MotoGP: Παρουσίαση Suzuki Ecstar, επένδυση στα νέα ταλέντα

Κυνηγώντας το πρώτο σκαλί του βάθρου
Από τον

Πάνο Καραβοκύρη

4/2/2019

Επόμενη στην σειρά των MotoGP παρουσιάσεων, στην αυγή της νέας σεζόν που ξεκινά με τις πρώτες επίσημες δοκιμές της Sepang, ήταν η Suzuki που εργάστηκε σε όλους τους τομείς της αγωνιστικής της μοτοσυκλέτας... Παράλληλα με την είσοδο στην ομάδα ενός πολλά υποσχόμενου νεαρού: Ο Mir, πρόκειται να στοχεύσει απευθείας στον τίτλο του Rookie of the Year, κι ακόμη παραπέρα μάλιστα!

Οι τεχνικοί της ομάδας, έχοντας όλο το χειμώνα μπροστά τους εργάστηκαν πυρετωδώς, βασισμένοι πάνω στα δεδομένα που έδωσε ο Alex Rins, αλλά και παρατηρήσεις του Joan Mir, κυρίως όμως σε όσα έριξε στο τραπέζι ο Sylvain Guintoli (αναβάτης εξέλιξης της GSX-RR) στις τελευταίες επίσημες δοκιμές, βελτιώνοντας την επανασχεδιασμένη μοτοσυκλέτα τους. Έκαναν αλλαγές στον κινητήρα ώστε να επιστρατεύσουν όσο το δυνατόν περισσότερη ιπποδύναμη μπορούσαν (ξεπερνώντας τους 240 ίππους) τροποποιώντας παράλληλα και τη λειτουργία των ηλεκτρονικών βοηθημάτων ώστε να υπάρχει ομαλότερη απόδοση. Ένα αναγκαίο φυσικά βήμα... Το πλαίσιο δέχτηκε τις κατάλληλες βελτιώσεις ώστε η μοτοσυκλέτα να έχει καλύτερη πρόσφυση πριν και κατά την έξοδο των στροφών, ενώ νέα είναι και τα αεροδυναμικά βοηθήματα όπως παρατηρούμε και απ’ τις φωτογραφίες, με την Suzuki να υπόσχεται βελτιωμένη σταθερότητα καθώς το νέο σχήμα αυξάνει την κάθετη δύναμη από την ροή του αέρα στα νέα πτερύγια που εκτείνωνται περισσότερο προς τα κάτω θυμίζοντας -κατά μία έννοια- εκείνα της Ducati. Τα χρώματα αλλά και ο βασικός χορηγός της εργοστασιακής ομάδας παρέμειναν ίδια, με το πλαίσιο όμως να είναι πλέον βαμμένο προσδίδοντας μια εννιαία εικόνα στο σύνολο χωρίς να το διαχωρίζει. 

