MotoGP Sachsenring Sprint: Νίκη Martin με Oliveira να κερδίζει Bagnaia

Ο Oliveira είχε επιτέλους την ευκαιρία που δικαιούταν

Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

6/7/2024

Όπως γράφαμε στην κατάταξη, ο Oliveira είχε την ευκαιρία που η τύχη του χρωστούσε, να αποδείξει πως αυτή είναι η αγαπημένη του πίστα και να καταφέρει να πάρει την δεύτερη θέση. Αυτό θα είναι πολύ πιο δύσκολο αύριο στην μεγάλη διάρκεια του κανονικού αγώνα, ωστόσο σήμερα έχει κάθε λόγο να είναι ευτυχισμένος καθώς κατάφερε να κερδίσει τον Bagnaia που συνεχώς πίεζε.

Ο Martin επίσης χρειάστηκε να κερδίσει τον Bagnaia που έκανε μία φανταστική εκκίνηση και βρέθηκε εμπρός, ζορίζοντας τους αναβάτες της Trackhouse όπως ήταν αναμενόμενο πως θα συμβεί. Ο Marc Marquez δεν κατάφερε να κάνει το ίδιο και να κερδίσει ακόμη περισσότερες θέσεις από τις αρκετές που πέτυχε μπαίνοντας από την αρχή στους βαθμούς.

Ο Bagnaia άντεξε τις επιθέσεις του Martin έως και την 8^η στροφή του 3^ου γύρου, όπου ο Ισπανός με μία επιθετική αλλά καθαρή κίνηση πέρασε εμπρός. Ταυτόχρονα σχεδόν ο Vinales πέρασε τον Raul Fernandez που οδηγούσε πίσω από τον Oliveira με τους αναβάτες της Trackhouse να έχουν αντέξει αρκετή ώρα στην πρώτη γραμμή.

Κάνοντας την κίνησή του, ο Vinales έφερε μαζί του και τον Bastianini, ο οποίος και θα έμενε εκεί μπροστά από εκεί και πέρα.

Ήταν μία από τις καλύτερες στιγμές του αγώνα καθώς συνέβησαν πολλά ταυτόχρονα, με την φάση να ολοκληρώνει η προσπέραση του Oliveira στον Bagnaia που έτσι βρέθηκε μέσα σε ελάχιστες στροφές να έχει την τρίτη θέση του βάθρου αντί την πρώτη!

Ο Martin κατάφερε έτσι να δημιουργήσει μία μικρή διαφορά που έχτιζε σιγά – σιγά, όχι σε απόφαση ασφαλείας, αλλά όσο χρειάζεται για να μπορεί να σβήσει και ένα μικρό λάθος γραμμής. Κοντά στον Raul Fernandez ήταν και ο Morbidelli που στους τελευταίους αγώνες έχει βρει κάτι από όσα λείπουν και παλεύει στις εμπρός θέσεις αντί των πίσω. Ο Binder ήταν εκείνος που ουσιαστικά καθυστερούσε τον Marc Marquez και άφηνε τους υπόλοιπους να ξεφεύγουν ολοένα και περισσότερο, για αυτό και ο Marquez θα καθάριζε μαζί του λίγο αργότερα.

Από εκεί και πέρα, από τον 4^ο γύρω έως και λίγο πριν το τέλος, δεν συμβαίνουν πολλές προσπεράσεις με την εξάδα εμπρός να έχει ανοίξει αρκετά, σε ένα σημείο ακόμη και στο 1,5 δευτερόλεπτο ο Vinales από τον Marquez πράγμα που σημαίνει πως ο Martin ήταν ακόμη πιο μακριά σε χρόνο. Αιτία ήταν ο Raul Fernandez που άργησε να παραδώσει την σκυτάλη προβάλλοντας αντίσταση σε σημείο μάλιστα που ο Marc Marquez δεν τα βρήκε εύκολα μαζί του και στην προσπάθειά του να περάσει εμπρός στα φρένα για την πρώτη στροφή, έχασε πρόσφυση εμπρός, το αριστερό πόδι έφυγε από το μαρσπιέ αλλά κράτησε την μοτοσυκλέτα με το δεξί γόνατο και μαζί και την θέση του.

Το αποτέλεσμα όλων αυτών ήταν να ξεχωρίσει ακόμη περισσότερο η πρώτη τετράδα που πλέον είχε μεγάλη διαφορά με τους υπόλοιπους τρεις και οπισθοφυλακή είχε μπει ο Bastianini που δεν έκανε κίνηση να περάσει τον Bagnaia.

Μοναχικό αγώνα έκανε ο Morbidelli παρόλο που οι πίσω του δεν ήταν πολύ μακριά και περίμεναν το λάθος του. Ο Vinales έφερε και αυτός αντίσταση στον Marc Marquez χωρίς να του επιτρέπει να περάσει, μέχρι που η επίθεση έγινε λίγο πριν το τέλος του αγώνα και χρειάστηκε η συνδρομή του photofinish για να δουν ποιος τελικά κέρδισε και με εικόνα, καθώς τα ηλεκτρονικά έλεγαν για 0,003 με την νίκη σε αυτή την αντιπαράθεση να πηγαίνει στον Marc Marquez.

Αυτό σημαίνει πως ο Martin είναι μπροστά τώρα με 212 βαθμούς έναντι των 197 του Bagnaia, μία διαφορά 15 πόντων, με τον Marc Marquez να ακολουθεί με 146 βαθμούς και 66 διαφορά από τον Martin και τον Bastianini με 142 βαθμούς και την διαφορά με τον Martin στους 70. Από το προσκήνιο του Sprint εξαφανίστηκε και ο Acosta που είχε μία άτυχη στιγμή, χωρίς όμως πτώση:

Ακολουθούν τα αποτελέσματα:

Θέση	N#	Αναβάτης	ΜΟΤΟ	Διαφορά
1	89	Jorge Martin	Ducati	20:18.904
2	88	Miguel Oliveira	Aprilia	0.676
3	1	Francesco Bagnaia	Ducati	1.311
4	23	Enea Bastianini	Ducati	1.458
5	21	Franco Morbidelli	Ducati	5.600
6	93	Marc Marquez	Ducati	6.281
7	12	Maverick Viñales	Aprilia	6.284
8	33	Brad Binder	KTM	9.061
9	73	Alex Marquez	Ducati	9.201
10	72	Marco Bezzecchi	Ducati	10.800
11	43	Jack Miller	KTM	13.815
12	49	Fabio Di Giannantonio	Ducati	13.960
13	20	Fabio Quartararo	Yamaha	14.432
14	25	Raul Fernandez	Aprilia	15.329
15	10	Luca Marini	Honda	15.430
16	37	Augusto Fernandez	KTM	15.493
17	5	Johann Zarco	Honda	16.205
18	30	Takaaki Nakagami	Honda	20.321
19	6	Stefan Bradl	Honda	23.733
20	87	Remy Gardner	Yamaha	26.366
21	36	Joan Mir	Honda	26.668
22	31	Pedro Acosta	KTM	26.715

https://bit.ly/MOTO_677

Race News

Επικαιρότητα

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ

Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!