Πλάνο service των MotoGP!

Κάθε πότε θέλει αλλαγή… ο κινητήρας
Από τον

Λάζαρο Μαυράκη

7/1/2019

Την χρονιά που μας πέρασε, έγιναν 18 αγώνες –αν και ήταν προγραμματισμένοι 19, αλλά οι πλημμύρες στο Silverstone δεν επέτρεψαν να πραγματοποιηθεί το βρετανικό grand prix- με τις μοτοσυκλέτες να πρέπει να είναι άριστα προετοιμασμένες. Όπως έχει υπολογισθεί, κάθε μία μοτοσυκλέτα διανύει περίπου 500 χιλιόμετρα μέσα σε ένα αγωνιστικό τριήμερο (Παρασκευή – Κυριακή) συνυπολογίζοντας τις ελεύθερες και χρονομετρημένες δοκιμές και φυσικά τον ίδιο τον αγώνα. Αυτό σημαίνει ότι μέσα στην χρονιά, αναβάτες και μοτοσυκλέτες διανύουν περίπου 9.000 με 10.000 χιλιόμετρα, δίχως να υπολογίζονται οι δοκιμές που κάνουν οι ομάδες στην αρχή και ενδιάμεσα της σεζόν. Έχετε αναρωτηθεί ποτέ πόσα πράγματα και πότε πρέπει να ελέγχονται και να αντικαθίστανται για να είναι οι μοτοσυκλέτες των MotoGP στην καλύτερη δυνατή κατάσταση και να παλέψουν οι αναβάτες τους για το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα;
Η επίσημη ιστοσελίδα των MotoGP έδωσε στην δημοσιότητα μερικά ενδιαφέροντα στατιστικά και δεδομένα από την συντήρηση των αγωνιστικών πρωτοτύπων, για να πάρουμε μια ιδέα του πόσο οριακά σχεδιασμένες είναι οι μοτοσυκλέτες της κορυφαίας κατηγορίας των αγώνων.

Λάδια: Χρειάζονται αλλαγή κάθε 350km, πράγμα που σημαίνει ότι κατά την διάρκεια ενός αγωνιστικού τριημέρου γίνεται τουλάχιστον μία αλλαγή στα λάδια του κινητήρα.
Αλυσίδα τελικής μετάδοσης: Αλλάζεται κάθε 500km. Αυτό σημαίνει πρακτικά ότι οι αναβάτες τρέχουν σε κάθε αγώνα με καινούργια αλυσίδα.
Γρανάζια τελικής μετάδοσης: Σε αντίθεση με τις αλυσίδες, τα γρανάζια αλλάζονται κάθε 1.000 χιλιόμετρα, δηλαδή κάθε δεύτερο αγώνα. Εδώ δεν ισχύει ο κανόνας που ακολουθούμε εμείς οι… κοινοί θνητοί στις μοτοσυκλέτες παραγωγής (το ότι δηλαδή σε κάθε αλλαγή αλυσίδας αλλάζουμε και γρανάζια), καθώς η φθορά των δοντιών μετά από έναν αγώνα δεν είναι τόση που να δικαιολογεί την αντικατάστασή τους.
Δίσκοι συμπλέκτη και γρανάζια: Αλλάζονται κι αυτοί κάθε 1.000 χιλιόμετρα, ή αν κρίνει η ομάδα ότι χρειάζεται μπορεί να αλλαχθούν και μετά από μια δοκιμαστική εκκίνηση.


Δίσκοι φρένων carbon και τακάκια: Η υπόθεση φρένα εντάσσεται κι αυτή μέσα στις αντικαταστάσεις των 1.000 χιλιομέτρων (κάθε δεύτερο αγώνα δηλαδή), με την προϋπόθεση, όπως και στα υπόλοιπα εξαρτήματα, ότι είναι μέσα στα πλαίσια των ανοχών που έχει καθορίσει το εργοστάσιο μετά τον έλεγχο που γίνεται πριν από κάθε αγώνα.
Τροχοί: Οι τροχοί των MotoGP αλλάζονται κάθε 1.200km, διότι τα εξωτικά υλικά από τα οποία είναι φτιαγμένοι (π.χ. μαγνήσιο) είναι πιθανόν να παρουσιάσουν κόπωση σχετικά σύντομα.
Κινητήρες: Με δεδομένο ότι ο διαθέσιμος αριθμός κινητήρων που έχει ο κάθε αναβάτης για την σεζόν είναι συγκεκριμένος (εφτά οι εργοστασιακοί, εννιά οι αναβάτες με τα λεγόμενα "προνόμια"), χρειάζεται μια πολύ καλή διαχείριση από τις ομάδες και με την προϋπόθεση βέβαια ότι δεν θα αποσυρθεί κάποιος κινητήρας εξαιτίας ζημιάς από πτώση. Χοντρικά λοιπόν οι κινητήρες αποσύρονται όταν συμπληρώσουν 2.000 χιλιόμετρα (ή τρέξουν τέσσερις αγώνες).


