Ο αντικαταστάτης του Rossi

Ο Van der Mark στην Aragon
Από τον

Λάζαρο Μαυράκη

11/9/2017

Το είχαμε γράψει εδώ πριν από λίγες μέρες και σήμερα ήρθε και η επιβεβαίωση επίσημα μέσα από την ανακοίνωση της Movistar Yamaha. Ο αναβάτης της Yamaha WorldSBK, Michael van der Mark, θα αντικαταστήσει τον Valentino Rossi οδηγώντας την Μ1 του Ιταλού στον 14ο αγώνα της χρονιάς στην Aragon.

Ο Rossi βρίσκεται στο στάδιο της ανάρρωσης από το ατύχημα που είχε κατά τη διάρκεια προπόνησης με enduro, όντας μάλιστα σε ένα καλό στάδιο αλλά όχι σε αυτό που θα του επέτρεπε να αγωνιστεί στον αγώνα της Ισπανίας στις 24 Σεπτεμβρίου. Σύμφωνα με τις προβλέψεις των γιατρών που τον παρακολουθούν, η επιστροφή του αναμένεται να γίνει στο GP της Ιαπωνίας στο Motegi που θα διεξαχθεί στις 15 Οκτωβρίου.

Στην Aragon ο Van der Mark θα έχει την υποστήριξη της ομάδας του Rossi, μια μοναδική εμπειρία για τον 24χρονο αναβάτη, την οποία πέρσι βίωσε ο team mate του Alex Lowes όταν αντικατέστησε τον Bradley Smith στην ομάδα της Yamaha Tech3 σε τρία GP (Αγγλία, San Marino και Aragon). Σε αντίθεση όμως με τον Lowes, ο οποίος είχε την δυνατότητες για δοκιμές στο Brno πριν τρέξει στα MotoGP, ο Van der Mark θα μπει στα βαθιά κατευθείαν χωρίς καμία προετοιμασία. Παρόλα αυτά, ο Ολλανδός αναβάτης και τρεις φορές νικητής στον οκτάωρο αγώνα της Suzuka θα επιστρατεύσει την πρότερη εμπειρία του από εργοστασιακές ομάδες, ενώ και τα paddock των GP δεν είναι άγνωστη γη γι' αυτόν καθώς είχε τρέξει σε εφτά αγώνες το 2010 στην κατηγορία των 125 και έναν αγώνα στην Moto2 το 2011 στην πατρίδα του. Επίσης, η εμπειρία του στην Aragon, από την θητεία στα WSBK και στα WSS, θεωρείται ένα σημαντικό αβαντάζ έχοντας τρέξει εκεί εφτά αγώνες.

Ο διευθυντής του αγωνιστικού τμήματος της Yamaha, Lin Jarvis, δήλωσε ότι η ομάδα είχε αποφασίσει να μην αντικαταστήσει τον Rossi στον αγώνα του Misano, αλλά οι κανονισμοί της επιβάλλουν να έχει δύο αναβάτες από τον επόμενο αγώνα. Από τη στιγμή που ο Vale δεν θα είναι έτοιμος για τρέξει, έπρεπε να αποφασίσουν για τον αντικαταστάτη του και με δεδομένο ότι στο παρελθόν είχαν χρησιμοποιήσει τον Katsuyuki Nakasuga ως αντικαταστάτη του Lorenzo και τον Lowes ως αντικαταστάτη του Smith, κατέληξαν στο να δώσουν την ευκαιρία στον Van der Mark, παρέχοντας την πλήρη υποστήριξη της ομάδας.

Από την μεριά του ο Ολλανδός δήλωσε ενθουσιασμένος και περίεργος, καθώς δεν έχει ξαναοδηγήσει μοτοσυκλέτα MotoGP στο παρελθόν, ενώ τον εξιτάρει η πρόκληση που η πρώτη του επαφή θα είναι ουσιαστικά στις πρώτες ελεύθερες δοκιμές του αγώνα!

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.