Όπως έχει ήδη ανακοινωθεί, η ομάδα θα αποτελείται από δυο Ισπανούς αναβάτες με τον Rins να είναι ο πιο έμπειρος αφού έχει ήδη κλείσει δύο χρόνια προϋπηρεσίας με την GSX-RR και πέρσι είχε ανεβεί πέντε φορές στο βάθρο. Μετά την αποχώρηση του Andrea Iannone για την ομάδα της Aprilia, η Suzuki πήρε υπό την αιγίδα της, τον Joan Mir που ανέβηκε από την Moto2 χωρίς να έχει πάρει εκεί το πρωτάθλημα, αλλά με έντονη την μνήμη από τον τρόπο που εξασφάλισε τον τίτλο στην Moto3 το 2017. Με την κίνησή της αυτή, η Suzuki μένει πιστή στη φιλοσοφία της για εισαγωγή νέων ταλέντων και καλλιέργεια νέων αναβατών. Η Suzuki έχοντας έμπειρα μέλη στην ομάδα της που συνεργάζονται συχνά με νεαρούς αναβάτες έχει υποδεχτεί τον Mir ετοιμάζοντας ένα πρόγραμμα εκπαίδευσης ώστε να εξοικειωθεί γρήγορα με την μεγάλη κατηγορία και να γνωριστεί καλύτερα με την ομάδα, χωρίς όμως να νιώθει πως υπάρχει πίεση. Σε δηλώσεις του ο νεοφερμένος της ομάδας είπε: “Δεν χρειάζεται να το αναφέρω, αλλά είμαι πολύ ενθουσιασμένος που θα ξαναοδηγήσω τη μοτοσυκλέτα μου. Το χειμερινό διάλειμμα μου φάνηκε πολύ μεγάλο αφού δεν οδηγούσα, όμως εστίασα στην φυσική μου κατάσταση και ως τώρα τα αποτελέσματα είναι θετικά. Εννοείται πως χρειάζομαι περισσότερη εμπειρία με την μοτοσυκλέτα και υπάρχουν πολλά πράγματα που πρέπει να κατανοήσω ώστε να είμαι πιο αποτελεσματικός, όμως αισθάνομαι την υποστήριξη της ομάδας και θα βασιστώ στην μεγάλη τους εμπειρία για να βελτιωθώ και να συνεισφέρω με τον τρόπο μου στην εξέλιξη της μοτοσυκλέτας. Δεν αισθάνομαι πίεση αλλά ο στόχος μου είναι στο τέλος του φετινού πρωταθλήματος να έχω μικρότερη διαφορά απ’ τον πρωταθλητή –όσον αφορά την εμπειρία- απ’ ότι όταν ξεκίνησα.

Ο Rins απ’ τη μεριά του έχοντας κλείσει δύο χρόνια στη Suzuki και γνωρίζοντας πόσο ανταγωνιστικός μπορεί να γίνει κατακτώντας αρκετά βάθρα ανέφερε: “Επιτέλους το χειμερινό διάλειμμα τελείωσε και μπορώ να ξαναοδηγήσω! Αυτή τη φορά ο χειμώνας μου φάνηκε πολύ μεγάλος και ανυπομονώ να επιστρέψω στην πίστα. Μετά τις τελευταίες δοκιμές το Νοέμβριο είπα ακριβώς τι χρειάζεται να βελτιώσουν οι μηχανικοί και απ’ όσο γνωρίζω οι αλλαγές που θα δοκιμάσουμε στη Sepang δεν θα είναι δραστικές αλλά θα είναι μικρές σε πολλούς τομείς, κάτι που αντικατοπτρίζει πλήρως τη φιλοσοφία της Suzuki. Γνωρίζουμε που υστερούσε η μοτοσυκλέτα, και πιστεύω πως το R&D στην Ιαπωνία θα μας προσφέρει μια μοτοσυκλέτα που θα μας βοηθήσει να βελτιωθούμε περαιτέρω. Το πρόγραμμά μου τον χειμώνα ήταν πολύ έντονο με την επιτυχή μου αποκατάσταση και προπόνηση. Είναι πολύ σημαντική χρόνια, επειδή πέρσι είχαμε την ευκαιρία να δείξουμε ότι μπορούμε με τη σταθερότητά μας να παλέψουμε για τα βάθρα και τώρα είναι η ώρα να στοχεύσουμε στο μεγαλύτερο βραβείο: τη νίκη.”

Ο Shinichi Sahara, Project Leader εξέφρασε τις προσδοκίες του για τη νέα χρονιά λέγοντας: “Πλησιάζουμε στην πραγματική έναρξη της νέας σεζόν με ανανεωμένο ενθουσιασμό και θετική ενέργεια. Απ’ τις δοκιμές στο τέλος της προηγούμενης σεζόν είδαμε σε ποια κατεύθυνση πρέπει να κινηθούμε και οι προσδοκίες μου είναι να γίνουμε περισσότερο ανταγωνιστικοί. Δουλέψαμε πάνω σε πολλούς τομείς όσον αφορά την GSX-RR και με την συνεισφορά όλων των αναβατών μας μπορέσαμε να τη βελτιώσουμε συνολικά. Για εμάς, το 2019 θα είναι μια πολλή σημαντική σεζόν: Απ’ τη μια έχουμε τον Rins, που είναι ακόμη νέος ηλικιακά αλλά έχει αρκετή εμπειρία με την μοτοσυκλέτα μας και έχει τα μέσα για να πάρει την πολυπόθητη νίκη. Απ’ την άλλη θα ξεκινήσουμε ένα νέο πρόγραμμα εκπαίδευσης για τον Mir, εστιάζοντας στην εξέλιξή του χωρίς να τον πιέσουμε. Πέρσι, ενισχύσαμε την ομάδα μας με την εισαγωγή του Guintoli που είναι ένα πραγματικό μέλος της ομάδας προσφέροντάς μας πολύτιμα δεδομένα, χωρίς να ξεχνάμε τη σκληρή δουλειά που έκαναν οι Ιάπωνες αναβάτες με την εξέλιξη της μοτοσυκλέτας στο Hamamatsu. Πιστεύουμε πως έχουμε φτιάξει μια καλή ομάδα και ελπίζουμε για μια καλή σεζόν.”

