MotoGP – Silvano Galbusera

Το μυστικό των Honda και Ducati!
Από τον

Λάζαρο Μαυράκη

8/1/2018

Ο Silvano Galbusera, ο αρχιμηχανικός του Valentino Rossi, έδωσε πρόσφατα μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα συνέντευξη, για μια χρονιά (το 2017) που η Yamaha θα ήθελε πολύ να ξεχάσει. Παρά το εξαιρετικό ξεκίνημα στην αρχή της σεζόν, οι δύο εργοστασιακοί αναβάτες της Yamaha έχασαν τον προσανατολισμό τους μετά από λίγους αγώνες, αντιμετωπίζοντας μεγάλα και δυσεπίλυτα προβλήματα, που είχαν να κάνουν με το πλαίσιο και τα ελαστικά των Μ1.
Ο έμπειρος μηχανικός χρησιμοποίησε μια λέξη για να περιγράψει ολόκληρη τη χρονιά: "Φρικτή". Όπως είπε, προς τα τέλη της σεζόν του 2016 είχαν καταφέρει να βρουν το σωστό δρόμο που έπρεπε να ακολουθήσουν, κι ενώ ο Valentino είχε καλή αίσθηση από την μοτοσυκλέτα, πέντε με έξι γύρους πριν το τέλος κατάστρεφε τα ελαστικά του. Το 2017 έκαναν αλλαγές στην μοτοσυκλέτα για να μειωθεί η φθορά των ελαστικών, αλλά έτσι χάθηκε εντελώς η αίσθηση που ήθελε ο Rossi. Πολύ σύντομα κατάλαβαν πως η Μ1 του 2016 ήταν πιο εύκολη στην οδήγηση.


Οι επιδόσεις του Vinales, όπως λέει ο Galbusera, με δύο σερί νίκες σε Κατάρ και Αργεντινή, κουκούλωσαν εν μέρει τα προβλήματα, αλλά μετά από λίγο εμφανίστηκαν και πάλι. "Στις αρχές του 2017 ανακαλύψαμε ότι η μοτοσυκλέτα δεν ήταν 100% για τον Valentino. Δεν μπορούσαμε να βρούμε το κατάλληλο στήσιμο", λέει ο Ιταλός. Το πρόβλημα ήταν ότι ούτε οι μηχανολόγοι στην Ιαπωνία μπόρεσαν να βοηθήσουν καθόλου. Η Yamaha άλλαξε λίγο το πλαίσιο, με διαφορετική γεωμετρία και ίδια ποσοστά ακαμψίας, αλλά ο Rossi δεν βρήκε ποτέ ξανά την αίσθηση που είχε με την μοτοσυκλέτα το 2016. Η ομάδα χρησιμοποίησε τέσσερα διαφορετικά πλαίσια την περσινή σεζόν (η έκδοση 2017 στο Κατάρ, η έκδοση 2017.1 τον Ιούνιο, η 2017.2 τον Αύγουστο, ενώ στον τελευταίο αγώνα γύρισαν στο πλαίσιο του 2016. Μέτρα απελπισίας για τους δύσκολους καιρούς.

Ο έμπειρος μηχανικός χρησιμοποίησε μια λέξη για να περιγράψει ολόκληρη τη χρονιά: "Φρικτή"

