MotoGP Valencia Test: Νέα φαίρινγκ, φωτιές και πτώσεις

Η Yamaha εξακολουθεί να είναι συνολικά πιο γρήγορη
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

20/11/2019

Δεύτερη και τελευταία ημέρα δοκιμών στην Valencia σήμερα και για φέτος απομένει η Jerez την επόμενη εβδομάδα, πριν οι ομάδες διακόψουν και δώσουν ραντεβού τον Φεβρουάριο στην Sepang. Στο ενδιάμεσο οι μηχανικοί θα δουλεύουν πυρετωδώς για να δώσουν την αρχική εικόνα των νέων κινητήρων. Τώρα με αυτές τις δοκιμές θα δουν σε πιο σημείο έχουν φτάσει και που πρέπει να εργαστούν πριν την Μαλαισία. Ικανοποιημένοι στην Suzuki και στην Yamaha από την πρόοδο στον κινητήρα, χωρίς όμως να έχουν φτάσει το επίπεδο της Honda που η δύναμή της, της επέτρεπε να τα βάζει με την Ducati, τον παραδοσιακά πιο δυνατό κατασκευαστή.

Σήμερα οι χαμηλές θερμοκρασίες κράτησαν τους αναβάτες μέσα για αρκετή ώρα, καθώς κανείς δεν ήθελε να στοιβάζουν πλαστικά στην αμμοπαγίδα της 10ης στροφής, την παραδοσιακά πιο επικίνδυνη στροφή. Ο Alez Marquez που εγκαινίασε εχθές τις πτώσεις, δέχτηκε το φιλικό χτύπημα στην πλάτη, από την ομάδα του, αλλά αναγκάστηκε να αλλάξει το πρόγραμμά του καθώς είχε διαθέσιμη μόλις μία μοτοσυκλέτα και έπρεπε να περιμένει μέχρι οι μηχανικοί να την προετοιμάσουν.

Σήμερα ο Marquez δοκίμασε και νέο φαίρινγκ στην γεμάτη αλλαγές για το 2020 RC213V. Κάποιες από αυτές τις αλλαγές γεύτηκε και ο Crutchlow συλλέγοντας δεδομένα για το HRC. Σήμερα ήταν η ταχύτερη Honda και αναμένει να είναι ο δεύτερος καλύτερος και την επόμενη χρονιά, ακριβώς όπως έγινε και στην σεζόν που μόλις τελείωσε. Δεν αισθάνεται «ριγμένος» από το HRC καθώς είχε συμβόλαιο και μία ξεκάθαρη δουλειά ως ένας από τους βασικούς αναβάτες εξέλιξης, μιας και ο Lorenzo δεν μπορούσε να αποδώσει. Θεωρεί πως ο Zarco δεν ήταν ποτέ μέρος του στόχου του HRC, αλλά απλά τοποθέτησε τον εαυτό του εκεί, με επανειλημμένες δηλώσεις.

Από εκεί και πέρα η Honda είχε πολύ δουλειά να κάνει και δεν στόχευε τόσο στην κορυφή του χρόνου, την ίδια στιγμή που η Yamaha ήθελε να δει τι κατάφεραν οι μηχανικοί με τον ανανεωμένο κινητήρα. Για το μεγάλο αγκάθι, την ταχύτητα, η Valencia δεν είναι η ιδανικότερη πίστα, όμως ο Vinales είδε πως υπάρχει διαφορά προς το καλύτερο, όχι όμως τόσο όσο χρειάζεται για να είναι ανταγωνιστικοί. Στο ίδιο συμφώνησε και ο Rossi, βρίσκονται σε καλό δρόμο, χωρίς να αλλάξει δηλαδή την εντύπωσή του από εχθές, αλλά υπολείπονται ακόμη στον κινητήρα από πλευράς απόδοσης. Θεωρούν όμως πως υπάρχει πεδίο εξέλιξης, το ίδιο και στο πλαίσιο και τα χαρακτηριστικά της μοτοσυκλέτας.

Εκεί η Suzuki πιστεύει πως έχει την λιγότερη δουλειά. Σε καλούς χρόνους επίσης κι αυτοί με τον Mir να είναι ταχύτερος του Rins, έστω και λίγο. Στο πλαίσιο έχουν τα λιγότερα να κάνουν από εδώ και πέρα, σύμφωνα με τους ίδιους, μονάχα να βρουν τον τρόπο να εκμεταλλευτούν καλύτερα τα νέα ελαστικά.

