MotoGP: Οι συμβουλές του Marc Marquez στην Honda πριν φύγει

Από τον

Μπάμπη Μέντη

27/12/2023

Η φυγή του Marc Marquez από το HRC ήταν το γεγονός της χρονιάς φέτος στα MotoGP, όχι μόνο γιατί η συνεργασία του Ισπανού πολυπρωταθλητή με την Honda έχει γράψει χρυσή ιστορία, αλλά κυρίως γιατί έσπασε το συμβόλαιό του για να φύγει από μια εργοστασιακή ομάδα και να πάει στην τέταρτη κατά σειρά δορυφορική ομάδα της Ducati. Φυσικά όλα αυτά δεν προέκυψαν ξαφνικά και τυχαία. Η μοτοσυκλέτα της Honda είχε χάσει την ανταγωνιστικότητά της, κάνοντας απαραίτητη την υπερπροσπάθεια των αναβατών της για να σταθούν μέσα στη δεκάδα. Ως αποτέλεσμα αυτής της διαρκούς απαίτησης από την μεριά της μοτοσυκλέτας για “εκτός ορίων” οδήγηση, ήταν οι πολλοί και σοβαροί τραυματισμοί όλων των αναβατών του HRC, ξεκινώντας από την “συνταξιοδότηση” του Jorge Lorenzo μετά από έναν σοβαρό τραυματισμό, την απουσία του Alex Rins σχεδόν όλο το 2023, τις πολλές εγκαταλείψεις από τα δοκιμαστικά της Παρασκευής και του Σαββάτου του Joan Mir, τους αντίστοιχους τραυματισμούς και εγκαταλείψεις του Nakagami και φυσικά την γνωστή σε όλους μας ιστορία των θεαματικών πτώσεων και σοβαρών τραυματισμών του Marc Marquez που οδήγησε και στο οριστικό διαζύγιο με το HRC.

Τί όμως φταίει στη μοτοσυκλέτα της Honda που οδήγησε σταδιακά στη μείωση της ανταγωνιστικότητάς της; Η απάντηση του Marc Marquez σε αυτό το ερώτημα είναι πολύ συγκεκριμένη και εξηγεί εν μέρει και την συμπεριφορά του στα δοκιμαστικά.

“Μόνη της η μοτοσυκλέτα μέσα στην πίστα είναι ένα ολόκληρο δευτερόλεπτο πιο αργή. Αν έχεις slipstreaming στις ευθείες, τότε αμέσως είσαι ένα ολόκληρο δευτερόλεπτο πιο γρήγορος. Γι’ αυτό στα δοκιμαστικά πάντα ακολουθώ κάποιον από πίσω. Στη Μαλαισία που δεν βρήκα την ευκαιρία να ακολουθήσω κάποιον στις ευθείες και ήμουν 20^ος. Στο Κατάρ είχαμε την 13^η τελική ταχύτητα στο τέλος της ευθείας. Καταλαβαίνω τον κόσμο που σχολιάζει το γεγονός πως περιμένω κάποιον για να τον ακολουθήσω, αλλά αυτή είναι η κατάσταση με την Honda.

Ούτε εγώ, ούτε ο Mir ψάχναμε να ακολουθήσουμε κάποιον τα προηγούμενα χρόνια.

Τους το είπα πριν φύγω, πως χωρίς τελική ταχύτητα δεν γίνεται να κερδίσεις πρωτάθλημα. Κάθε φορά που έβγαινα στην ευθεία έχανα και μια θέση. Πως να διεκδικήσεις τον τίτλο;

Το πρόβλημα ξεκίνησε όταν αρχίσαμε να χρησιμοποιούμε φτερά με μεγαλύτερο ποσοστό downforce. Όσο περισσότερο downforce είχαμε από τα νέα φτερά, τόσο μεγαλύτερη και η αεροδυναμική αντίσταση. Οπότε η δύναμη του κινητήρα δεν επαρκούσε πια. Παλιά δεν είχαμε τόση κάθετη δύναμη από τα φτερά, οπότε και η δύναμη του κινητήρα επαρκούσε. Είμαι σίγουρος πως η Honda θα βρει τη λύση, αλλά χωρίς μεγαλύτερη τελική δύσκολα θα παλέψει για το πρωτάθλημα”.

