Nicky Hayden (1981-2017)

"Ο πρωταθλητής της καρδιάς μας"
Από τον

Λάζαρο Μαυράκη

23/5/2017

Την Δευτέρα 22 Μαΐου έφυγε από τη ζωή, μετά από δύσκολη και άνιση μάχη με τα τραύματά του, ένας από τους πλέον αγαπητούς αναβάτες παγκοσμίως. Ο Nicky Hayden μπορεί να μην στηθεί ξανά στη σχάρα εκκίνησης στους αγώνες WSBK –όπου συμμετείχε στην εργοστασιακή ομάδα της Honda- ή των MotoGP –όπου είχε μπει το όνομά του στη λίστα των Παγκόσμιων Πρωταθλητών ως ο τελευταίος Αμερικανός αναβάτης που κατάφερε κάτι τέτοιο- αλλά το σίγουρο είναι ότι θα βρίσκεται πάντα στην καρδιά των συναθλητών του και των ανθρώπων που αγαπούν τους αγώνες.

Γιατί ο Nicky ήταν ένας από τους λόγους που μας έκαναν να αγαπάμε το σπορ. Ήταν ένας αναβάτης προικισμένος και ταλαντούχος ο οποίος ποτέ δεν είχε δημιουργήσει αντιπαλότητες και έχθρες, ακόμη και όταν έφτασε στην διεκδίκηση του παγκοσμίου πρωταθλήματος το 2006. Όπως χαρακτηριστικά ανέφερε ο Rossi: Nicky ήταν ένα από τους καλύτερους φίλους που είχα στα paddock. Ήμασταν team mates την rookie χρονιά του το 2003, τότε που πήρα τον τίτλο κι αυτός ανέβηκε για πρώτη φορά στο βάθρο. Ύστερα από λίγα χρόνια παλέψαμε για τον τίτλο μέχρι τον τελευταίο αγώνα της Valencia, όπου δυστυχώς για μένα κέρδισε και στέφθηκε αυτός πρωταθλητής. Μετά τον τερματισμό σφίξαμε τα χέρια και με αγκάλιασε. Ερχόταν συχνά στο ράντσο για προπόνηση και προσπαθούσα να "κλέψω" μερικά από τα μυστικά του όταν ήμασταν μαζί στην πίστα, γιατί ήταν ένας από τους γρηγορότερους αναβάτες στον κόσμο στο flat track. Αυτό όμως που δεν θα ξεχάσω ποτέ ως η ωραιότερη ανάμνησή μου από τον Nicky, ήταν όταν το 2015 στην Valencia έχασα τον τίτλο στον τελευταίο αγώνα και στον γύρο μετά τον τερματισμό ήρθε και μου έσφιξε το χέρι. Εγώ έχασα το πρωτάθλημα κι εκείνος αποχαιρετούσε τα MotoGP. Το βλέμμα του μέσα από το κράνος που ήταν γεμάτο υποστήριξη προς εμένα, είναι μια από τις ελάχιστες ευχάριστες αναμνήσεις από εκείνη τη μέρα."

Ο Hayden ανατράφηκε μέσα σε μια οικογένεια με αγωνιστική παράδοση. Τόσο ο πατέρας του Earl όσο και η μητέρα του Rose, έτρεχαν παλιότερα σε αγώνες, ενώ και τα αδέρφια του, ο μεγαλύτερος Tommy και ο νεότερος Roger Lee, ανήκουν στην ελίτ των κορυφαίων αναβατών στην Αμερική, στα AMA Flat Track και ΑΜΑ National Road Racing πρωταθλήματα. Μάλιστα οι τρεις του έγραψαν ιστορία το 2002, όταν όλα τα αδέρφια κατέλαβαν τις θέσεις του βάθρου στο ΤΤ Dirt Track Grand National (ο Nicky είχε κερδίσει, ο Tommy τερμάτισε δεύτερος και ο Roger Lee τρίτος).

Εκείνη τη χρονιά επίσης, ο Nicky έγινε και ο νεότερος αναβάτης που κέρδισε το πρωτάθλημα ΑΜΑ Superbike και την επόμενη χρονιά ξεκίνησε την καριέρα του στα MotoGP, ως αναβάτης της εργοστασιακής ομάδας της Honda. Την πρώτη του κιόλας χρονιά κατάφερε να ανέβει στο βάθρο και το 2005 πήρε την πρώτη του νίκη στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα, στον αγώνα μάλιστα της πατρίδας του στην Laguna Seca.