Η Michelin είχε τα αγωνιστικά ελαστικά και μαζί ένα καινούριο μπροστινό για το 2021 και ένα νέο πίσω για το 2020 με τελείως νέα κατασκευή και σχεδιασμό. Οι περισσότεροι αναβάτες δοκίμασαν το νέο πίσω ελαστικό που ήταν διαθέσιμο μόνο στην μαλακιά γόμα και έδωσαν θετική ανταπόκριση στην Michelin εκτιμώντας συνολική βελτίωση στην πρόσφυση. Στην Jerez θα δοκιμάσουν και την μεσαία γόμα.

Μικτά τα πράγματα για το τελείως νέο εμπρός ελαστικό. Λίγοι το έβαλαν, μόλις 8 και δεν τους άρεσε η αίσθηση, όμως οι δοκιμές αυτές έγιναν κάπως βεβιασμένα, από την στιγμή που απαιτούνται αρκετοί γύροι για να βρεις τις ιδανικές ρυθμίσεις για ένα τελείως διαφορετικό ελαστικό. Η Michelin κρατά τα δεδομένα της τηλεμετρίας και θα επιστρέψει δριμύτερη.

Η αργή εκκίνηση των δοκιμών, σημαδεύτηκε από πρόσθετη καθυστέρηση λίγο αργότερα, όταν η Aprilia του Iannone πήρε φωτιά στην πρώτη στροφή και γέμισε την πίστα με υγρά.

Ο Quartararo ήταν ο πρώτος που έσπασε τον σημερινό καλό χρόνο του Marquez, πριν τα Yamaha αρχίσουν να πηγαίνουν καλύτερα με τον Vinales να είναι ο μόνος που κατέβηκε κάτω από 1.30!

Ο Rossi βγήκε τελευταίος από την πίστα και αξιολόγησε θετικά το σύνολο των δοκιμών στην Valencia με τις πρωτότυπες μοτοσυκλέτες του 2020...

Κατάταξη
No
Αναβάτης
ΜΟΤΟ
Χρόνος
Διαφ.
Προηγ.
1
12
Maverick Vinales
Yamaha M1
1:29.849
 
 
2
20
Fabio Quartararo
Yamaha M1
1:30.013
0.164
0.164
3
21
Franco Morbidelli
Yamaha M1
1:30.114
0.265
0.101
4
35
Cal Crutchlow
Honda RC213V
1:30.316
0.467
0.202
5
36
Joan Mir
Suzuki GSX-RR
1:30.427
0.578
0.111
6
42
Alex Rins
Suzuki GSX-RR
1:30.503
0.654
0.076
7
93
Marc Marquez
Honda RC213V
1:30.556
0.707
0.053
8
44
Pol Espargaro
KTM RC16
1:30.685
0.836
0.129
9
46
Valentino Rossi
Yamaha M1
1:30.781
0.932
0.096
10
43
Jack Miller
Ducati GP20
1:30.854
1.005
0.073
11
4
Andrea Dovizioso
Ducati GP20
1:31.143
1.294
0.289
12
53
Tito Rabat
Ducati GP19
1:31.258
1.409
0.115
13
51
Michele Pirro
Ducati GP20
1:31.424
1.575
0.166
14
26
Dani Pedrosa
KTM RC16
1:31.470
1.621
0.046
15
27
Iker Lecuona
KTM RC16
1:31.515
1.666
0.045
16
41
Aleix Espargaro
Aprilia RS-GP
1:31.526
1.677
0.011
17
17
Karel Abraham
Ducati GP19
1:31.597
1.748
0.071
18
6
Stefan Bradl
Honda RC213V
1:31.657
1.808
0.060
19
29
Andrea Iannone
Aprilia RS-GP
1:31.800
1.951
0.143
20
73
Alex Márquez
Honda RC213V
1:32.235
2.386
0.435
21
38
Bradley Smith
Aprilia RS-GP
1:32.249
2.400
0.014
22
33
Brad Binder
KTM RC16
1:32.367
2.518
0.118

Ετικέτες

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.