Από τον

Μπάμπη Μέντη

1/7/2019

Λίγο-πολύ όλοι έχουμε μια γενική εικόνα για τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματα των μοτοσυκλετών που συμμετέχουν φέτος στα MotoGP. Τα Ducati έχουν το γκάζι της αρκούδας και είναι τα πιο σταθερά, αλλά αυτό έχει κόστος στην ευελιξία. Στο άλλο άκρο έχουμε τα Suzuki, που έχουν τα ακριβώς αντίθετα χαρακτηριστικά με φοβερή ευελιξία, αλλά είναι εξόφθαλμο πως τους λείπει το γκάζι. Η Honda βρήκε φέτος τον τρόπο να ενδυναμώσει τον κινητήρα της ώστε να στέκεται μαζί με τα Ducati στις μεγάλες ευθείες, όμως πέραν του Marquez, δέχεται διαρκώς παράπονα απ’ όλους τους υπόλοιπους αναβάτες της για την συμπεριφορά των πλαισίων και της μπροστινής ανάρτησης και μάλιστα επιμένουν πως φέτος τα πράγματα είναι ακόμα χειρότερα! Τα Yamaha από την άλλη μεριά, εξακολουθούν να είναι τα πιο φιλικά και αρμονικά, όμως δείχνουν πως έχουν μείνει στάσιμα σε σύγκριση με τον ανταγωνισμό και δυσκολεύονται στις μάχες σώμα με σώμα μέσα στον αγώνα, εκεί δηλαδή που χρειάζεται ο αναβάτης να έχει το κάτι παραπάνω για να προσπεράσει.

Όλα αυτά είναι πιθανόν γνωστά, μόνο που αποτελούν την κριτική των θεατών και όσων δεν έχουν καβαλήσει ποτέ στη ζωή τους τις συγκεκριμένες μοτοσυκλέτες! Τι λένε όμως όσοι οδηγούν τις συγκεκριμένες μοτοσυκλέτες; Συμφωνούν ή διαφωνούν με όσα πιστεύουμε εμείς ως θεατές και “αναλυτές” της πολυθρόνας; Το μεγαλύτερο ενδιαφέρον έχει η κριτική του Rossi για την Yamaha και του Cal Crutchlow για την Honda. Πρόκειται για δύο μοτοσυκλέτες που στα χέρια του Marquez η Honda προηγείται άνετα στο πρωτάθλημα και στα χέρια των Quartararo και Vinales η Yamaha έχει πάρει pole position και νίκη στο Assen.

Θα ξεκινήσουμε από την Honda, διότι η αγωνιστική κυριαρχία του Marc Marquez τα τελευταία χρόνια, έχει δημιουργήσει μια στρεβλή εικόνα σχετικά με τις ικανότητες της RCV213, που έχει μπερδέψει ακόμα και το HRC! Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το γεγονός, πως στα δοκιμαστικά της Βαρκελώνης τη Δευτέρα μετά τον αγώνα, έδωσαν μια εργοστασιακή μοτοσυκλέτα του 2019 στον Nakagami για να δουν αν η κριτική του Ιάπωνα αναβάτη ταυτίζεται με όσα τους έλεγαν οι Jorge Lorenzo και Cal Crutchlow. Και πράγματι ο Nakagami τους είπε τα ίδια! Η Honda έχει σοβαρό θέμα με το μπροστινό της και ο Crutchlow επιμένει πως φέτος είναι ακόμα χειρότερο. Ο Nakagami ήταν λιγότερο αυστηρός και είπε πως σε κάποια σημεία ήταν καλύτερο και σε κάποια σημεία ήταν χειρότερο από τη δική του μοτοσυκλέτα του 2018.

