MotoGP Qatar: Απίστευτες σκηνές στην κατάταξη του δεύτερου αγώνα, με δυνατή Yamaha και επικράτηση Ducati

Τα έδωσε όλα ο Martin απέναντι στον Vinales και τον Zarco!

Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

3/4/2021

Δυνατές σκηνές στις δύσκολες καιρικές συνθήκες του Qatar για την κατάταξη που πήγε στον Martin και στις δορυφορικές Ducati! Όταν λέμε δύσκολες συνθήκες στο Κατάρ προφανώς μιλάμε για αέρα και σκόνη. Η άσφαλτος αλλάζει θερμοκρασία γρήγορα και όταν μιλάμε για "χειρουργείο με ξυράφι", το να μην μπορείς να κρατήσεις ακρίβεια είναι ένα ζήτημα.

Η Ducati δεν χρειάζεται αιτιολόγηση πλέον πως βρίσκεται στο αγαπημένο της σημείο και η επικράτηση του Zarco στην FP4 μαζί με την συνολική εικόνα και σε αυτές τις δοκιμές του δεύτερο σε σειρά αγώνα, έδειξαν πως έχουν το πάνω χέρι. Όχι όμως πως η Yamaha δεν έχει καταφέρει να βρει «αντίδοτο» διότι λύση δεν υπάρχει και τα ζητήματα του προηγούμενο αγώνα από την πλευρά της Petronas, όπως διατυπώθηκαν εδώ, προσπεράστηκαν από τον Morbidelli σε μεγάλο βαθμό. Όχι και για τον Rossi που βλέπουμε την χειρότερη επίδοση της καριέρας του, σε αντιδιαστολή με την εικόνα της προηγούμενης εβδομάδας, που ασχέτως πώς προέκυψε ο χρόνος του με slipstreaming ή χωρίς, η συνολική εικόνα ήταν καλύτερη.

Η εικόνα των εργοστασιακών Yamaha ήταν πάρα πολύ καλή με τον Vinales να δείχνει πως η προηγούμενη νίκη δεν ήταν τυχαία. Μπήκε με την μαλακή γόμα και μάλιστα με χρησιμοποιημένο πίσω ελαστικό και εκμεταλλευόμενος τις συνθήκες που δεν επέτρεπαν τους χρόνους να κατέβουν στο απίστευτο σκηνικό της προηγούμενης φοράς, πήρε τον καλύτερο χρόνο και μάλιστα συνέχισε ακόμη πιο γρήγορα. Να θυμίσουμε πως την προηγούμενη φορά ο Bagnaia πήρε την pole position και μαζί το ρεκόρ της πίστας με συνολικά τους πρώτους 8 να είναι κάτω από προηγούμενο ρεκόρ πίστας! Αντιλαμβάνεστε πως οι συνθήκες δεν έχουν καμία σύγκριση με σήμερα και τους χρόνους που ήταν ένα δευτερόλεπτο πιο πάνω.

Ο Vinales και η Yamaha, είχαν σχέδιο και για σήμερα όπως έκαναν και για τον αγώνα και άκρως πετυχημένο εκ του αποτελέσματος. Ήθελαν πρώτη γραμμή για τον Vinales και για να το πετύχουν έπρεπε να κάνουν μία επίθεση καλά σχεδιασμένη. Την έκαναν και πέτυχε πλήρως. Το θέμα είναι πως σε μία τέτοια συνθήκη που η πρόσφυση δεν είναι σταθερή, εκείνος που είναι έτοιμος για μεγαλύτερο ρίσκο θα κάνει και την διαφορά, όπως φαίνεται κάθε φορά στο βρεγμένο που οι αναβάτες των πίσω θέσεων φτάνουν έως και την νίκη. Οι Ducati της Pramac ήταν έτοιμες για το ρίσκο. Ο Zarco είχε λίγες ευκαιρίες να κάνει την επίθεσή του όπως είπε γιατί αλλιώς θα φαινόταν από την αρχή η διαφορά, όμως ο Martin δεν είχε στόχο την pole position, δεν είχε πιστέψει πως θα μπορούσε να κάνει κάτι τέτοιο. Έψαχνε την ταχύτερη μοτοσυκλέτα να ακολουθήσει, σε μία "rookie" δήλωση μέχρι που αντιλήφθηκε πως δεν υπήρχε ταχύτερη από τον ίδιο!

