MotoGP Ταϊλάνδη Sprint Race 2023: Αφεντικό ο Martin, λιοντάρι ο Binder, τα θαλάσσωσε ο Bagnaia

Το θρίλερ για το πρωτάθλημα συνεχίζεται

Από τον

Μπάμπη Μέντη

28/10/2023

Γνωρίζοντας πως οι μοτοσυκλέτες του Jorge Martin και του Pecco Bagnaia έχουν το αναβαθμισμένο σύστημα εκκίνησης της Ducati, ενώ ο Luca Marini και ο Marco Bezzecchi έχουν την προηγούμενη γενιά και τα Aprilia ξεκινούν συνήθως σαν να έχουν πετάλια, περιμέναμε να δούμε τον Martin και τον Bagnaia από την δεύτερη σειρά να στρίβουν πρώτοι την Κ1 και πιθανότατα μαζί τους να έχουν τον Brand Binder, σε μια πίστα που δεν έχει εύκολες προσπεράσεις πέραν της τελευταίας στροφής, παρά τα δυνατά φρεναρίσματα που απαιτεί σε αρκετά σημεία της. Όλοι επέλεξαν τα medium ελαστικά εμπρός-πίσω, που ήταν και η επιλογή τους για τα χρονομετρημένα, οπότε ο ρυθμός του sprint θα ήταν σίγουρα συναρπαστικός από θέμα ταχύτητας, παρά τα προβλήματα σταθερότητας που δημιουργούν σε αυτή την πίστα λόγω πολύ υψηλών θερμοκρασιών, καθώς μαλακώνει υπερβολικά γόμμα τους, επηρεάζοντας την στιβαρότητά τους. Μάλιστα κάποιοι αναβάτες είχαν μπει στο δίλλημα να βάλουν hard γόμμα πίσω, κάτι που πιθανότατα θα δούμε στον αγώνα της Κυριακής αν οι συνθήκες είναι ίδιες.

Οι θεωρίες πήγαν περίπατο μόλις ξεκίνησε ο αγώνας, καθώς ο Bagnaia έκανε τραγική εκκίνηση και ο martin με δυσκολία κατάφερε να στρίψει πρώτος. Εντυπωσιακή η εκκίνηση του Marc Marquez που βρέθηκε μέσα στην πρώτη πεντάδα στο πρώτο γύρο.

Ακολούθησαν τρεις γύροι με τις αναμενόμενες μάχες σώμα με σώμα, μέχρι να σταθεροποιηθεί κάπως η κατάσταση. Μέχρι να γίνει αυτό, ο Martin είχε καταφέρει να ξεφύγει από τον Marini και τον Binder πίσω του, οι οποίοι είχαν τη δική τους μάχη για την δεύτερη θέση, έχοντας πίσω τους τον Aleix Espargaro, χωρίς όμως να τους απειλεί.

Μένουν μόλις επτά γύροι και ο Bagnaia είναι έβδομος, πίσω από τον Marc Marquez στην 6^η θέση και τον Marco Bezzecchi στην 5^η θέση.

Ο Bagnaia κάνοντας τον ταχύτερο γύρου του αγώνα, κάτω από το ρεκόρ που είχε ο marquez μέχρι τώρα, αρχίζει να πλησιάζει το δίδυμο Bezzecchi-Marquez, όμως μένουν μόλις πέντε γύροι. Όσο συμβαίνουν αυτά πίσω, ο Binder έχει καταφέρει να περάσει τον Marini και είναι πλέον δεύτερος, με τον Aleix Espargaro να μένει αρκετά πιο πίσω στην τέταρτη θέση, χωρίς να απειλεί. Μάλιστα θα κάνει το λάθος στον τελευταίο γύρο και θα χάσει την θέση του από τον Marc Marquez..

Και προλάβουμε να πάρουμε τα μάτια μας από την μάχη τους για την τέταρτη θέση, η καρό σημαία έχει πέσει και ο Jorge Martin έχει τερματίσει άνετα πρώτος, μειώνοντας στους 18 βαθμούς την διαφορά του από τον Bagnaia που έμεινε στην 7^η θέση παρά τον πολύ γρήγορο ρυθμό του.

https://bit.ly/MOTO_677

Race News

Επικαιρότητα

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ

Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!