MotoGP, Portimao Q1-Q2: Ο Quartararo στην pole με τον... δεύτερο χρόνο!

Χαμός στα τελευταία 30 δευτερόλεπτα!
Από τον

Λάζαρο Μαυράκη

17/4/2021

Οι πρώτες κατατακτήριες δοκιμές (Q1) ξεκίνησαν με πολλά... παγκόσμια πρωταθλήματα να συμμετέχουν, μιας και οι Mir, Marquez και Rossi δεν κατάφεραν να προκριθούν στην πρώτη δεκάδα των συνδυασμένων δοκιμαστικών, ούτως ώστε να βρεθούν απευθείας στις δεύτερες κατατακτήριες δοκιμές (Q2). Απών από τα Q2 -άλλα και από τα Q1- ήταν και ο Jorge Martin, ο οποίος είχε εντυπωσιάσει τους πάντες με την απόδοσή του στον δεύτερο αγώνα του Qatar, ο οποίος είχε μια τρομακτική πτώση στα FP3 που τον έστειλε στο νοσοκομείο, με τους γιατρούς να ανακοινώνουν πως δεν θα μπορέσει να συμμετάσχει, λόγω τραυματισμού στο κεφάλι, στο δεξί χέρι και στον αστράγαλο. Λόγω τραυματισμού απείχε και ο Takaaki Nakagami Από την άλλη μεριά, ευχάριστη έκπληξη αποτέλεσε η πρόκριση στα Q2 του Luca Marini, ο οποίος μάλιστα έφτασε κάποια στιγμή να έχει και τον δεύτερο καλύτερο χρόνο, ενώ ο Maverick Vinales μπήκε οριακά συμπληρώνοντας την δεκάδα.

H τρομακτική πτώση του Jorge Martin

Τα Q1 ξεκίνησαν δυναμικά με μια δυνατή μάχη μεταξύ Marquez και Mir που θύμιζε συνθήκες αγώνα. Ο Mir τελικά ο πρώτος που έγαψε τον ταχύτερο γύρο, ακολοθυθούμενος από τους Pol Espargaro και Valentino Rossi. Γρήγορα απάντησε ο Marquez εκμεταλλευόμενος το slip streaming πίσω από το Suzuki μπαίνοντας επικεφαλής και όλα έδειχναν πως η μάχη για τις δύο θέσεις που οδηγούν στα Q2, θα δινόταν ανάμεσα σ' αυτούς τους δύο αναβάτες. Η αγωνία ήταν στο κατακόρυφο στην τελέυταία έξοδο των αναβατών για δύο γρήγορους γύρους, με τον Marc Marquez να μην αφήνει όμως κανένα περιθώριο αμφισβήτηση, γράφοντας τον ταχύτερο χρόνο των Q1. Μαζί με τον Ισπανό, πέρασε στα Q2 και ο συμπατριώτης του Joan Mir, με την μεταξύ τους διαφορά να σημειώνεται σε κάτι λιγότερο από μισό δευτερόλεπτο! Το πόσο οριακά ήταν πάντως τα πράγματα, μαρτυρά και η εικόνα των δύο ΚΤΜ που πήγαιναν ο ένας τον άλλον με... μαρσπιέ πίσω στα πιτς, έχοντας καταναλώσει και τις τελυεταίες αναθυμιάσεις καυσίμου για τις κατατακτήριες δοκιμές.

Ο πρώτος αναβάτης που βγήκε για τη διαδικασία των Q2 ήταν ο Mir, με τον Marquez να μένει στα πιτς στην πρώτη έξοδο των αναβατών, προφανώς για να κάνει οικονομία δυνάμεων αλλά και ελαστικών, καθώς είχε μόνο ένα μαλακό πίοσω ελαστικό, με σκοπό να μπει στο δεύτερο μισό της διαδικασίας. Ο πρώτος ταχύτερος χρόνο ανήκε στον Fabio Quartararo, ο οποίος μπήκε δυνατά με το καλημέρα, όπως μαρτυρούν και οι 168 σφυγμοί που είχε ανεβάσει. Ο Zarco -ο οποίος ηγείται του πρωταθλήματος στην βαθμολογία- έδειχνε απειλητικός, όταν στην προσπάθειά του να γράψει τον ταχύτερο γύρο, έπεσε... Ο Franco Morbidelli έδειχνε κι αυτός ιδιαίτερα δυναμικός, έχοντας τον δεύτερο καλύτερο χρόνο, ενώ η προσωρινή πρώτη σειρά της εκκίνησης συμπληρωνόταν από τον Joan Mir, μέχρι την είσοδο όλων των αναβτών στα πιτς.

Στην δεύτερη και τελευταία προσπάθεια των αναβατών να πάρουν μια καλή θέση στο grid, μπήκε και ο Marc Marquez, δείζχνοντας εμφανώς πως τον ενοχλούσε ο ώμος του. Για άλλη μια φορά ο Quartaro επιβεβαίωσε ότι ήταν συνολικά ο πιο δυνατός αυτό το αγωνιστικό τριήμερο, βελτιώνοντας τον δικό του καλύτερο χρόνο, ο οποίος ήταν και χρόνος ρεκόρ, καθώς ήταν καλύτερος από τον περσινό χρόνο του Oliveira.

Με μόλις 30 δευτερόλεπτα να απομένουν, άρχισαν οι εκπλήξεις και η απίθανη δράση, με τον Bagnaia να παίρνει την pole position, το Zarco να κάνει μια φοβερή επάνοδο μετά την οπτώση του και να ανεβαίνει στην τέταρτη θέση, ενώ την πρώτη γαμμή εκκίνησης συμπλήρωσαν οι Quartararo και Rins. Ο Marc marquez πήγε προς στιγμήν να ακυρώσει όλα τα προγνωστικά φτάνοντας μέχρι την τρίτη θέση, αλλά το πέσιμο της καρό σημαίας τον βρήκε τελικά στην έκτη θέση, η οποία αποτελεί ένα πολύ καλό αποτέλεσμα για τον Ισπανό μετά από σχεδόν ένα χρόνο απουσίας.

Αυτά βέβαια ίσχυαν μέχρι και λίγα λεπτά από το τέλος της διαδικασίας, γιατί με μια αιφνιδιαστική απόφαση οι αγωνοδίκες ακύρωσαν τον γύρο του Bagnaia επιδή τον πέτυχε σε καθεστώς κίτρινης σημαίας, που βγήκε μετά την πτώση του Oliveira. Αυτό σήμαινε ότι ο Quartararo θα είναι αυτός που θα ξεκινήσει άυριο από την pole position, ενώ στην πρώτη γαμμή εκκίνησης βρέθηκε και ο Zarco. Πολύ κακή η απόδοση του Maverick Vinales που έμεινε στην 12η θέση, ενώ στην Ducati είχαν κι άλλον έναν λόγο να πανηγυρίσουν, καθώς τόσο ο Luca Marini κατάφερ να κατακτήσει την όγδοη θέση, ενώ και ο Miller ανλεβηκε στην τέταρτη μετά την ακύρωση του χρόνου του Bagnaia. Στην δεύτερη σειρά εκκίνησης, μαζί με τους Miller και Marquez βρέθηκε και ο Morbidelli, ενώ πιο πίσω τους θα ξεκινήσουν οι Aleix Espargaro, Luca Marini και Joan Mir.

Ο αυριανός αγώνας όμως προβλέπεται άκρως συναρπαστικός, καθώς οι διαφορές φαίνεται πως θα είναι μικρές, και με την ιδιαίτερη μορφολογία της πίστας του Portimao, το θέαμα είναι εγγυημένο.

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.