MotoGP: Ο Hugh Anderson μπήκε στο Hall of Fame και έγινε MotoGP Legend

Τέσσερις Παγκόσμιοι Τίτλοι στις μικρές κατηγορίες τη δεκαετία του 1960
Από το

motomag

11/10/2022

Το Σάββατο 8/10/2022 , ο τέσσερις φορές Παγκόσμιος Πρωταθλητής GP τη δεκαετία του 1960 στις κατηγορίες 50 και 125 κυβικών εκατοστών, Hugh Anderson, εισήχθη στο MotoGP Hall of Fame.

Σε μία τελετή που έγινε στην πίστα Hampton Downs Circuit στη Νέα Ζηλανδία, απονεμήθηκε στον Hugh Anderson η τιμητική πλακέτα για την είσοδο του στο Hall of Fame.

Μέσω video ο CEO της Dorna, Carmelo Ezpeleta καλωσόρισε τον Hugh Anderson στη λίστα του MotoGP Hall of Fame. Στην ομιλία του έκανε λόγο και στον, πρόσφατα εκλιπόντα, Phil Read, ενώ τόνισε τη σημαντικότητα των αναβατών που η καριέρα τους βοήθησε το MotoGP να φτάσει στο σημερινό του επίπεδο.

Ο Hugh Robertson Anderson, όπως είναι το πλήρες όνομά του, γεννήθηκε στις 18 Ιανουαρίου του 1936. Μεγάλωσε στο Huntly, στο βόρειο νησί της Νέας Ζηλανδίας. Εκεί ξεκίνησε την ενασχόληση του με το rugby, παίζοντας στην Rugby League με την ομάδα Huntly United. Συναθλητής του υπήρξε ο μετέπειτα οδηγός αγώνων ταχύτητας με μοτοσυκλέτα, Ginger Molloy.

Η πρώτη του επαφή με μοτοσυκλέτα ήταν στην ηλικία των 9 ετών στη φάρμα που διατηρούσε η μητέρα του. Στην ηλικία των 17 έτρεξε για πρώτη φορά αγώνες motocross, με αυτοσχέδια μοτοσυκλέτα. Κατάφερε να κερδίσει κάθε αγώνα που έτρεξε εκείνη τη χρονιά.

Οι νίκες αυτές τον οδήγησαν στους αγώνες ταχύτητας. Το 1960 είχε την πρώτη του επαφή με τα GP στα 350 και 500 κ.εκ. Την ίδια χρονιά, με τη μοτοσυκλέτα των 350 κ.εκ. είχε το πρώτο του βάθρο, στον αγώνα Isle of Man TT, οπού και ήταν συνολικά δύο φορές νικητής της διαδρομής το 1963 και 1964 στα 125 και 50 κυβικά αντίστοιχα.

Το 1962 είχε την πρώτη του επαφή με τις κατηγορίες των 50 και 125 κυβικών, με την ομάδα της Suzuki, καταφέρνοντας να διεκδικήσει πρώτες θέσεις και στις δύο κατηγορίες.

Το 1963 ήταν η χρονιά που ο Anderson πήρε τους 2 πρώτους Παγκόσμιους Τίτλους του, στα 50 και στα 125 κυβικά, ενώ το 1964 κατάφερε να κερδίσει για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά τον τίτλο στα 50 κυβικά ενώ ολοκλήρωσε το Πρωτάθλημα στην τρίτη θέση στην κατηγορία των 125 κυβικών. Ακριβώς την ανάποδη σειρά ακολούθησε το 1965, κατακτώντας τον τίτλο στα 125 κυβικά, και τερματίζοντας τρίτος στα 50 κυβικά.

Τον Οκτώβριο του 1966, έδωσε τον τελευταίο αγώνα της καριέρας του στα GP, στο ιαπωνικό Grand Prix του Fisco, κλείνοντας την καριέρα του με την ομάδα που ξεκίνησε. Μία καριέρα που αποτελείται από 4 Παγκόσμια Πρωταθλήματα, 25 νίκες Grand Prix και και 48 βάθρα, σε ένα διάστημα έξι ετών.

Εκτός από τους τίτλους στα GP, ο Anderson, έχει στεφθεί 19 φορές πρωταθλητής στο Εθνικό Πρωτάθλημα της Νέας Ζηλανδίας.

Το 1994, ο Anderson, διορίστηκε ως μέλος του Τάγματος των Ιπποτών (MBE), για την προσφορά του στον μηχανοκίνητο αθλητισμό, ενώ το 1995, εισήχθη στο Sports Hall of Fame της Νέας Ζηλανδίας και το 2014 εξέδωσε την αυτοβιογραφία του με τίτλο “Being There”.

Με την είσοδο του στο MotoGP Hall of Fame, o Anderson, εντάσσεται στον κατάλογο των ελίτ αθλητών του αθλήματος μαζί με τους: Giacomo Agostini, Mick Doohan, Geoff Duke, Wayne Gardner, Mike Hailwood, Daijiro Kato, Eddie Lawson, Anton Mang, Angel Nieto, Wayne Rainey, Phil Read, Jim Redman, Kenny Roberts, Kenny Roberts Jr, Jarno Saarinen, Kevin Schwantz, Barry Sheene, Marco Simoncelli, Freddie Spencer, Casey Stoner, John Surtees, Carlo Ubbiali, Alex Crivillé, Franco Uncini, Marco Lucchinelli, Randy Mamola, Kork Ballington, Dani Pedrosa, Stefan Dörflinger, Jorge Martinez, Valentino Rossi, Jorge Lorenzo, Max Biaggi, Luigi Taveri και Nicky Hayden.

