MotoGP Sepang: Κατάταξη με γεύση από το μέλλον ανάμεσα σε Quartararo και Marquez!

Η γάτα και το ποντίκι σε εναλλάξ ρόλους

Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

2/11/2019

Μία ιδέα για αυτά που πιθανότατα θα δούμε στο μέλλον, πήραμε στις δοκιμές για την κατάταξη, όταν ο Marquez περίμενε τον Quartararo για να βγει πίσω του στα δοκιμαστικά. Δεν χωρά αμφιβολία πως ο Marquez ήθελε να βρεθεί πίσω από τον Quartararo και εύλογα θα αναρωτηθεί κανείς αν ένας Marquez χρειάζεται το παραμικρό από τον νέο Quartararo κι ας είναι αυτή η πίστα που βοηθά την Yamaha. Κανείς δεν είναι στο μυαλό του Marquez όμως εκτός από την εικόνα στις FP1 και FP2 που ο Γάλλος ήταν κατά πολύ ταχύτερος του Ισπανού, ο Marquez έπρεπε να ξέρει ακριβώς τι θα γίνει και στον αγώνα. Είχε περισσότερους από έναν λόγους να ακολουθήσει μία τακτική που όλοι στο παρελθόν έχουν κρατήσει απέναντί του! Η πτώση που του έτυχε είναι κάλλιστα απόρροια αυτής της προσπάθειας! Χαμένα δευτερόλεπτα με το φεύγω – δεν φεύγω αφήνουν τα ελαστικά να κρυώσουν σε μία ημέρα με συννεφιά και έτσι το αποτέλεσμα ήταν άσχημο για τον Marquez όταν έπεσε στην δεύτερη στροφή. Κατά μία έννοια όχι αντίστοιχα άσχημη και για το γόητρό του. Απλά αποδεικνύει πόσο πολύ θα ασχοληθεί για να πετύχει τον σκοπό του και δεν είναι τυχαία εκεί που είναι.

Η Yamaha έμενε ανενόχλητη έτσι, να διαπρέψει στην πίστα που της ταιριάζει μετά από όλα αυτά. Κυρίως ο Quartararo που ξέγνοιασε από το παιχνίδι της γάτας και του ποντικού που έπαιζε με τον Marquez και πήρε την pole position που την άξιζε και με το παραπάνω, ξεκινώντας από τα πρώτα δοκιμαστικά.

"που είναι ο Marquez;"

Μαζί του ο Vinales και ο Morbidelli που συμπλήρωσαν την πρώτη σειρά και αμέσως μετά ο Franco θα δήλωνε υποψηφιότητα και για την νίκη, όχι άμεσα, απλά λέγοντας πως η πρώτη θέση θα έχει πολλούς διεκδικητές.

Με τον Marquez να ξεκινά από την 11^η θέση, η εκκίνηση και οι πρώτοι γύροι είναι από αυτούς που δεν θέλεις να χάσεις. Ο Marquez χρειάζεται οπωσδήποτε μία θέση μεγαλύτερη από την 7^η αν θέλει να ισοφαρίσει το απόλυτο ρεκόρ πόντων σε μία σεζόν, στον ίδιο αριθμό αγώνων που το έκανε και ο Lorenzo, πίσω στο 2010. Μπορεί να λέει πως δεν τον ενδιαφέρουν τα στατιστικά και τα παράπλευρα αυτά ρεκόρ, αλλά στην πράξη η πορεία του είναι ακριβώς αυτή, να γίνει ο πρώτος των πρώτων.

Η pole position του Quartararo στο σπίτι της Petronas δεν ήρθε εύκολα, από την στιγμή που και ο Vinales αλλά και ο Morbidelli την διεκδίκησαν. Σε κάθε περίπτωση όμως ήταν υπόθεση της Yamaha!

Ο Miller προσπάθησε να είναι ο καλύτερος «μηYamaha» και τα κατάφερε να είναι μπροστά και από τον Rossi, μαζί με τον Crutchlow, οι δύο δορυφορικοί της Ducati και της Honda ήταν έτσι καλύτεροι από τους εργοστασιακούς αναβάτες. Ο Crutchlow πήρε το χρυσό εισιτήριο από την Q1 και άξια, ενώ ο Dovizioso συναντά τον Marquez στην χειρότερη κατάταξη της ιστορίας του στην μεγάλη κατηγορία, από την ημέρα που έγινε πρωταθλητής.

Μπροστά τους ο Zarco που αισθάνεται σίγουρα πολύ καλύτερα με την Honda αντί της KTM και για άλλη μία φορά ο Bagnaia φέρνει το όνομά του λίγο πιο ψηλά από το όριο που χρειάζεται για να το βλέπει να εμφανίζεται…

Θέση	Αναβάτης	ΜΟΤΟ	Χρόνος	Διαφ. 1ου	Προηγ.
1	Fabio QUARTARARO	Yamaha	1'58.303
2	Maverick VIÑALES	Yamaha	1'58.406	0.103	0.103
3	Franco MORBIDELLI	Yamaha	1'58.432	0.129	0.026
4	Jack MILLER	Ducati	1'58.725	0.422	0.293
5	Cal CRUTCHLOW	Honda	1'58.951	0.648	0.226
6	Valentino ROSSI	Yamaha	1'59.000	0.697	0.049
7	Alex RINS	Suzuki	1'59.090	0.787	0.090
8	Danilo PETRUCCI	Ducati	1'59.097	0.794	0.007
9	Johann ZARCO	Honda	1'59.139	0.836	0.042
10	Andrea DOVIZIOSO	Ducati	1'59.173	0.870	0.034
11	Marc MARQUEZ	Honda	1'59.178	0.875	0.005
12	Francesco BAGNAIA	Ducati	1'59.640	1.337	0.462
Αποτελέσματα Q1
Q2	Cal CRUTCHLOW	Honda	1'59.216
Q2	Danilo PETRUCCI	Ducati	1'59.336	0.120	0.120
13	Joan MIR	Suzuki	1'59.374	0.158	0.038
14	Aleix ESPARGARO	Aprilia	1'59.435	0.219	0.061
15	Pol ESPARGARO	KTM	1'59.812	0.596	0.377
16	Karel ABRAHAM	Ducati	2'00.072	0.856	0.260
17	Andrea IANNONE	Aprilia	2'00.205	0.989	0.133
18	Jorge LORENZO	Honda	2'00.478	1.262	0.273
19	Mika KALLIO	KTM	2'00.644	1.428	0.166
20	Hafizh SYAHRIN	KTM	2'01.045	1.829	0.401

Ετικέτες

motogp

https://bit.ly/MOTO_678

Race News

Επικαιρότητα

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ

Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!