O Ken Kawauchi, technical Manager, κατά τη διάρκεια της ομιλίας του εστίασε στους τομείς που ασχολήθηκε η ομάδα στην εξέλιξη της μοτοσυκλέτας λέγοντας: “Μετά το τέλος της περσινής σεζόν ξέραμε πάνω σε τι έπρεπε να βελτιωθούμε. Όλοι οι αναβάτες μας είχαν την ίδια άποψη για το που πρέπει να εστιάσουμε και τις ίδιες απαιτήσεις, τώρα που ολοκληρώσαμε τη δουλειά μας ελπίζουμε η μοτοσυκλέτα μας να είναι αποδειχτεί αποτελεσματική. Αναπτύξαμε έναν νέο κινητήρα, νέο πλαίσιο και κάναμε βελτιώσαμε ορισμένα πράγματα όσον αφορά τα ηλεκτρονικά και τα φαίρινγκ. Η πορεία που ακολουθήσαμε εναρμονίζεται με την φιλοσοφία της Suzuki που δεν θέλει να καταστρέφει και να ξαναφτιάχνει κάτι απ’ το μηδέν, αλλά να συνεχίζει την ανάπτυξή του βήμα βήμα κάτι που έχουμε πετύχει. Για μας η οδηγική συμπεριφορά της μοτοσυκλέτας είναι βασικός παράγοντας, και μ’ αυτό ως γνώμονα προσπαθήσαμε να βελτιωθούμε σε όλους τους τομείς χωρίς να ρισκάρουμε να διαταράξουμε αυτή την ισορροπία.”

Ο Davide Brivio, Team Manager, αναφέρθηκε στα επιτεύγματα της περσινής χρονιάς και στην φετινή σεζόν δηλώνοντας: “Έπεται μια πολύ ενδιαφέρουσα σεζόν. Πέρσι τους εκπλήξαμε όλους με την επιστροφή μας στα βάθρα. Έχοντας τον Alex Rins στο πλάι μας για δεύτερη χρονιά είναι πολύ σημαντικό την ώρα που προσπαθούμε να βελτιώσουμε τις επιδόσεις της ομάδας μας. Έχει τη ζωντάνια των μικρών σε ηλικία αναβατών αλλά και τη συνέπεια και σοφία που απέκτησε απ’ την εμπειρία του τα τελευταία δύο χρόνια. Κάτι που ενισχύθηκε απ’ τα καλά αποτελέσματα που πέτυχε το 2018, κλείνοντας δυνατά τη σεζόν. Μας έχει δείξει ήδη το ταλέντο του και πρέπει να δουλέψουμε στο επόμενο βήμα μαζί του, γνωρίζοντας πόσο δυνατοί είναι οι ανταγωνιστές μας. Επιπροσθέτως, ξεκινάμε ένα νέο σχέδιο με τον Joan Mir, που ο νεοφερμένος θα κάνει το ντεμπούτο του στη μεγάλη κατηγορία. Είναι η τρίτη φορά που παίρνουμε έναν rookie, και θα δουλέψουμε σκληρά στο να συνεχίσουμε την τάση που έχουμε να φέρνουμε νέους αναβάτες στην κατηγορία. Πιστεύουμε ακράδαντα πως είναι μεγάλο ταλέντο και είναι ευθύνη της ομάδας να αναδείξει τις δυνατότητές του με την GSX-RR.”

Ετικέτες

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.