MotoGP: Η Aprilia θέλει αμιγώς ιταλική σύνθεση και την επιβάλλει και στην Trackhouse – Αποχαιρετά ο Raul Fernandez;

Νέα φήμες μιλούν για δίδυμο Bastianini-Marini στην Trackhouse
bastianini marini
Από τον

Σπύρο Τσαντήλα

15/6/2026

Μακριά από τη δημοσιότητα και με μια υπολογίσιμη δόση αβεβαιότητας, οι πληροφορίες για το ρόστερ του 2027 δίνουν και παίρνουν σχεδόν από την αρχή της φετινής σεζόν, παρότι η μοναδική επιβεβαιωμένη κίνηση είναι η ανανέωση του Marco Bezzecchi με την Aprilia. Όλες οι υπόλοιπες μεταγραφές, όσο σίγουρες κι αν θεωρούνται, ακόμη δεν έχουν ανακοινωθεί καθώς προς το παρόν όλα κρύβονται μέσα στη θολούρα της συμφωνίας κατασκευαστών και διοργανωτών που δεν έχει επιτευχθεί ακόμη.

Οι νέες πληροφορίες που κυκλοφορούν αφορούν στην ομάδα της Aprilia και μάλιστα όχι την εργοστασιακή, αλλά την Trackhouse που φαινόταν να είναι ήσυχη και σίγουρη για το 2027 μέχρι που έγινε γνωστό πως ο Ai Ogura θα χαιρετήσει για μια εργοστασιακή Yamaha M1 του χρόνου.

Τώρα έρχεται το δεύτερο χτύπημα, καθώς η ηγεσία της Aprilia Racing φέρεται να έχει αποφασίσει πως θέλει να έχει 100% ιταλικό ρόστερ στο πρωτάθλημα του 2027 και αυτό σημαίνει πως αμφότεροι οι αναβάτες της Trackhouse θα πρέπει να είναι Ιταλοί.

"Η ιδέα της Aprilia ως μιας, τρόπον τινά, ιταλικής εθνικής ομάδας για τους αγώνες μοτοσυκλετών είναι κάτι που μοιάζει να προκύπτει φυσικά όταν βάλεις όλα τα στοιχεία μαζί,” δήλωνε πρόσφατα σε ιταλικά ΜΜΕ ο Massimo Rivola. “Θα μας φέρει περισσότερο ενδιαφέρον; Ελπίζουμε. Θα μας φέρει περισσότερους χορηγούς; Έτσι ελπίζουμε. Ενδιαφερόμαστε για δυνατούς αναβάτες και στην Ιταλία υπάρχουν δυνατοί αναβάτες. Γιατί όχι λοιπόν;"

Στην εργοστασιακή ομάδα έτσι κι αλλιώς η κατάσταση είναι δεμένη με τον Bezzecchi και δίπλα του τον Pecco Bagnaia που θεωρείται σίγουρος.

Στην Trackhouse ωστόσο αυτή τη στιγμή δεν υπάρχει κανένα επίσημο δεδομένο για του χρόνου και, εφόσον όντως υπάρχει ιταλικό φίλτρο στις μεταγραφές, τότε ήδη σχηματίζεται μια νέα εικόνα. Οι πληροφορίες μιλούν για πρόταση της ομάδας στον Enea Bastianini, ο οποίος δεν έχει καταφέρει να βρει τη βολή του με την ΚΤΜ RC16 και οι πιθανότητες είναι πως, ακόμη και να μην θέλει να φύγει, θα τον αφήσει ελεύθερο η Tech3, οπότε η μια θέση δείχνει κλεισμένη.

Η δεύτερη έχει πλέον ένα νέο φαβορί στο όνομα του Luca Marini, ο οποίος επίσης θεωρείται φευγάτος από τη Honda και μέχρι πριν λίγο καιρό φαινόταν πως θα ξαναντυνόταν στα κίτρινα της VR46. Μόνο που η ομάδα του ετεροθαλούς αδελφού του, Valentino Rossi, φαίνεται πως σε συνεννόηση με τη Ducati Corse θα πάει για ένα δίδυμο Fermin Aldeguer και Nicolo Bulega, έτσι δεν μένει χώρος για τον Marini, ανοίγοντας τον δρόμο για την Trackhouse.

Μάλιστα, σύμφωνα με ιταλικά δημοσιεύματα αμφότεροι οι αναβάτες φέρονται να έχουν ήδη συμφωνήσει με την Trackhouse και να απομένουν πλέον οι επίσημες ανακοινώσεις.

Όσο για τον Ισπανό Raul Fernandez, έχει μεν κάποια καλά αποτελέσματα αλλά εμφανίζεται επίσης ως ιδιαίτερα ασταθής, ωστόσο εκτιμούμε πως αργά ή γρήγορα θα βρει μια καλή σέλα για του χρόνου.