Το 2006, σε ένα από τα πιο συγκλονιστικά πρωταθλήματα, ο Hayden πήρε στο νήμα τον τίτλο από τον Rossi, όντας και ο τελευταίος Αμερικάνος που πήρε το στέμμα μέχρι σήμερα, ενώ ταυτόχρονα ανακηρύχθηκε και ως ένας από τους πιο δημοφιλής αναβάτες της πατρίδας του όλων των εποχών, με το σύνθημα: "ο πρωταθλητής της καρδιάς μας". Το 2015, ο Hayden έφυγε από τα MotoGP και τιμήθηκε από την Dorna με τον τίτλο του MotoGP Legend, για να συνεχίσει την καριέρα του στα WSBK όπου συμμετείχε ως αναβάτης της Honda, παίρνοντας και μια νίκη στην Sepang πέρσι. Μέσα στα 13 χρόνια πορείας στα MotoGP, ο Hayden ανέβηκε 28 φορές στο βάθρο, εκ των οποίων τις τρεις στο ψηλότερο σκαλί, ενώ είχε κερδίσει και πέντε pole positions.

Κατά την διάρκεια της βράβευσής του ως MotoGP Legend, ο Carmelo Ezpeleta είπε πως "το βραβείο το δίνουμε με μεγάλη χαρά στον Nicky, όχι μόνο γιατί είναι πρωταθλητής ή γιατί είναι ένας από τους αναβάτες με τις περισσότερες εκκινήσεις στην κορυφαία κατηγορία, αλλά και λόγω της εξαιρετικής του συμπεριφοράς όλα αυτά τα χρόνια, για τον αθλητικό του πνεύμα και για την φιλικότητα που τον διακρίνει."

Ο Chris Jonnum, ο συγγραφέας του βιβλίου που εκδόθηκε το 2007 με θέμα τα αδέρφια Hayden και την πορεία μέχρι τα MotoGP, έθεσε ίσως με τον καλύτερο τρόπο το τι σημαίνει το όνομα του Hayden στους φίλους των αγώνων σε παγκόσμιο επίπεδο. Έγραψε, πως αν ζητήσεις από οποιονδήποτε το όνομα ενός Αμερικάνου αναβάτη, όλοι θα απαντήσουν "Nicky Hayden".

Πέρα από τα αγωνιστικά του κατορθώματα, ο κόσμος τον αγάπησε και τον θαύμασε εξαιτίας της προσωπικότητάς του. Η αυθεντικότητά του και ο τρόπος που σε έκανε αμέσως να νιώθεις ως ο καλύτερος φίλος του ήταν πραγματικά μοναδικός. Ο Nicky ήταν το αλάτι της γης.

Το παρακάτω βίντεο είναι ένας ελάχιστος φόρος τιμής στην σύντομη αλλά τόσο επιτυχημένη πορεία του Nicky στους αγώνες

Ετικέτες

Francesco Bagnaia - “Θα πρέπει οι εργοστασιακές μοτοσυκλέτες να είναι ισχυρότερες από των περιφερειακών ομάδων”

Αμφιλεγόμενες δηλώσεις μετά το καταστροφικό για τον Πρωταθλητή του 2022 GP του Le Mans
Pecco
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

16/5/2023

Χρειαζόμαστε μια διαφορά ιπποδύναμης, όπως υπήρχε παλιά, ανάμεσα στις εργοστασιακές μοτοσυκλέτες και στις μοτοσυκλέτες των ‘πελατών’ της Ducati.” Τάδε έφη, Pecco Bagnaia μετά την πτώση του στο Le Mans, σε έναν αγώνα που είδε τη διαφορά μεταξύ του και του περιφερειακού Marco Bezzecchi να μειώνεται στον ένα βαθμό.

Το GP του Le Mans ήταν ένας αγώνας για γερά νεύρα, με πολλές πτώσεις και συγκρούσεις, κάποιες από τις οποίες από τύχη δεν επέφεραν κάποιο σοβαρό τραυματισμό. Μόλις 13 από τους 21 αναβάτες είδαν τη σημαία του τερματισμού.

