MotoGP Sepang Test: Σπάει το ρεκόρ ο Lorenzo, βολές HRC!
Σημασία έχει η διάρκεια λέει το HRC!
Από τον
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
30/1/2018
Ένα νέο ρεκόρ χρόνου έθεσε ο Lorenzo στην Sepang μπαίνοντας στο 1.58 από το 1.59 χαμηλό που είχε ο Pedrosa από το ’15 αλλά και από το παραπλήσιο 1.58 του Marquez σε αντίστοιχες συνθήκες! Ο Lorenzo κρατούσε και κρατά ακόμη, το ρεκόρ γύρου για τον αγώνα με 2’00.606! Από την πρώτη μέρα φάνηκε πως φέτος συμβαίνει κάτι διαφορετικό, το επισήμανε και ο Rossi κι αρκετοί ακόμα αναβάτες: Στον αυξημένο ανταγωνισμό πέρσι, φέτος προστέθηκε μία γενική βελτίωση στις μοτοσυκλέτες όλων των ομάδων, οδηγώντας έτσι σε μία ασφαλή πρόγνωση πως μπαίνουμε σε μία από τις πιο μαχητικές σεζόν των τελευταίων ετών!
Για την Ducati πιο συγκεκριμένα, οι δηλώσεις είχαν ξεκινήσει αρκετά πριν την πρώτη δοκιμή, όταν στήριξε την επένδυση που έχει κάνει στον Lorenzo σημειώνοντας πως πλέον έχει πραγματοποιήσει μεγάλα βήματα προσαρμογής και πλέον είναι η σειρά τους να προχωρήσουν και να προσαρμόσουν την μοτοσυκλέτα σε εκείνον. Ίσως σήμερα να είδαμε το πρώτο βήμα προς αυτή την κατεύθυνση. Ο Lorenzo ήταν με διαφορά ταχύτερος την στιγμή όμως που πρακτικά το ρεκόρ έσπασε τρεις φορές: Ο Crutchlow μόλις για ένα χιλιοστό, ο Pedrosa που είχε το προηγούμενο ρεκόρ για λίγο περισσότερο μέχρι που ο Lorenzo έσπασε το όριο του ‘59
Davide Tardozzi:«Τα σημαντικότερα θα τα δείτε στα επόμενο δύο τεστ, (ερωτάται για νέο πλαίσιο) δεν μπορώ να το πω αυτό… αλλά ναι όλα είναι πιθανά. Τα επόμενα δύο τεστ θα έχουμε πολλές αλλαγές που κυρίως θα βοηθήσουν τον Lorenzo. Και οι δύο αναβάτες μας είναι πολύ ευχαριστημένοι από τον νέο κινητήρα μας και θα έρθουν αλλαγές που αυτό το πλεονέκτημα θα βοηθήσει τους αναβάτες»
Alberto Puig Honda MotoGP Team Boss για χρόνους:«Σημασία δεν έχει ποιος κάνει το ’58 σημασία έχει η διάρκεια. Οι χρόνοι μεμονωμένων γύρων δεν έχουν σημασία. Εγώ βλέπω τους χρόνους σε διάρκεια αγώνα. Πολλοί αναβάτες είναι στο ’59 σημασία έχει να δούμε αυτούς τους χρόνους πόσο τους διατηρούν. Σήμερα η τελευταία ημέρα είναι σε εξέλιξη κι αυτό σημαίνει πως αρκετοί θα κάνουν γύρους στοχεύοντας στην διάρκεια, πιστεύω ότι εκεί έχει σημασία να εστιάσουμε, όχι στους μεμονωμένους χρόνους».
Στο τέλος ο Puig πρόσθεσε πως πράγματι έρχεται μία από τις πιο σκληρές σεζόν των τελευταίων ετών, από πλευράς ανταγωνισμού!
Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood
Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
Από τον
Κώστα Γκαζή
13/2/2026
Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.
Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.
Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!
Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.
Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.
Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta
Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .
Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.
Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.
Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!
Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!
Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:
