MotoGP Qatar 2022 FP2: Ισπανική υπόθεση - Ταχύτερος ο Rins

Αρκετά πίσω τα... "φαβορί"
Από τον

Λάζαρο Μαυράκη

4/3/2022

Οι δεύτερες ελεύθερες δοκιμές (FP2) για τον πρώτο αγώνα της χρονιάς στο Qatar ανταποκρίθηκαν των… προσδοκιών, καθώς όπως συνέβη στις αντίστοιχες δοκιμές των Moto2 και Moto3, οι χρόνοι κατέβηκαν σημαντικά σε σχέση με τους χρόνους των FP1.

Στα πρώτα λεπτά των δοκιμών, η πρώτη πεντάδα των ταχύτερων γύρων όπως είχε διαμορφωθεί, ήταν οι Binder, Nakagami, Rins, P. Espargaro και M. Marquez. Πολύ γρήγορα όμως, ο Enea Bastianini και ο Vinales βελτίωσαν τον ρυθμό τους, με τον Bastianini μάλιστα να γράφει τον ταχύτερο χρόνο με 1:54.782, στον δεύτερο μόλις γύρο του.

Λίγο μετά όμως το πρώτο δεκάλεπτο, ο Marc Marquez τέθηκε αυτός επικεφαλής στον πίνακα των χρόνων, σε μια βραχεία κεφαλή όπως αποδείχθηκε, καθώς ο Aleix Espargaro σταμάτησε το χρονόμετρο στο 1:54.490. Ο Quartararo, που είχε μείνει εκτός της πρώτης δεκάδας, βελτίωσε κι αυτός τον ρυθμό καταλαμβάνοντας την τρίτη θέση πίσω από τους δύο Ισπανούς της Aprilia και της Honda αντίστοιχα, με τον Martin και την Ducati της Pramac να τον ακολουθεί από κοντά. Ο χρόνος όμως του Quartaro δεν μέτρησε τελικά, επειδή είχε υπερβεί τα όρια της πίστας, με αποτέλεσμα να πέσει προσωρινά στην έβδομη θέση.

Ο Braf Binder από την άλλη, μπορεί να μην βελτίωσε τον χρόνο του σε σχέση με τα πρωινά δοκιμαστικά, αλλά λίγο πριν την συμπλήρωση του πρώτου εικοσαλέπτου, είχε καταφέρει να βρεθεί στην έκτη θέση του πίνακα των χρόνων. Σε εκείνο το χρονικό σημείο, την δεκάδα που προς το παρόν θα έπαιρνε το εισιτήριο για να πάει απευθείας στα Q2 του Σαββάτου, την έκλεινε ο Pol Espargaro, ενώ ο αδερφός του με την Aprilia κατέβασε κι άλλο τον χρόνο του παραμένοντας στην κορυφή της λίστας.

Χρειάστηκαν όμως τελικά μόλις δύο λεπτά για να κάνουν τα αδέρφια Espargaro το 1-2, καθώς ο Pol έγραψε ταχύτερο χρόνο κατά δύο δέκατα του δευτερολέπτου, από τον χρόνο του Aleix. Λίγο αργότερα σημειώθηκαν και οι πρώτες πτώσεις των FP2, με τους Luca Marini και Alex Marquez να πέφτουν στην Κ1 και Κ6 αντίστοιχα, σε δύο συμβάντα που δεν είχαν καμία εμπλοκή μεταξύ τους.

Στο μεταξύ, ο Pol Espargaro μεγάλωσε κι άλλο την διαφορά από τον αδερφό του, φλερτάροντας με το 1:53, ενώ ο Alex Marquez κατάφερε να πέσει ξανά –αυτή τη φορά στην 10η στροφή- μέσα σε διάστημα λίγων λεπτών, χωρίς ευτυχώς να τραυματιστεί.