Ένα από τα πιο αξιοσημείωτα και θεαματικά συμβάντα ήταν η σύγκρουση μεταξύ Vinales και Bagnaia, που οδήγησε στην πτώση και εγκατάλειψη τους, ενώ στη συνέχεια παραλίγο να πιαστούν και στα χέρια, με τον Vinales να σπρώχνει τον πεσμένο Pecco και εκείνος να απαντά για να τους χωρίσουν τελικά οι κριτές. Αργότερα οι δυο αναβάτες τα βρήκαν, ενώ οι αγωνοδίκες θεώρησαν -σωστά- τη σύγκρουση ως αγωνιστικό συμβάν, μη ρίχνοντας φταίξιμο σε κανέναν τους.

Μετά τον αγώνα, ο Bagnaia έκανε δηλώσεις, ρίχνοντας μια ιδέα στο τραπέζι για το πώς θα μπορούσαν οι αγώνες της μεγάλης κατηγορίας του MotoGP να γίνουν πιο ασφαλείς, όμως η ιδέα αυτή ακούγεται αρκετά αμφιλεγόμενη, ειδικά όταν την εκφράζει ο Pecco και ειδικά στη συγκεκριμένη χρονική στιγμή.

Pecco Bagnaia: “Οι μοτοσυκλέτες της σχάρας εκκίνησης μπορούν όλες να νικήσουν. Δεν υπάρχει πλέον η παλαιότερη διαφορά των 6-7 δεκάτων μεταξύ των εργοστασιακών μοτοσυκλετών και των μοτοσυκλετών των ‘πελατών’ του εργοστασίου.Σημειώστε πως αυτή η διαφορά είχε βοηθήσει παλαιότερα στη γέννηση των ‘φανταστικών τεσσάρων’, δηλαδή των Valentino Rossi, Jorge Lorenzo, Casey Stoner και Dani Pedrosa.

Και ο Bagnaia συνεχίζει: Τώρα το επίπεδο είναι ακραίο και όλοι έχουν πιθανότητα να κερδίσουν. Σίγουρα ο αγωνιστικός ρυθμός μας σήμερα δεν ήταν ο αναμενόμενος, με την εξαίρεση του Bezzecchi, και αυτό κράτησε το γκρουπ των πρώτων συγκεντρωμένο. Όμως κατά τη γνώμη μου, θα πρέπει να επιστρέψουμε στη διαφορά ιπποδύναμης μεταξύ εργοστασιακών και περιφερειακών μοτοσυκλετών, ή να βρούμε μια άλλη λύση. Προσπαθούμε να κερδίσουμε τον αγώνα στους πρώτους γύρους εδώ και δύο χρόνια. Κάποιος που είναι πιο πίσω προσπαθεί να περάσει 5-6 αναβάτες σε έναν γύρο, και αυτό δεν θα έπρεπε να συμβαίνει. Είμαστε όλοι στο όριο, και έτσι ειδικά στο πρώτο μέρος του αγώνα, είναι λάθος να προσπαθήσεις να κάνεις το κάτι παραπάνω. Αν δείτε, τα περισσότερα ατυχήματα σημειώνοντας στο αρχικό στάδιο του αγώνα, ίσως επειδή οι αναβάτες είναι πολύ μαχητικοί. Κάτι πρέπει να γίνει για να βελτιωθεί η κατάσταση γιατί δεν είναι ασφαλές έτσι.”

Οι ανησυχίες περί ασφάλειας του Πρωταθλητή του 2022, που συνεχίζει να είναι πρώτος στη γενική βαθμολογία με 94 βαθμούς έναντι 93 του Marco Bezzecchi, έχουν σίγουρα κάποια βάση, όμως η "λύση" που προτείνει, λύση που στρέφεται ενάντια στους περιφερειακούς Ducatisti Bezzecchi, Martin, Marini και Zarco, ακούγεται έως και ως παράπονο κακομαθημένου παιδιού που ζητά από τη “μαμά” Ducati να κόψει τη δύναμη στις μοτοσυκλέτες των “νόθων” παιδιών της που του κάνουν... bullying, κάτι που σίγουρα δεν τον τιμά.

Ετικέτες