Ο Eric de Seynes νέος ιδιοκτήτης της Moto2 ομάδας της Fantic Racing!

Το καινούργιο εγχείρημα του δραστήριου πρώην CEO της Yamaha Motor Europe
Eric de Seynes, νέος ιδιοκτήτης της Fantic Moto2 Racing Team
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

12/1/2026

Ο Eric De Seynes έχει γράψει ιστορία ως ο πρώτος μη Ιάπωνας CEO της Yamaha Motor Europe, ενώ από το 2024 είναι Πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου της Iwata στην Ευρώπη, και μέλος του διοικητικού συμβουλίου στην εταιρεία Decathlon. Τώρα, ο δραστήριος και παθιασμένος με τη μοτοσυκλέτα Γάλλος γίνεται ο νέος ιδιοκτήτης της Moto2 αγωνιστικής ομάδας της Fantic Racing.

Στη θητεία του ως CEO της Yamaha Europe, ο De Seynes είχε ενεργή ενασχόληση με τις αγωνιστικές δραστηριότητες της εταιρείας, που μεταξύ άλλων περιελάμβαναν και τα μεγάλα Πρωταθλήματα WorldSBK και MotoGP.

Αφού τώρα η Fantic Racing εξασφάλισε τον τίτλο του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Ομάδων το 2025, η Fantic Racing Moto2 ανακοίνωσε στις 11/1 μια μεγάλη αλλαγή στο ιδιοκτησιακό καθεστώς της, με τον Erid de Seynes να αναλαμβάνει το τιμόνι της για το 2026, με αναβάτες τους Barry Baltus και Tony Arbolino.

Μαζί με τον Mariano Roman, στη θέση του επικεφαλής αγώνων της Fantic, ο Stefano Bedon και ο Roberto Locatelli θα συνεχίσουν να ηγούνται της ομάδας ως Project Manager και Team Manager, αντίστοιχα. Με ένα καλά εδραιωμένο τεχνικό προσωπικό που θα παραμείνει για το 2026 και με αναβάτες τους Barry Baltus, τρίτος στη συνολική κατάταξη αναβατών του 2025, μαζί με τον νέο αναβάτη Tony Arbolino, ο οποίος έχει 29 βάθρα στην καριέρα του, συμπεριλαμβανομένων εννέα νικών, η Fantic Racing ετοιμάζεται να αντιμετωπίσει μια άλλη σεζόν ως κορυφαία διεκδικήτρια του Παγκόσμιου Πρωταθλήματος Moto2.

Eric de Seynes, ιδιοκτήτης της ομάδας: “Πρώτα απ' όλα, αυτή είναι μια ανθρώπινη ιστορία, που καθοδηγείται από το πάθος. Καθ' όλη τη διάρκεια της καριέρας μου, η μοτοσυκλέτα και ειδικά ο κόσμος των αγώνων μου έχουν δώσει πολλά. Το όραμά μου είναι να προστατεύσω αυτό το όνειρο των αγώνων, ώστε να συνεχίσει να εμπνέει την επόμενη γενιά. Από αυτή την άποψη, για μένα, η Moto2 είναι μια μαγική κατηγορία. Ενώ το MotoGP είναι ένας πολύ μοναδικός κόσμος, το Moto2 αντιπροσωπεύει την κορυφή αυτού που θα μπορούσαμε να ονομάσουμε πυραμίδα των ‘normal’ αγώνων. Κοιτάζοντας τη μεγαλύτερη εικόνα, θέλω να υποστηρίξω το ταλέντο και την επόμενη γενιά που θα χτίσει το μέλλον του αθλήματος. Για να ενισχύσω την αξιοπιστία αυτής της δέσμευσης, το Moto2 είναι το σημείο αναφοράς. Με αυτό το πνεύμα επέλεξα να επενδύσω στην ομάδα, με πλήρη σεβασμό σε όλα όσα έχουν χτιστεί και επιτευχθεί μέχρι τώρα. Ο τίτλος του Παγκόσμιου Πρωταθλήματος Ομάδων που κατακτήθηκε την περασμένη σεζόν είναι μια επιπλέον απόδειξη του πόσο σταθερό είναι το συγκεκριμένο project. Ως ιδιοκτήτης της ομάδας, ο στόχος μου είναι να ενισχύσω αυτό το έργο: προσφέρω την πλήρη υποστήριξή μου σε μια νικήτρια ομάδα, στις αξίες του αθλήματος και στο πάθος που μοιραζόμαστε, καθώς και στους δύο αναβάτες που έχουν δεσμευτεί για το επόμενο έτος. Βρισκόμαστε μόλις στην αρχή αυτού του νέου ταξιδιού, με μακροπρόθεσμη προοπτική. Είμαστε έτοιμοι να εργαστούμε σκληρά και να αποδώσουμε. Πέρα από το να είμαστε μια νικήτρια ομάδα, θέλω επίσης να γίνουμε σημείο αναφοράς για τους οπαδούς που αγαπούν τον μηχανοκίνητο αθλητισμό, προσφέροντας στις νέες γενιές την ευκαιρία να ζήσουν το όνειρο των αγώνων.”