Το μεγαλύτερο πρόβλημα που δεν μπορούσε να λυθεί, ήταν η φθορά του πίσω ελαστικού. Όπως λέει ο Galbusera, "μειώσαμε την δύναμη διατηρώντας το ελαστικό σε καλή κατάσταση, αλλά χάσαμε σε επιτάχυνση. Δεν μπορούσαμε να χρησιμοποιήσουμε όλη την ισχύ του κινητήρα, γιατί η μοτοσυκλέτα δεν μπορούσε να επιταχύνει χωρίς να σπινάρει και να καταστρέφει το ελαστικό."
Κοιτάζοντας το μέλλον, ο Galbusera υποδεικνύει τον δρόμο που πρέπει να ακολουθήσουν λέγοντας ότι χρειάζεται να δουλέψουν πάνω στα ηλεκτρονικά, ένας τομέας που οι ανταγωνιστές τους έχουν κάνει άλματα σε ό,τι αφορά την εξέλιξή τους. Ducati και η Honda έχουν βελτιωθεί, κάτι που μπορείς να το καταλάβεις κι από τον ήχο των μοτοσυκλετών τους", λέει ο Silvano. "Έχουν μάλιστα προσλάβει ανθρώπους που δούλευαν στην Magneti Marelli" (σ.σ. η εταιρεία που έφτιαξε και εξέλιξε την ενιαία ECU για τα MotoGP). Όταν ρωτήθηκε γιατί δεν έκανε κάτι αντίστοιχο και η Yamaha, απάντησε πως "δεν νομίζω πως έχει μείνει κανένας έμπειρος διαθέσιμος."
Σύμφωνα με τον Galbusera όμως, σημαντικό ρόλο παίζει και το βάρος του Rossi. "Ο Maverick είναι πιο ελαφρύς από τον Valentino, οπότε το πίσω ελαστικό του δεν ταλαιπωρείται τόσο πολύ. Ο Vale είναι ψηλότερος και βαρύτερος, και χρειάζεται ένα πιο σκληρό σετάρισμα. Οι ρυθμίσεις του Maverick είναι πιο κοντά σε αυτές που χρησιμοποιούσε ο Lorenzo."


Η κουβέντα δεν θα μπορούσε να μην πάει και στην αποκάλυψη της περσινής σεζόν, τον δορυφορικό αναβάτης της Tech3 τον Johann Zarco. "Ο Johann είναι λίγο πιο ελαφρύς από τον Valentino και φυλάει πολύ τα ελαστικά του, οπότε μπορεί να χρησιμοποιήσει πιο μαλακές ρυθμίσεις", ήταν η εξήγηση του Ιταλού αρχιμηχανικού. Σε ό,τι αφορά την Michelin, ο Glabusera δήλωσε πως δεν γνωρίζει τον λόγο που η γαλλική εταιρεία άλλαξε τα ελαστικά για το 2017, αλλά το σίγουρο είναι πως όταν επέστρεψαν στην πιο σκληρή γόμα τα δεδομένα ήταν καλύτερα για τον Valentino που προτιμά τα πιο σκληρά ελαστικά.

MotoGP: Χρειάζεται αναθεώρηση ο κανονισμός ελάχιστου βάρους; Τα μεγέθη όλων των αναβατών

Από τον Moreira και τον Ogura ως τον Razgatlioglu μεσολαβεί ένα χάσμα 20 κιλών
cover
Από τον

Παύλο Καρατζά

26/2/2026

Ενδιαφέρον προκαλούν το ύψος και το βάρος του κάθε αναβάτη που παίζουν πολύ σημαντικό ρόλο στη συμπεριφορά και την απόδοση της εκάστοτε μοτοσυκλέτας, με τους rookie Diogo Moreira και Toprak Razgatlioglu να βρίσκονται στα δύο άκρα της λίστας. 

Ο Moreira με τον Ai Ogura είναι οι ελαφρύτεροι αναβάτες, ενώ ο Razgatlioglu είναι ο ψηλότερος και μακράν ο πιο βαρύς αναβάτης της κατηγορίας με 11 κιλά διαφορά από τον προηγούμενο.

Σε αντίθεση με τις κατηγορίες Moto3 και Moto2, που χρησιμοποιούν ένα συνδυασμένο ελάχιστο όριο βάρους αναβάτη και μοτοσυκλέτας, το MotoGP καθορίζει μόνο το ελάχιστο βάρος μοτοσυκλέτας, που είναι στα 157 κιλά. 

Ο Luca Marini υποστηρίζει εδώ και καιρό ότι το MotoGP θα πρέπει να έχει επίσης ένα συνδυασμένο όριο βάρους, εξηγώντας ότι η επιτάχυνση δεν αλλάζει, αλλά υφίσταται διαφορά στην καταπόνηση των ελαστικών. 

"Υπάρχει ένα [συνδυασμένο] βάρος στο Moto2 και εγώ ήμουν πάνω από το όριο, αλλά μόνο κατά 4 κιλά. Και δεν υπάρχει πρόβλημα αν μεταξύ εμένα και ενός άλλου αναβάτη υπάρχει διαφορά 4 κιλών. 

"Αλλά στο MotoGP η διαφορά μεταξύ εμένα και ενός άλλου αναβάτη της Ducati μπορεί να είναι 10 κιλά. Δεν είναι ότι χάνεις στην επιτάχυνση. Η επιτάχυνση, όπως δείχνουν και τα δεδομένα, είναι η ίδια. 