Με κάτι παραπάνω από δέκα λεπτά να απομένουν, ο Joan Mir έκανε την επίθεσή του και βρέθηκε στην κορυφή των χρόνων, όντας και ο πρώτος αναβάτης που έσπασε το φράγμα του 1:54. H χαρά του όμως κράτησε λίγο, γιατί ένα λεπτό μετά ο Marc Marquez έγραψε ταχύτερο χρόνο κατά δύο δέκατα. Η Suzuki δεν άφησε αναπάντητη την πρόκληση, αυτή τη φορά με τον Rins ο οποίος με εντυπωσιακή οδήγηση βρέθηκε να ηγείται των FP2. Λίγο αργότερα, υπήρξε και μια… εμφύλια διαμάχη, καθώς ενώ ο Miller βρισκόταν σε έναν γρήγορο γύρο, βρήκε μπροστά του τον συμπατριώτη του Αυστραλό, Remy Gardner, ο οποίος του έκοψε το ρυθμό, με αποτέλεσμα να παραμείνει ο Miller στην 14η θέση.

Με πέντε λεπτά να απομένουν για το τέλος των δεύτερων δοκιμαστικών, ήταν αναμενόμενο ότι οι αναβάτες θα έκαναν τις τελικές τους επιθέσεις στα χρονόμετρα, με στόχο τον χρόνο που θα τους πάει απευθείας στα Q2. Ο Martin ξεκίνησε έναν γύρο πολύ δυναμικά, αλλά στο τρίτο κομμάτι της πίστας έχασε πολύ χρόνο και τελικά κατάφερε να φτάσει μέχρι την δεύτερη θέση. Ο Marc Marquez πήρε μία ολιγόλεπτη πρωτοπορία, πριν απαντήσει ξανά ο Rins για να τεθεί αυτός επικεφαλής. Στην προσπάθειά του μάλιστα να εξασφλαίσει την πρώτη θέση με έναν ακόμη γρήγορο γύρο, ο Ισπανός αναβάτης της Suzuki είχε μια έξοδο στην πρώτη στροφή της πίστας –που ευτυχώς δεν μετατράπηκε σε πτώση- ενώ υπήρξε άλλη μία… εμπλοκή μεταξύ δύο αναβατών, αυτή τη φορά ανάμεσα στους δύο team mates της Aprilia, τον Aleix Espargaro και τον Maverick Vinales. Μάλιστα, με το που γύρισαν οι δύο αναβάτες στα box τους, οι μεταλλικές πόρτες κατέβηκαν, προφανώς για να δοθούν οι απαραίτητες εξηγήσεις…

Τα FP2 έκλεισαν με μια ισπανική πρώτη τετράδα, ενώ εκτός της πεντάδας βρέθηκαν οι Quartararo (ο οποίος είχε και στην αρχή ένα πρόβλημα με το τιμόνι του), Miller και Bagnaia, που εξασφάλισαν την παρουσία τους στην πρώτη δεκάδα την τελευταία στιγμή.

 

Αποτελέσματα FP2

1

Alex Rins

Suzuki Ecstar (GSX-RR)

2

Marc Marquez

Repsol Honda (RC213V)

3

Joan Mir

Suzuki Ecstar (GSX-RR)

4

Jorge Martin

Pramac Ducati (GP22)

5

Franco Morbidelli

Monster Yamaha (YZR-M1)

6

Jack Miller

Ducati Lenovo (GP22)

7

Aleix Espargaro

Aprilia Factory (RS-GP)

8

Fabio Quartararo

Monster Yamaha (YZR-M1)

9

Pol Espargaro

Repsol Honda (RC213V)

10

Francesco Bagnaia

Ducati Lenovo (GP22)

11

Enea Bastianini

Gresini Ducati (GP21)

12

Takaaki Nakagami

LCR Honda (RC213V)

13

Miguel Oliveira

Red Bull KTM (RC16)

14

Andrea Dovizioso

WithU RNF Yamaha (YZR-M1)

15

Brad Binder

Red Bull KTM (RC16)

16

Alex Marquez

LCR Honda (RC213V)

17

Maverick Viñales

Aprilia Factory (RS-GP)

18

Johann Zarco

Pramac Ducati (GP22)

19

Raul Fernandez

KTM Tech3 (RC16)

20

Marco Bezzecchi

Mooney VR46 Ducati (GP21)

21

Remy Gardner

KTM Tech3 (RC16)

22

Fabio Di Giannantonio

Gresini Ducati (GP21)

23

Luca Marini

Mooney VR46 Ducati (GP22)

 

 

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.