Ετικέτες

KTM-Pedro Acosta: Τελειώνει η υπομονή του Ισπανού - "Δεν αποδέχομαι και δεν είμαι υπομονετικός"

Πιστεύει στο εγχείρημα των Αυστριακών – Απαιτεί όμως άμεσες λύσεις από την ομάδα
Pedro Acosta Red Bull KTM Factory Racing 2025
Από το

motomag

26/5/2025

Ο αναβάτης της Red Bull KTM Factory Racing, Pedro Acosta, δήλωσε πως η υπομονή του εξαντλείται με τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι Αυστριακοί στο MotoGP και πως δεν πρόκειται να περιμένει μια ζωή για να γίνει πρωταθλητής.

Το Grand Prix της Βρετανίας αποδείχθηκε δύσκολο για την KTM, καθώς κανένας από τους αναβάτες της δεν κατάφερε να προκριθεί από το Q1 στις κατατακτήριες, αν και ο Acosta κατάφερε να τερματίσει έκτος σε έναν χαοτικό αγώνα.

Το Σάββατο, ο Acosta σε δηλώσεις του, εξέφρασε την εμπιστοσύνη του στην KTM ότι μπορεί να φτιάξει μια καλή μοτοσυκλέτα, καλώντας ωστόσο την εταιρεία να προσφέρει λύσεις πιο άμεσα.

Μετά τον αγώνα της Κυριακής, τον οποίο χαρακτήρισε αγώνα απελπισίας, ο Acosta δήλωσε ότι η έλλειψη πρόσφυσης στο πίσω μέρος του έφερε πολλά προβλήματα.

"Λοιπόν, δεν ήταν παράξενος αγώνας. Ήταν ένας αγώνας απελπισίας", είπε.

"Είναι λυπηρό να βλέπεις ότι προσπαθείς να είσαι τέλειος στην επιτάχυνση και στην έξοδο των στροφών, προσπαθείς να μείνεις κοντά στους άλλους και μετά χάνεις τα πάντα στην επιτάχυνση, για κάτι ξεκάθαρο – δεν έχουμε την πρόσφυση που έχουν οι άλλες μοτοσυκλέτες. Αλλά έτσι είναι τα πράγματα και πρέπει να συνεχίσουμε."

Στην ερώτηση αν πρέπει να αποδεχτεί την κατάσταση και να μάθει να είναι υπομονετικός, ο Acosta απάντησε κοφτά: "Δεν αποδέχομαι και δεν είμαι υπομονετικός….Η ευκαιρία περνάει μία φορά στη ζωή. Δεν θα περάσω όλη μου τη ζωή για να γίνω πρωταθλητής σε αυτό το πρωτάθλημα. Χρειάζομαι βοήθεια από το εργοστάσιο. Είσαι νέος μέχρι να μην είσαι πια. Πολλοί αστέρες στο πρωτάθλημα αναδείχθηκαν γρήγορα και εξαφανίστηκαν το ίδιο γρήγορα. Freddie Spencer, τον θυμάσαι; Κέρδισε δύο τίτλους, μετά είχε κάτι με το χέρι του και δεν επέστρεψε ποτέ ο ίδιος."

"Στο τέλος, δεν είναι μόνο εγώ. Βλέπεις και τις τέσσερις KTM να μην περνάνε στο Q2 αυτό το Σαββατοκύριακο και να δυσκολεύονται πολύ. Χρειαζόμαστε βοήθεια από το εργοστάσιο. Τώρα μιλάω για τους τέσσερις αναβάτες – όχι μόνο για μένα."

Ο Acosta εξακολουθεί να συζητιέται για θέσεις άλλων ομάδων καθώς και την ενδεχόμενη αποχώρηση του από την KTM στο τέλος της σεζόν, αν και ο ίδιος επέμεινε για άλλη μια φορά πως έχει ακόμη έναν χρόνο συμβόλαιο και πιστεύει πραγματικά στο εγχείρημα της ομάδας. 

“Αλλά αυτό το Σαββατοκύριακο μίλησα πολύ σοβαρά και είπα ότι χρειάζομαι βοήθεια. Δεν θέλω να έρχομαι εδώ με την KTM μόνο για να καίω καύσιμα. Θέλω να αγωνίζομαι. Και σήμερα μπόρεσα να αγωνιστώ, περίπου, μέχρι ένα σημείο όπου ήμουν στο γκρουπ με τους Marc, Franco, Jack και Alex αλλά δεν μπορούσα να παλέψω. Και αυτό είναι που με καίει, να είσαι τόσο κοντά και να μην μπορείς να το πιάσεις, να μην μπορείς να το καταφέρεις, χωρίς να έχει σημασία τι κάνεις γιατί δεν φτάνει ποτέ.”