MotoGP Portimao, FP1-FP2: Δεν κόβει τη φόρα του ο Quartararo

Συνεχίζει δυναμικά ο Γάλλος
Από τον

Λάζαρο Μαυράκη

5/11/2021

Μπορεί η υπόθεση τίτλος να έχει κριθεί, αλλά ο νέος –πλέον- παγκόσμιος πρωταθλητής Fabio Quartararo δεν δείχνει να τον νοιάζει ιδιαίτερα… Το ίδιο και ο Francesco Bagnaia, ο μεγάλος του αντίπαλος για το στέμμα, καθώς το δίδυμο των αναβατών ήταν και πάλι αυτό που ξεχώρισε στα πρώτα ελεύθερα δοκιμαστικά του πορτογαλικού GP, με τον Γάλλο όμως να είναι για άλλη μια φορά ο ταχύτερος.

Η επίδοση του Jack Miller τον έφερε στην τρίτη θέση του σχετικού πίνακα με τους χρόνους, κάνοντας δύο τα Ducati στην πρώτη τριάδα, ενώ τον τέταρτο και πέμπτο ταχύτερο χρόνο τον έκαναν οι δύο μοτοσυκλέτες της Suzuki, με τον Rins και τον Mir αντίστοιχα.

Την πολύ καλή του φόρμα φαίνεται να διατηρεί και ο Luca Marini, ο οποίος σε κάθε αγώνα δείχνει όλο και μεγαλύτερη βελτίωση, σημειώνοντας τον έκτο ταχύτερο χρόνο. Πίσω του ήταν οι Pol Espargaro, Maverick Vinales και Franco Morbidelli, που φάνηκαν δυνατοί στο ξεκίνημα του προτελευταίου GP της χρονιάς.

Μεγάλος απών είναι φυσικά ο Marc Marquez, ο οποίος απουσιάζει λόγω τραυματισμού κατά την διάρκεια της προπόνησης, με τον Stefan Bradl να τον αντικαθιστά.

Να σημειώσουμε επίσης πως η Michelin άλλαξε την επιλογή του σκληρού ελαστικού μπροστά σε σχέση με αυτό που είχε να προσφέρει τον Απρίλιο, με ένα συμμετρικό μπροστινό να παίρνει την θέση της ασύμμετρης γόμας. Ο τοπικός Oliveira, που είχε κερδίσει τον περσινό αγώνα στο Portimao, ήταν μάλιστα ένας από τους αναβάτες που πέρασαν δύσκολα με το ασύμμετρο μπροστινό στο GP του Απριλίου.

Στα δεύτερα ελεύθερα δοκιμαστικά, ο Quartararo μας έβαλε θεατές στο ίδιο έργο, γράφοντας ξανά τον ταχύτερο γύρο, ενώ πίσω του ήταν για άλλη μια φορά οι Bagnaia και Miller, ενώ τέταρτος ήταν αυτή τη φορά ο Mir και όχι ο Rins, με τον Pol Espargaro να κλείνει την ταχύτερη πεντάδα αναβατών.

Οι FP2 ξεκίνησαν με τον Nakagami να γράφει γρήγορους γύρους, αλλά πολύ γρήγορα ο Quartarao έδειξε ποιος είναι το "αφεντικό", έστω και με μικρή διαφορά. Ο Alex Marquez έδειξε κι αυτός ότι θα μπορούσε να ξεχωρίσει, αλλά ο φορτσάτος Bagnaia δεν του άφησε πολλά περιθώρια, ο οποίος μάλιστα στα μισά των δοκιμών ήταν ταχύτερος κι από τον Γάλλο της Yamaha. Ο Quartaro όμως ξαναπήρε την πρωτοκαθεδρία, αφήνοντας τον Bagnaια δεύτερο, με τους Miller Mir, Pol Espargaro, Zarco και Alex Marquez να ξεχωρίζουν από τους υπόλοιπους αναβάτες.

Όσοι περίμεναν από τον Miguel Oliveira να δείξει κάτι παραπάνω μέσα στην πατρίδα του απογοητεύτηκαν, καθώς ο αναβάτης της ΚΤΜ έκλεισε τη μέρα στην 19η θέση, ενώ ο Andrea Dovizioso που είχε τον χειρότερο χρόνο από όλους, ήταν ο μοναδικός αναβάτης που δεν δοκίμασε το μαλακό πίσω ελαστικό προς το τέλος των δοκιμαστικών, μια τακτική που συνηθίζεται από την πλειοψηφία των αναβατών.

 

Αποτελέσματα FP2

1

Fabio Quartararo

Monster Yamaha (YZR-M1)

2

Francesco Bagnaia

Ducati Team (GP21)

3

Jack Miller

Ducati Team (GP21)

4

Joan Mir

Suzuki Ecstar (GSX-RR)

5

Pol Espargaro

Repsol Honda (RC213V)

6

Johann Zarco

Pramac Ducati (GP21)

7

Alex Marquez

LCR Honda (RC213V)

8

Aleix Espargaro

Aprilia Gresini (RS-GP)

9

Takaaki Nakagami

LCR Honda (RC213V)

10

Alex Rins

Suzuki Ecstar (GSX-RR)

11

Jorge Martin

Pramac Ducati (GP21)

12

Franco Morbidelli

Monster Yamaha (YZR-M1)

13

Danilo Petrucci

KTM Tech3 (RC16)

14

Maverick Viñales

Aprilia Gresini (RS-GP)

15

Luca Marini

VR46 Avintia Ducati (GP19)

16

Enea Bastianini

Avintia Ducati (GP19)

17

Brad Binder

Red Bull KTM (RC16)

18

Stefan Bradl

Repsol Honda (RC213V)

19

Miguel Oliveira

Red Bull KTM (RC16)

20

Iker Lecuona

KTM Tech3 (RC16)

21

Valentino Rossi

Petronas Yamaha (YZR-M1)

22

Andrea Dovizioso

Petronas Yamaha (YZR-M1)

 

 

 

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.