MotoGP Sachsenring Sprint: Εξαιρετικός Martin σε επική διπλή προσπέραση

Έντονος αγώνας για τις πρώτες θέσεις

Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

17/6/2023

Ο πρώτος αγώνας στο Sachsenring ξεκίνησε πολύ δυναμικά με μάχες στο όριο της επαφής και της πρόσφυσης, δύο πράγματα που εκφράζουν και το προσπέρασμα του Martin που του έδωσε την τελική νίκη. Ο Bagnaia έκανε ότι μπορούσε για να αμυνθεί της θέσης του έναντι και των αρχικών επιθέσεων από τον Miller αλλά δεν είχε τον ρυθμό να κρατήσει πίσω του, τον αναβάτη της Pramac.

Την εκκίνηση πήρε ο Bagnaia ξεκινώντας από την pole position με Miller και Martin να μην χάνουν καθόλου και να στοιχίζονται πίσω του, ενώ πολύ καλά ξεκίνησε και ο Marc Marquez. Πολύ γρήγορα άφησαν πίσω τους τον Marini να παλέψει με τον Binder που καραδοκούσε, την ίδια στιγμή που ο Miller κατάφερνε να περάσει τον Bagnaia, μόλις στον δεύτερο γύρο, και να οδηγήσει για λίγο τον αγώνα.

Πολύ γρήγορα επίσης ο Marc Marquez άρχισε να χάνει έδαφος πηγαίνοντας προς τα πίσω τις θέσεις, ενώ στους πρώτους γύρους είχε καταφέρει να είναι κοντά στο γκρουπ των πρώτων. Μετά από ένα λάθος στην πρώτη στροφή που είναι και αυτή που έδωσε ένα από τα άσχημα περιστατικά μέχρι στιγμής στο αγωνιστικό τριήμερο, ο Marquez δεν ξανά ανέβηκε σε ρυθμό με πρώτους τους Bezzecchi και Zarco να επωφελούνται περνώντας μπροστά. Ο Zarco είχε κάνει μία άσχημη εκκίνηση με τον Binder να τον έχει κόψει, πράγμα που θα του το ξεπλήρωνε στον τελευταίο γύρο.

Ο Quartararo επίσης βγήκε εκτός βαθμών στην εκκίνηση έχοντας έναν ρυθμό που άφηνε λίγες ελπίδες για εντός δεκάδας, τερματίζοντας τελικά στην 13^η θέση γιατί έπεσε ο Vinales, με μία άκρως απογοητευτική επίδοση για το ταλέντο του αλλά και για την Yamaha συνολικά.

Μπροστά η μάχη ήταν έντονη ιδιαίτερα για τους τρεις πρώτους, μέχρι την στιγμή που ο Martin αποφάσισε να επιχειρήσει μία διπλή προσπέραση φρενάροντας πολύ αργά για την 12^η στροφή! Ο Bagnaia είχε πιο πριν πάρει την θέση του πίσω από τον Miller και την είχε ξανά χάσει, οπότε υπήρχε ένα τρενάκι τριών αναβατών που πήγαιναν κολλητά ο ένας με τον άλλο για όλο το μήκος της πίστας και για όλους τους πρώτους γύρους.

Πιέζοντας το Martin για διπλή προσπέραση πριν την 12^η στροφή, λίγο έλειψε να την δει από την έξω μεριά καθώς γλίστρησε από πρόσφυση εμπρός αλλά κατάφερε να το σώσει κρατώντας και την γραμμή τους, όπως και τους υπόλοιπους πίσω. Είχε την σκληρή γόμα εμπρός και προσπάθησε αρκετά για να την εκμεταλλευτεί στο έπακρο.

Μόλις κατάφερε να κρατήσει την πρώτη θέση ο Martin εξαφανίστηκε χτίζοντας μία μικρή διαφορά, αλλά εντυπωσιακή με δεδομένο πως οι υπόλοιποι ήταν στο όριο της πρόσφυσης χωρίς να μπορούν να ξεχωρίσουν μεταξύ τους. Ο Martin είχε άλλη μία τρομακτική στιγμή όταν έχασε πρόσφυση στο πίσω ελαστικό με πάνω από 200χ.α.ω. αλλά κατάφερε να κρατήσει την απόσταση από τον Bagnaia που στο μεταξύ είχε περάσει τον Miller και να πάρει μία καθαρή νίκη με εντυπωσιακό τρόπο.

Λίγο πιο πίσω ο Marini υπερασπιζόταν την θέση του από τον Binder και τον Zarco με τον πρώτο να κάνει συνεχείς επιθέσεις. Στον τελευταίο γύρο ο Zarco θα εκμεταλλευόταν τις επιθέσεις αυτές για να πλασαριστεί καλύτερα από τον αναβάτη της KTM και να κερδίσει μία θέση παρά την επαφή μεταξύ τους.

Από εκείνη την στιγμή οι τρεις πρώτοι θα έκαναν έναν πιο μοναχικό αγώνα. Ο Martin ήταν τελείως μόνος του εμπρός ενώ ο Bagnaia είχε κοντά του τον Miller, όχι όμως τόσο που να απειλείται η δεύτερη θέση. Η ένταση του αγώνα περιορίστηκε λοιπόν στις θέσεις εκτός βάθρου από την στιγμή που πέρασε ο Martin εμπρός και αναμένουμε να δούμε πως θα εξελιχθεί ο αυριανός αγώνας, τώρα που οι αναβάτες έχουν την εμπειρία του sprint.

Θέση	N#	Αναβάτης	ΜΟΤΟ	Χρόνος/Διαφ.
1	89	Jorge Martin	Ducati	20:21.8710
2	1	Francesco Bagnaia	Ducati	2.468
3	43	Jack Miller	KTM	3.287
4	10	Luca Marini	Ducati	5.487
5	5	Johann Zarco	Ducati	5.538
6	33	Brad Binder	KTM	6.289
7	72	Marco Bezzecchi	Ducati	6.956
8	73	Alex Marquez	Ducati	9.261
9	41	Aleix Espargaro	Aprilia	9.691
10	23	Enea Bastianini	Ducati	9.715
11	93	Marc Marquez	Honda	10.828
12	49	Fabio Di Giannantonio	Ducati	10.905
13	20	Fabio Quartararo	Yamaha	11.366
14	37	Augusto Fernandez	KTM	12.593
15	21	Franco Morbidelli	Yamaha	12.905
16	88	Miguel Oliveira	Aprilia	13.837
17	30	Takaaki Nakagami	Honda	14.505
18	25	Raul Fernandez	Aprilia	28.959
Δεν τερμάτισαν
	12	Maverick Viñales	Aprilia	15:04.4990
	94	Jonas Folger	KTM	08:31.4700

Ετικέτες

motogp

https://bit.ly/MOTO_676

Race News

Επικαιρότητα

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ

Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!