O Max Biaggi με ομάδα στην Moto3!

Με αναβάτη τον Aron Canet

Από τον

Λάζαρο Μαυράκη

3/1/2019

Ο έξι φορές παγκόσμιος πρωταθλητής, Max Biaggi, επέστρεψε στα αγωνιστικά δρώμενα ως ιδιοκτήτης ομάδας (της Max Racing) το 2017. Μετά από ένα γρήγορο πέρασμα και μερικές συμμετοχές στο ιταλικό πρωτάθλημα CIV Moto3 και στο παγκόσμιο πρωτάθλημα FIM Junior, η ομάδα μπαίνει στα "μεγάλα σαλόνια" των Grand Prix στην κατηγορία Moto3. Πιο συγκεκριμένα, η ομάδα του Biaggi πήρε την θέση της απερχόμενης ομάδας του Peter Oettl, την Schedl Racing, αφού οι θέσεις στο grid είναι πεπερασμένες και δεν μπορούν να αυξηθούν βάσει των κανονισμών.
Η σύνθεση θα αποτελείται από τους μηχανικούς που την σχημάτισαν στα τέλη του 2016, με την προσθήκη του Oettl στην θέση του team manager. Η μοτοσυκλέτα με την οποία θα συμμετέχουν θα είναι της ΚΤΜ, ενώ ο αναβάτης της ομάδας θα είναι ο Aron Canet. Ο Biaggi περιέγραψε την είσοδό του στα GP ως "καθαρή αδρεναλίνη", ενώ θεωρεί πως αν καταφέρουν να προσφέρουν σταθερότητα στον Canet, θα μπορέσει να διεκδικήσει με αξιώσεις τον τίτλο στην κατηγορία.
Ο Ρωμαίος αναβάτης έχει κερδίσει τέσσερις συνεχόμενους τίτλους στην κατηγορία των 250cc την δεκαετία του '90 και θα πρέπει τώρα να συνδυάσει τα καθήκοντά του ως ιδιοκτήτης ομάδας με αυτά του άλλου ρόλου που διαθέτει ως πρεσβευτής της Aprilia. "Είμαι ενθουσιασμένος", δήλωσε ο Biaggi σε συνέντευξη που έδωσε στο crash.net, "διότι όταν συμμετείχαμε σε μικρότερα πρωταθλήματα ονειρευόμασταν να κάνουμε το μεγάλο βήμα. Τελικά, μέσα σε λίγους μήνες θα αρχίσουμε τις δοκιμές για φέτος. Είναι ένα είδος αγνής αδρεναλίνης."
Στις δηλώσεις του τόνισε επίσης ότι ο αναβάτης που έχουν είναι καλός, αλλά θα πρέπει να του προσφέρουν ένα εξίσου καλό πακέτο και μια δομή, που θα του επιτρέψουν να βγάλει το μέγιστο της απόδοσής του. Ευελπιστεί ότι η ομάδα του θα είναι το κυρίαρχο θέμα για την επερχόμενη σεζόν, αλλά ταυτόχρονα θέλησε να κρατήσει και χαμηλά τον πήχυ για να μην δημιουργήσει υπερβολικά μεγάλες προσδοκίες που θα είναι δύσκολο να τις διαχειριστεί αν τα πράγματα δεν εξελιχθούν καλά.
Σε ό,τι αφορά τον Canet, είπε ότι υπήρχαν διακυμάνσεις στην απόδοσή του την περσινή χρονιά, γι' αυτό και στόχος τους θα είναι η δημιουργία ενός σταθερού κλίματος. Ο ρόλος του Biaggi μέσα στην ομάδα θα είναι έμμεσος, καθώς -όπως αναφέραμε και παραπάνω- είναι πρεσβευτής της Aprilia κι αυτή είναι η κύρια απασχόλησή του. Ουσιαστικά δηλαδή θα καταρτίσει τη δομή της ομάδας και θα παρέχει την οικονομική υποστήριξη, δίχως να χρειάζεται πάντοτε η φυσική του παρουσία, φέρνοντας ως παράδειγμα τον Rossi και τις ομάδες που έχει στην Moto3 Και την Moto2.
Η είσοδός της ομάδας στα GP προέκυψε μετά την υπογραφή του Philipp Oettl στην ομάδα της Tech3 για τα Moto2 το 2019, γεγονός που άφησε την ομάδα του πατέρα του, Peter, χωρίς αναβάτη και χωρίς χρηματοδότηση. Το όραμα του Biaggi "έδεσε" απόλυτα με τις ανάγκες του Oettl κι έτσι προέκυψε η συνεργασία, η οποία σε συνδυασμό με την αναζήτηση από μεριάς Canet για νέα ομάδα έβαλε την Max Racing στο παγκόσμιο προσκήνιο. Θα είναι λοιπόν ιδιαίτερα ενδιαφέρον να δούμε την "άσβεστη κόντρα" σε επίπεδο αναβατών μεταξύ Rossi και Biaggi να μεταφέρεται σε επίπεδο πλέον ομάδων στην Moto3 για το 2019!

Ετικέτες

motogp

https://bit.ly/MOTO_678

Race News

Επικαιρότητα

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ

Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!