Εκείνη την ώρα είπε πως ήρθε η στιγμή να αποδείξει τον εαυτό του και το κατάφερε! Δεν το περίμενε πως θα ήταν πρώτος όμως! Κι έτσι από τους πανηγυρισμούς μόλις είδε το όνομά του πρώτο, κατέληξε να φρενάρει στην αμμοπαγίδα! Αμέσως προσγειώθηκε και δήλωσε πως δεν στοχεύει στην νίκη, αλλά σε μία θέση στην εξάδα.

Αν σκεφτούμε αυτό που έκανε την προηγούμενη βδομάδα, να βρεθεί τέταρτος στην εκκίνηση προσπερνώντας σχεδόν το μισό grid, τότε ο Martin είναι έτοιμος για μία φανταστική εκκίνηση! Στον πρώτο αγώνα άντεξε και αρκετή ώρα μπροστά μάλιστα, αρκετή συγκριτικά με την εμπειρία που έχει στα MotoGP. Ελπίζουμε σε μία αλάνθαστη εκκίνηση και μία πολύ καλή πορεία στον αυριανό αγώνα.

Η στιγμή όμως που η Yamaha παίρνει τον καλύτερο χρόνο με Bagnaia και Miller να μην είναι σε θέση να απαντήσουν, και στη καρό σημαία, την τελευταία στιγμή, οι Pramac να παίρνουν οριακά τον καλύτερο χρόνο, είναι κάτι που θα μείνει.

Ενδιαφέρον θα έχει και η στρατηγική που θα ακολουθήσει η Yamaha, κι αν θα διαφοροποιηθεί από την προηγούμενη φορά, που περίμενε από την μέση του αγώνα και μετά να πιέσει τις Ducati, διατηρώντας ελαστικά. Οι συνθήκες θα παίξουν καθοριστικό ρόλο, καθώς ο αέρας και η σκόνη μπορεί να διώξουν μακριά κάθε πλεονέκτημα…

Κατάταξη Q2

Θέση	Αναβάτης	ΜΟΤΟ	Km/h	Χρόνος	Διαφ.
1	Jorge MARTIN	Ducati	349.5	1'53.106
2	Johann ZARCO	Ducati	346.1	1'53.263	0.157 / 0.157
3	Maverick VIÑALES	Yamaha	336.4	1'53.267	0.161 / 0.004
4	Jack MILLER	Ducati	341.7	1'53.303	0.197 / 0.036
5	Fabio QUARTARARO	Yamaha	336.4	1'53.469	0.363 / 0.166
6	Francesco BAGNAIA	Ducati	339.6	1'53.654	0.548 / 0.185
7	Aleix ESPARGARO	Aprilia	337.5	1'53.705	0.599 / 0.051
8	Alex RINS	Suzuki	336.4	1'53.745	0.639 / 0.040
9	Joan MIR	Suzuki	332.3	1'53.785	0.679 / 0.040
10	Franco MORBIDELLI	Yamaha	329.2	1'53.794	0.688 / 0.009
11	Stefan BRADL	Honda	342.8	1'54.224	1.118 / 0.430
12	Miguel OLIVEIRA	KTM	337.5	1'55.096	1.990 / 0.872
Κατάταξη Q1
1	Joan MIR	Suzuki	335.4	1'53.931
2	Miguel OLIVEIRA	KTM	339.6	1'54.220	0.289 / 0.289
3	Luca MARINI	Ducati	343.9	1'54.228	0.297 / 0.008
4	Alex MARQUEZ	Honda	342.8	1'54.261	0.330 / 0.033
5	Pol ESPARGARO	Honda	340.6	1'54.402	0.471 / 0.141
6	Takaaki NAKAGAMI	Honda	339.6	1'54.481	0.550 / 0.079
7	Danilo PETRUCCI	KTM	341.7	1'54.528	0.597 / 0.047
8	Brad BINDER	KTM	341.7	1'54.555	0.624 / 0.027
9	Enea BASTIANINI	Ducati	336.4	1'54.632	0.701 / 0.077
10	Iker LECUONA	KTM	340.6	1'54.731	0.800 / 0.099
11	Valentino ROSSI	Yamaha	336.4	1'54.881	0.950 / 0.150
12	Lorenzo SAVADORI	Aprilia	333.3	1'55.823	1.892 / 0.942

Ετικέτες

motogp

https://bit.ly/MOTO_676

Race News

Επικαιρότητα

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ

Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!