RED BULL ROMANIACS 2025 - MOTODYNAMICS RALLY Team: Εξαιρετικά αποτελέσματα στην 1η συμμετοχή!
Σε έναν από τους δυσκολότερους αγώνες παγκοσμίως!
Από τον
Παύλο Καρατζά
1/8/2025
Η πρώτη συμμετοχή της MOTODYNAMICS RALLY Team στον ίσως δυσκολότερο Hard Enduro/Rally αγώνα του κόσμου, το RED BULL ROMANIACS, ολοκληρώθηκε με δυνατές στιγμές, έντονα συναισθήματα και σπουδαίες επιδόσεις.
Εμείς από την πλευρά μας σας ενημερώναμε καθημερινά για τα αποτελέσματα και τις εξελίξεις του σκληροτράχηλου αγώνα, που είχε και ελληνικό άρωμα.
Η ομάδα συμμετείχε στην κατηγορία Adventure Ultimate με δύο Yamaha Ténéré 700 GYTR και αναβάτες τον δικό μας συντάκτη Κίμωνα Καράμπελα #1015 και τον Ρουμάνο Krisztian Tompa #1014, δίνοντας το "παρών" σε έναν από τους πιο σκληρούς αγώνες του παγκόσμιου off-road.
Η αρχή ήταν εντυπωσιακή: στον “πρόλογο” – μια μέρα ανοιχτή στο κοινό που ανυπομονούσε να απολαύσει επιδόσεις και θέαμα μέσα στην καρδιά της Sibiu – ο Καράμπελας κατέκτησε την 5η θέση και ο Tompa την 8η, βάζοντας τις βάσεις για μια δυνατή πορεία.
Κάθε μέρα στα βουνά των Καρπαθίων ήταν μια πραγματική πρόκληση. Βράχια, λάσπη, πυκνή βλάστηση, σκοτεινά μονοπάτια, απότομες υψομετρικές διαφορές και ακραία τερέν δοκίμαζαν αναβάτες και μοτοσικλέτες σε κάθε κατηγορία. Η ομάδα ανταποκρίθηκε με πάθος, ψυχραιμία και αντοχή.
Η αγωνιστική πορεία εξελισσόταν εξαιρετικά, με συνεχή βελτίωση στους χρόνους και σταθερά υψηλό ρυθμό, μέχρι που μια άτυχη στιγμή για τον Ρουμάνο Krisztian Tompa τον υποχρέωσε να εγκαταλείψει, ενώ βρισκόταν στην 3η θέση της γενικής κατάταξης – μόλις λίγα λεπτά πίσω από τα μεγαλύτερα ονόματα του παγκόσμιου Hard Enduro.
Ο Έλληνας αναβάτης Κίμωνας Καράμπελας, με σταθερή και μαχητική παρουσία σε όλα τα σκέλη του αγώνα, έφτασε και αυτός στην 3η θέση της γενικής, όμως την τελευταία ημέρα μια ποινή 5 λεπτών, λόγω υπέρβασης του ορίου ταχύτητας, τον κατέταξε τελικά στην 6η θέση overall. Η επίδοσή του αποτελεί μια σπουδαία προσωπική και εθνική επιτυχία, σε έναν από τους πιο απαιτητικούς αγώνες του κόσμου.
Για τη MOTODYNAMICS RALLY Team, το RED BULL ROMANIACS δεν ήταν απλώς ένας αγώνας. Ήταν μια εμπειρία ζωής: γεμάτη ένταση, αδρεναλίνη, ανατροπές, απογοητεύσεις, αλλά και μεγάλες στιγμές χαράς και υπερηφάνειας. Ήταν η επιβεβαίωση της δυναμικής της ομάδας, με σύμμαχο την αξιόπιστη και σκληροτράχηλη Yamaha Ténéré 700 GYTR.
Η MOTODYNAMICS RALLY Team συνεχίζει το ταξίδι της, πιο ώριμη, πιο έμπειρη, πιο δυνατή!
Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood
Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
Από τον
Κώστα Γκαζή
13/2/2026
Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.
Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.
Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!
Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.
Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.
Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta
Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .
Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.
Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.
Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!
Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!
Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά: