MotoGP: Οι στιγμές που έγραψαν ιστορία στα Ισπανικά Grand Prix [Videos]

Από επαφές στην τελευταία στροφή μέχρι δράματα στη βροχή, ανακαλούμε τα πιο χαρακτηριστικά στιγμιότυπα
Spanish Grand Prix
Από τον

Φίλιππο Σταυριδόπουλο

22/4/2026

Λίγες πίστες στο ημερολόγιο των MotoGP κουβαλούν τόσο ιστορίκο βάρος όσο η Angel Nieto της Jerez, με σχεδόν κάθε επίσκεψη εκεί να συνοδεύεται από αξέχαστες μάχες.

Το Ισπανικό Grand Prix δεν είναι απλώς ένας ακόμη αγώνας. Είναι σημείο αναφοράς, με γεμάτες εξέδρες, έντονο ισπανικό στοιχείο και χάραξη που ευνοεί τις κοντινές μάχες, η Jerez έχει χαρίσει μερικές από τις πιο χαρακτηριστικές στιγμές της σύγχρονης εποχής του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος.

Με αφορμή τον επικείμενο γύρο της Ισπανίας ανακαλούμε μερικές χαρακτηριστικές στιγμές από ισπανικά Grand Prix του παρελθόντος.

1996 - Mick Doohan vs Alex Criville

Τελική στροφή, χάος και πτώση

Ένας από τους πιο δραματικούς τερματισμούς. Ο Criville οδηγεί μπροστά στο κοινό του, ο Doohan πιέζει. Στην τελευταία στροφή ο Αυστραλός επιτίθεται, περνά, αλλά ο Ισπανός ανοίγει το γκάζι και πέφτει λίγα μέτρα πριν τον τερματισμό. Μια σκηνή που επαναλαμβάνεται ακόμα και σήμερα στα highlights του σπορ.

2005 - Valentino Rossi vs Sete Gibernau

Η πιο “σκληρή” τελευταία στροφή

Ένας από τους πιο γνωστούς αγώνες όλων των εποχών. Ο Rossi επιτίθεται στην τελευταία στροφή, οι δύο συγκρούονται και ο Gibernau καταλήγει εκτός. Ο Ιταλός παίρνει τη νίκη, αλλά η ένταση συνεχίζεται και μετά τον τερματισμό, με παγωμένο κλίμα στο parc fermé. Αγώνας-ορόσημο για το πώς μπορεί να κριθεί ένα Grand Prix.

2011 - Casey Stoner vs Valentino Rossi

Βροχή, πτώσεις και μια ατάκα που έμεινε

Σε βρεγμένο οδόστρωμα, ο Rossi πέφτει και παίρνει μαζί του τον Stoner. Ο Αυστραλός εγκαταλείπει, ενώ μετά τον αγώνα έρχεται η περίφημη φράση: “Ίσως η φιλοδοξία σου ξεπέρασε το ταλέντο σου”. Παράλληλα, ο Marco Simoncelli πέφτει ενώ προηγείται, σε έναν αγώνα γεμάτο ανατροπές.

2013  Marc Marquez vs Jorge Lorenzo

Η νέα γενιά δεν περιμένει

Ο Marquez, στην παρθενική του τότε σεζόν, επιτίθεται στον Lorenzo στην τελευταία στροφή για τη δεύτερη θέση. Επαφή, πέρασμα και έντονες αντιδράσεις από τον Lorenzo μετά τον αγώνα. Μια χαρακτηριστική στιγμή που έδειξε ξεκάθαρα το στυλ του Marquez.

2021 - Jack Miller γράφει ιστορία

Επιστροφή της Ducati στην κορυφή

Ο Miller παίρνει τη νίκη μετά από μάχη με τον Fabio Quartararo, σε έναν αγώνα όπου οι ισορροπίες αλλάζουν συνεχώς. Η Ducati πετυχαίνει το πρώτο της 1-2 μετά από χρόνια, επιβεβαιώνοντας την πρόοδό της.

2022 - Francesco Bagnaia

Νίκη δήλωση τίτλου

Ο Bagnaia αντέχει την πίεση του Quartararo και παίρνει μια από τις πιο σημαντικές νίκες της καριέρας του. Ο αγώνας χαρακτηρίζεται από έντονο ρυθμό και πολλές πτώσεις, με τη μάχη για το βάθρο να κρατά μέχρι το τέλος.

Η Jerez σήμερα

Από το 1996 μέχρι σήμερα, η Jerez συνεχίζει να παράγει αγώνες με ένταση, επαφές και απρόβλεπτη εξέλιξη. Δεν είναι πίστα που χωράει λάθη, αλλά προσφέρει διαχρονικά έντονες μάχες μέχρι την τελευταία στροφή.

Και με την έως τώρα εικόνα του πρωταθλήματος, μετά τους πρώτους τέσσερις γύρους, πιστεύουμε ότι και φέτος δεν θα απογοητεύσει.

Ετικέτες

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.