Prima Pramac 2023 - Με τους Jorge Martin και Johann Zarco

Make or break χρονιά για τον Γάλλο, λιγότερη η πίεση για τον Ισπανό, αμφότεροι με Ducati Desmosedici Gp23
Prima Pramac 2023
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

26/1/2023

Για τρίτη συνεχόμενη χρονιά, οι Martin & Zarco παραμένουν στην περιφερειακή ομάδα της Ducati, ελπίζοντας πως το 2023 θα μπορέσουν επιτέλους να ξεχωρίσουν με τα αποτελέσματα τους.

Ο Johann Zarco μπορεί να είναι δυο φορές Παγκόσμιος Πρωταθλητής στη Moto2 (2015 & 2016), και να έχει εντυπωσιάσει σε αρκετούς αγώνες του MotoGP, όμως δεν έχει καταφέρει να κερδίσει ούτε έναν αγώνα MotoGP στα έξι χρόνια που συμμετέχει στη μεγάλη κατηγορία του Πρωταθλήματος. Έφτασε τα 32, και όμως ακόμα παλεύει να ξεχωρίσει, έχοντας τερματίσει 6ος, 6ος, 18ος, 13ος, 5ος και 8ος αυτά τα έξι χρόνια συμμετοχής του. Στην προσπάθεια του να αποκτήσει νοοτροπία νικητή είχε μέχρι πρότινος στο πλευρό του ως προπονητή και εμψυχωτή και τον θρύλο των αγώνων MX (αλλά και της ασφάλτου) Jean-Michel Bayle, όμως όπως σας γράψαμε πρόσφατα, ο αναβάτης της Prima Pramac αποφάσισε να μην συνεχίσει μαζί του και το 2023. Η ευθύνη τώρα πέφτει στους ώμους του Γάλλου, με τη νέα χρονιά να είναι αυτή που είτε θα τον αναδείξει, είτε θα τον “θάψει”.

Δίπλα του, βρίσκεται ένας ακόμη αναβάτης με μεγάλο φυσικό ταλέντο και αντίστοιχη ταχύτητα, που επίσης δεν έχει καταφέρει να εκπληρώσει τις προσδοκίες των φαν και της ομάδας του -καθότι νεότερος όμως, έχει περισσότερα “ψωμιά” από τον Zarco. Ο “Martinator” είναι Παγκόσμιος Πρωταθλητής Moto3 (2018), ενώ είχε κερδίσει και το Red Bull Rookies Cup του 2014. Με την είσοδο του στο MotoGP το 2021, πήρε αμέσως νίκη, 4 pole positions και 4 βάθρα, τερματίζοντας στην 9η θέση, και παίρνοντας τον τίτλο του Rookie της χρονιάς. Είχε παράλληα όμως κι ένα σοβαρό ατύχημα απ’ το οποίο ευτυχώς τη γλίτωσε φθηνά. Κι εκεί που όλοι σκεφτόταν πως το 2022 το αστέρι του Martin θα έλαμπε, εκείνος ανέβηκε μεν ξανά 4 φορές στο βάθρο και πήρε 5 pole positions, όμως δεν πήρε καμία νίκη και τερμάτισε ξανά 9ος.

Για το 2023 οι Ducati Desmosedici Gp23 της Prima Pramac διατηρούν τον γνωστό χρωματικό συνδυασμό λευκού-κόκκινου-μοβ, ενώ αμφότεροι οι αναβάτες της ομάδας θα οδηγήσουν την τελευταία έκδοση της μοτοσυκλέτας

Ετικέτες

Isle of Man Classic TT: Σαρωτική νίκη Michael Dunlop με GSX-R750 SRAD και ιστορικό ρεκόρ γύρου

Ο Βασιλιάς του Νησιού δεν σηκώνει μύγα στο σπαθί του
classic tt 2026
Από τον

Σπύρο Τσαντήλα

24/8/2026

Μια αρμάδα Suzuki GSX-R750 και άλλη μια Kawasaki ZXR750 πρωταγωνίστησαν στη λίστα συμμετοχών του αγώνα Formula One Classic TT, που έγινε το απόγευμα της Κυριακής 23/8 στο Isle of Man. Μεταξύ αυτών ο Michael Dunlop με το ίδιο GSX-R750 SRAD της Team Classic Suzuki με το οποίο είχε ξανατρέξει στο Νησί στο παρελθόν, αλλά και ένα ρόστερ με έμπειρους αναβάτες και μερικές ιδιαίτερες και ξεχωριστές μοτοσυκλέτες, όπως δυο Yamaha YZF750, μια μοναχική Suzuki RG500 και μια σπανιότατη Norton Rotary WRS 588 στα χέρια του Peter Hickman, ο οποίος ωστόσο δεν τερμάτισε μετά από μηχανική βλάβη στον δεύτερο γύρο.

classic tt
O Michael Dunlop (#6, Suzuki GSX-R750) μπροστά από τον Jamie Coward (#4, Kawasaki ZXR750)

Ο αγώνας ξεκίνησε με τον Mike Browne και την Kawasaki ZXR750 του να οδηγεί τη μάχη, ωστόσο στον δεύτερο γύρο του αγώνα ο Dunlop τον προσπέρασε και άρχισε να απομακρύνεται σταθερά.

classic tt
Mike Browne (Kawasaki ZXR750)

Ό,τι κι αν δοκίμασαν οι αντίπαλοί του δεν είχε κανένα αποτέλεσμα, καθώς ο πολυνίκης του ΤΤ γυρνούσε τη Mountain Course ταχύτερα από κάθε άλλον και στον τρίτο και τελευταίο γύρο κατάφερε ένα ιστορικό ρεκόρ. Με έναν γύρο μέσης ωριαίας ταχύτητας 129.078 mph (207,7 km/h) ο Dunlop πήρε τη νίκη με διαφορά άνω των 20 δευτερολέπτων από τον δεύτερο, Jamie Coward (Kawasaki ZXR750), ο οποίος στο μεταξύ είχε υποβιβάσει τον Browne στην τρίτη θέση.

classic tt
O Peter Hickman με τη Norton WSS 588 Rotary ατυχώς εγκατέλειψε από μηχανική βλάβη

Ο Dunlop ήταν ο μοναδικός αναβάτης της κατηγορίας που έγραψε γύρο άνω των 129 μιλίων ανά ώρα και διέλυσε έτσι ένα ρεκόρ για το Classic TT που κρατούσε εννιά χρόνια και είχε επιτευχθεί από τον Bruce Anstey. Για να αντιληφθούμε πόσο γρήγορα κινήθηκε ο Dunlop, ο τρίτος γύρος του ήταν 13 δευτερόλεπτα ταχύτερος από το ρεκόρ που κατέρριψε, ενώ ο συνολικός του χρόνος στους τρεις γύρους του αγώνα ήταν παραπάνω από ένα λεπτό ταχύτερος από αυτόν που είχε σημειώσει ο Anstey όταν έγραφε το δικό του ρεκόρ!