Ο Jorge Lorenzo έχει επίσης πει πως δεν έχει καμία εμπιστοσύνη στο μπροστινό της Honda, όμως τα πολύ κακά αποτελέσματα και η απευθείας σύγκριση με τον Marquez αποδυναμώνουν την κριτική του. Όμως κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει τα λεγόμενα του Marquez, ο οποίος επανειλημμένα έχει πει πως δεν μπορεί να βάλει μαλακή γόμμα εμπρός, σε καμία πίστα. Μετά τον αγώνα του Assen ο Cal Crutchlow μας έδωσε περισσότερα στοιχεία για το πρόβλημα της Honda. Σύμφωνα με τον Βρετανό, η Honda στρίβει με τον πίσω τροχό και σε όποιες πίστες μπορεί να οδηγήσει ντριφτάρωντας τον πίσω τροχό είναι πολύ ανταγωνιστικός. Όμως σε πίστες όπως το Assen που έχουν ροή και πρέπει να κρατήσεις με πειθαρχεία την ιδανική γραμμή, ο Crutchlow είπε πως στην Κ4 και στο τελευταίο S ήταν διαρκώς σε κατάσταση “almost crash”. “Πάντα έτσι ήταν τα Honda, όμως φέτος τα πράγματα είναι χειρότερα” συμπλήρωσε ο βρετανός.

Στην μεριά της Yamaha, τα πράγματα έχουν αντίθετη όψη. Παράπονα εδώ κάνει ο αναβάτης με τους περισσότερους βαθμούς μέσα στην μπλε ομάδα, δηλαδή ο Valentino Rossi. Βέβαια κάποιοι λένε πως εκείνο που ξεχωρίζει τους πρωταθλητές είναι η ικανότητά τους να βρίσκουν δικαιολογίες πριν από το κακό αποτέλεσμα. Όμως οι αριθμοί είναι αμείλικτοι και ο Rossi με τρεις σερί εγκαταλείψεις εξακολουθεί να έχει περισσότερους βαθμούς από το “φαινόμενο” Quartararo και τον νικητή Vinales! Ο ιταλός superstar παραπονέθηκε πως η δική του μοτοσυκλέτα είχε υπερβολικά βαριά αίσθηση στις γρήγορες στροφές του Assen. Συμπλήρωσε δε, πως άλλαξε πολλά πράγματα που αφορούσαν τη ρύθμιση του πλαισίου για τον αγώνα. Μέχρι τώρα βλέπαμε τις τελικές ταχύτητες (συνήθως 10 με 20km/h πιο αργά από τα Ducati και τα Honda) και λέγαμε πως τα Yamaha χρειάζονται μόνο περισσότερη δύναμη, όμως ο Γιατρός έβαλε μέσα στην κουβέντα την παράμετρο της σταθερότητας.

Στο στρατόπεδο της Ducati τα πράγματα είναι πιο σαφή. Ο Andrea Dovisiozo, σχεδόν μετά από κάθε αγώνα επιβεβαιώνει στις συνεντεύξεις του τη γενική εικόνα που έχουμε για τις Ducati. Οι ιταλικές μοτοσυκλέτες έχουν σχεδιαστεί για να κερδίζουν χρόνο στις ευθείες. Στις πίστες που υπάρχουν μεγάλες ευθείες και κλειστές, αργές στροφές είναι σχεδόν ανίκητες. Μπορούν να κατεβάζουν όλη την δύναμη στην άσφαλτο χωρίς να σουζάρουν υπερβολικά στις εξόδους και μπορούν να φρενάρουν με απόλυτη σταθερότητα την τελευταία στιγμή από υπερβολικά υψηλές ταχύτητες. Αυτή η υπερβολική σταθερότητα όμως είναι που μειώνει την ευελιξία τους στις γρήγορες παρατεταμένες στροφές όταν χρειάζεται να αλλάξουν τη γραμμή τους ή να κάνουν διορθώσεις μέσα στη στροφή. Κι όπως ήδη είπαμε στην αρχή, το ακριβώς αντίθετο συμβαίνει με την Suzuki και γι΄αυτό το νέο πλαίσιο που δοκιμάσανε στη Βαρκελώνη είχε στόχο την σταθερότητα (κυρίως στο φρενάρισμα από υψηλές ταχύτητες), όπως είπε ο Alex Rins, που είναι το αντίτιμο που πληρώνουν οι αναβάτες της Suzuki για την δυνατότητα να αλλάζουν πορεία και γραμμές μέσα στη στροφή.