποι αναβάτες που πέρασαν στα Q2 σημείωσαν χρόνους μεταξύ 1:30 και 1:30.130, ανάμεσά τους ο Zarco, οι δύο αναβάτες την VR46, ο Binder με τον Fernandez από την KTM και την GASGAS και ο Quartararo με την μοναδική ιαπωνική μοτοσυκλέτα μέσα στη δεκάδα. Όχι δεν ξεχάσαμε τον Bagnaia στην 7η θέση, απλώς στην περίπτωσή του θα πρέπει να τονίσουμε πως μέχρι το ρολόι να δείξει πως απομένουν μόνο 10 λεπτά για την λήξη των FP2, ο Ιταλός πρωταθλητής είχε δώσει όλη του την προσοχή στον αγώνα, δοκιμάζοντας πολλά μεταχειρισμένα ζευγάρια ελαστικών, σημειώνοντας εξαιρετικούς χρόνους. Σαφώς ο πιο προετοιμασμένος απ’ όλους για τον μεγάλο αγώνα της Κυριακής που έχει και τους περισσότερους βαθμούς για το πρωτάθλημα.        

24