https://bit.ly/MOTO_683

Από τον

Σπύρο Τσαντήλα

14/9/2026

Οι διοργανωτές του Isle of Man Tourist Trophy ανακοίνωσαν το τέλος της κατηγορίας SuperTwin, καθώς από το ΤΤ του 2027 οι κανονισμοί της θα εναρμονιστούν πλήρως με αυτούς της κατηγορίας Sportbike, ως έχει στο παγκόσμιο WSPB και στην ανάλογη κλάση του αγγλικού πρωταθλήματος BSB.

Στην ουσία πρόκειται για μια διαδικασία που έχει ήδη ξεκινήσει από το 2024 και εξαρχής προέβλεπε τη σταδιακή κατάργηση των SuperTwin αγωνιστικών, έχοντας ήδη αναβαπτίσει την κατηγορία Sportbike και ενσωματώνοντας σε αυτήν τις μοτοσυκλέτες που την έχουν στελεχώσει και στο παγκόσμιο, με κινητήρες που σε κάποιες περιπτώσεις έχουν παραπάνω από δύο κυλίνδρους, όπως οι τρικύλινδρες Triumph Daytona 660 και CFMOTO 675 SR.

Η SuperTwin θεσπίστηκε το 2012 και θεωρείται ως μια από τις τελευταίες αγωνιστικές κατηγορίες που επέτρεπαν μεγάλη ελευθερία στις μετατροπές στις μοτοσυκλέτες, ενώ ήταν το πεδίο όπου δοξάστηκαν τα σπεσιαλάκια Paton S1-R 650, ειδικά διά χειρός του Michael Dunlop και παλιότερα του John Mc Guinness.

Η SuperTwin είχε στο παρελθόν γεμίσει από κάθε λογής τροποποιημένες δικύλινδρες μοτοσυκλέτες, όπως οι Honda CB500, Kawasaki ER-6 και Suzuki GS500, ωστόσο τα τελευταία χρόνια “καθαρόαιμες” κατασκευές όπως οι Paton είχαν κυριαρχήσει εύλογα στην κατηγορία, παίρνοντας τη νίκη στους έξι από τους οκτώ τελευταίους αγώνες.

Η άφιξη μιας νέας γενιάς δικύλινδρων, όπως οι Aprilia RS660 και Yamaha R7 αναζωογόνησαν ελαφρώς τον ανταγωνισμό, αν και στο φετινό ΤΤ και πάλι ήταν δύο Paton που πήραν άνετα την κορυφή με τους Michael Dunlop και Mike Browne.

Για τους διοργανωτές του ΤΤ η Sportbike κατηγορία έχει πια το πλεονέκτημα των μοντέλων παραγωγής, με το εμπορικό ενδιαφέρον που αναπόφευκτα τη συνοδεύει, θέλοντας να λειτουργήσει ως μια από τις πιο προσιτές οδούς για νέους αναβάτες χωρίς τα εκτυφλωτικά κόστη των μεγάλων κατηγοριών. Προς την κατεύθυνση αυτή, οι κανονισμοί της θα έχουν αρκετά περιοριστικό χαρακτήρα στις επιτρεπόμενες επεμβάσεις στις μοτοσυκλέτες, πιο κοντά στη superstock λογική.

Τελικός στόχος είναι μια κλάση που δεν θα απαιτεί μια περιουσία για να δώσει κανείς το παρόν, κάτι που θα διευκρινιστεί πλήρως τον ερχόμενο Νοέμβριο, όταν θα δοθούν στη δημοσιότητα οι αναλυτικοί κανονισμοί της Sportbike, ως θα ισχύσουν από το 2027 και εφεξής.

Αυτό που είναι ήδη γνωστό, είναι πως στους νέους κανονισμούς δεν θα υπάρχουν πια τα SuperTwins όπως τα γνωρίζαμε ως σήμερα, ρίχνοντας τίτλους τέλους σε μια αγωνιστική κατηγορία που έχει τις ρίζες της σε μια πιο ρομαντική εποχή του ΤΤ.