Κλιπόν και σέλα/ουρά: Λόγω της καταπόνησης που δέχονται από το βάρος του αναβάτη και των δυνάμεων που ασκεί πάνω τους, τα κλιπόν και το μονοκόματο τμήμα της σέλας με την ουρά από carbon (καθώς δεν υπάρχει υποπλαίσιο), αντικαθίσταται κάθε 4.000 χιλιόμετρα ή πιο πρακτικά στο μέσον της σεζόν…


Πλαίσιο – ψαλίδι: Εκτός από τον κινητήρα, πρόκειται για δύο από τα πιο νευραλγικά τμήματα της μοτοσυκλέτας. Η αλλαγή τους γίνεται κάθε 4.500 χιλιόμετρα (μετά από οκτώ ή εννέα αγώνες δηλαδή).
 

Ετικέτες

Jorge Martin: "Η Aprilia θα κάνει τα πάντα για να κερδίσω τον τίτλο"

Πίστη στην πλήρη στήριξη της ομάδας, παρά την μεταγραφή του για τη Yamaha
Martrin
Από τον

Φίλιππο Σταυριδόπουλο

31/7/2026

Ο Jorge Martin εμφανίζεται βέβαιος ότι η Aprilia θα τον υποστηρίξει μέχρι τέλους στη μάχη για τον τίτλο των MotoGP του 2026, παρά το γεγονός ότι το 2027 θα αγωνίζεται με τα χρώματα της Yamaha.

Ο Jorge Martin ηγείται στη βαθμολογία των MotoGP στο μέσο της σεζόν, έχοντας κερδίσει με την Aprilia την πρώτη του νίκη για φέτος στο Grand Prix της Γαλλίας. Παρότι έχει ήδη συμφωνήσει να μετακινηθεί στη Yamaha από το 2027, ο Ισπανός δεν ανησυχεί ότι αυτό θα επηρεάσει τη στήριξη που θα λάβει από την ιταλική ομάδα.

Μάλιστα, αυτή είναι η δεύτερη φορά στην καριέρα του που διεκδικεί τον τίτλο, ενώ έχει ήδη ανακοινωθεί η αποχώρησή του από τον κατασκευαστή με τον οποίο αγωνίζεται. Το ίδιο είχε συμβεί και το 2024, όταν κατέκτησε το παγκόσμιο πρωτάθλημα με την Pramac Ducati, έχοντας ήδη υπογράψει με την Aprilia.

Φέτος οι βασικοί αντίπαλοί του είναι ο ομόσταβλός του Marco Bezzecchi, αλλά και ο Ai Ogura της Trackhouse Racing, με τους τρεις αναβάτες της Aprilia να βρίσκονται σε απόσταση μόλις 22 βαθμών πριν από το Grand Prix της Μεγάλης Βρετανίας.

Παρά το γεγονός ότι ο Bezzecchi θα παραμείνει στην εργοστασιακή ομάδα και το 2027, ο Martin είναι πεπεισμένος ότι η Aprilia δεν θα κάνει διακρίσεις.

"Αν μπορέσω να παλέψω για τον τίτλο μέχρι το τέλος, θα είναι πλεονέκτημα, αλλά για να φτάσω εκεί χρειάζομαι σταθερότητα," δήλωσε ο Ισπανός.

Αναφερόμενος στους αντιπάλους του πρόσθεσε, "Κάθε αντίπαλος είναι διαφορετικός. Ο Marco αποδεικνύει ότι βρίσκεται σε πολύ υψηλό επίπεδο, ενώ υπάρχει και ο Marc Marquez."

Για τη στάση της Aprilia και του διευθύνοντος συμβούλου της ομάδας, Massimo Rivola, ο Martin εμφανίστηκε απόλυτα καθησυχαστικός.

"Πιστεύω ότι στόχος του Rivola είναι να με βάλει σε θέση να κερδίσω. Εγώ σκέφτομαι μόνο τον εαυτό μου και πιστεύω ότι θα κάνει ό,τι μπορεί για να μου επιτρέψει να κατακτήσω τον τίτλο, οπότε είμαι ήρεμος."

Ο Ισπανός εξήρε επίσης τη δουλειά που γίνεται στη Noale, επισημαίνοντας ότι η μάχη με τη Ducati αποτελεί ισχυρό κίνητρο.

"Η δουλειά που γίνεται τόσο στη Noale όσο και στην πίστα είναι απίστευτη. Το να παλεύουμε απέναντι στη Ducati είναι συναρπαστικό, αλλά πρέπει να συνεχίσουμε να πιέζουμε."

Το 2024 η Ducati είχε επιλέξει να διατηρήσει την ισορροπία μεταξύ του Martin και του Francesco Bagnaia, παρά το γεγονός ότι ο πρώτος είχε ήδη ανακοινώσει τη μετακίνησή του στην Aprilia. Η ιταλική εταιρεία είχε διατηρήσει κοινή πρόσβαση στα δεδομένα όλων των Ducati και αυτό δεν άλλαξε για όλους τους διεκδικητές του τίτλου.

Εκείνη τη χρονιά ο Martin κατέκτησε το πρωτάθλημα με διαφορά μόλις 10 βαθμών από τον Bagnaia, παρότι σημείωσε μόλις τρεις νίκες σε Grand Prix, έναντι έντεκα του Ιταλού.