"Ωστόσο η δύναμη που ασκείς στο ελαστικό είναι μεγαλύτερη. Επομένως, πρέπει να είσαι πολύ προσεκτικός με το πίσω ελαστικό, ειδικά επειδή δεν θέλεις να το φθείρεις πολύ. 

"Νομίζω ότι θα ήταν καλύτερο για όλους να υπάρχει ένα [συνδυασμένο] ελάχιστο βάρος - και για τους άλλους [μικρότερους] αναβάτες, γιατί έτσι θα μπορούν να βάζουν περισσότερο βάρος και να χτίζουν περισσότερο τους μύες τους. 

"Γιατί ένας βαρύς αναβάτης πρέπει να τιμωρείται για κάτι που είναι απλά στη φύση του; Κατά τη γνώμη μου, είναι κάτι που δεν έχει νόημα”.

Το σκεπτικό του Marini έχει μια λογική βάση και βασίζεται στη δική του προσωπική εμπειρία, όντας ένας από τους ψηλότερους και βαρύτερους αναβάτες του πρωταθλήματος. Ο ίδιος προσπάθησε αρκετές φορές να αδυνατίσει για να μπορεί να διαχειριστεί καλύτερα τη φθορά των ελαστικών του, ωστόσο αυτό είχε μια παράπλευρη απώλεια: μαζί με τα κιλά, έχανε και σε σωματική αντοχή που του κόστιζε στο κλείσιμο των αγώνων.

"Τα δεδομένα που έχουμε από τους αγώνες δείχνουν πως όταν είσαι βαρύτερος χρησιμοποιείς περισσότερο λάστιχο και τα ηλεκτρονικά συστήματα δουλεύουν επίσης περισσότερο," εξήγησε ο Marini.

Γι' αυτό πιστεύει στην αξία του συνδυασμένου βάρους και στο MotoGP, θεωρώντας πως είναι πιο δίκαιο οι πολύ ελαφριοί αναβάτες να προσθέτουν επιπλέον βάρος (έρμα) στη μοτοσυκλέτα τους - κάτι πάντως που δεδομένα απεχθάνονται οι μηχανικοί των ομάδων. Στην τελική είναι πιο εύκολο κάποιος να δουλέψει στο γυμναστήριο για να δυναμώσει και να ανεβάσει ελεγχόμενα το βάρος του, παρά να προσπαθούν οι βαρύτεροι να αδυνατίσουν - και αυτή είναι μια σκέψη που έχει απασχολήσει αρκετούς ακόμη αναβάτες στο παρελθόν, όπως ο Danilo Petrucci, ο οποίος επίσης προσπάθησε πολύ να αδυνατίσει όταν αγωνιζόταν με την Pramac Ducati, για να εγκαταλείψει την προσπάθεια όταν είδε μεγάλη διαφορά στις αντοχές του.

Παρακάτω μπορούμε να δούμε την λίστα με το βάρος και το ύψος του κάθε αναβάτη, ξεκινώντας από τον πιο ελαφρύ:

Diogo Moreira: 169 cm, 60 kg

Ai Ogura: 169 cm, 60 kg

Fabio di Giannantonio: 177 cm, 62 kg

Jorge Martin: 168 cm, 63 kg

Brad Binder: 170 cm, 63 kg

Pedro Acosta: 171 cm, 63 kg

Enea Bastianini: 168 cm, 64 kg

Marc Marquez: 169 cm, 64 kg

Maverick Vinales: 171 cm, 64 kg

Jack Miller: 173 cm, 64 kg

Francesco Bagnaia: 176 cm, 64 kg

Marco Bezzecchi: 176 cm, 64 kg

Raul Fernandez: 178 cm, 65 kg

Alex Marquez: 180 cm, 65 kg

Johann Zarco: 171 cm, 68 kg

Alex Rins: 176 cm, 68 kg

Franco Morbidelli: 176 cm, 68 kg

Fabio Quartararo: 177 cm, 69 kg

Joan Mir: 181 cm, 69 kg

Fermin Aldeguer: 181 cm, 69 kg

Luca Marini: 184 cm, 69 kg

Toprak Razgatlioglu: 185 cm, 80 kg.