"Δρόμος ειρήνης 2018": Vladivostok

Θέα στον Ειρηνικό ωκεανό
Από τον

Λάζαρο Μαυράκη

23/7/2018

Με αφετηρία την πόλη Ulan Ude, η κόκκινη γραμμή του χάρτη ένωνε τις πόλεις Ulan Ude–Chita–Mogocha–Blagovescensk–Khabarovsk–Vladivostok. Υπολείπονταν μόλις 3.400 χλμ. για να πέσει η αυλαία της Σιβηρίας. Οπλισμένος με όσο κουράγιο διέθετα και με σύμμαχο έναν ζεστό καιρό και μια καλοσυντηρημένη ασφάλτινη αρτηρία, ξεκίνησα την τελευταία διαδρομή επί σιβηρικού εδάφους, η οποία αποδείχθηκε όμως μια αρκετά ψυχοφθόρα δοκιμασία.


Ο λόγος; Διατρέχοντας την διαδρομή Chita–Mogocha–Blagovescensk, θα οδηγούσα στο πιο αραιοκατοικημένο κομμάτι του υπερσιβηρικού άξονα. Και πραγματικά, για τις επόμενες τρεις μέρες, αφότου αποχαιρέτησα την πόλη Chita, η Σιβηρία έθετε σε μια συνεχή δοκιμασία τις ψυχικές μου αντοχές, καθώς βίωσα μια εμπειρία τρομερής μοναξιάς και αγωνίας, ανάκατη όμως με επιμονή και υπομονή. Υπήρξαν μάλιστα στιγμές που συνομιλούσα φωνακτά με τον εαυτό μου για να μην τρελαθώ από την αβάστακτη σιωπή της περιρρέουσας σιβηρικής φύσης. Κι όταν τελικά έφτασα στην πόλη Blagovescensk, την πύλη εισόδου στην Ανατολική Σιβηρία (Far East), ευτυχώς είχα ακόμα τα λογικά μου…


Υπήρξαν όμως και οι όμορφες στιγμές της διαδρομήςQ Ο Σιβήριος Oleg, που γνώρισα τυχαία στα προάστια της Blagovescensk, ανέλαβε καθήκοντα ξεναγού στην πόλη του. Το γεγονός ότι είχε περάσει αξέχαστες οικογενειακές διακοπές του στην Ελλάδα προ διετίας, συνέβαλε στο να περάσω κι εγώ υπέροχα στην πόλη του, ενώ στην κωμόπολη Mogocha, τα μέλη της τοπικής μοτοσυκλετιστικής λέσχης φρόντισαν για μια δωρεάν διανυκτέρευση στα λημέρια τους.
Μετά την Blagovescensk, υπολείπονταν οι πόλεις Khabarovsk και Vladivostok για να ολοκληρωθεί το υπερσιβηρικό κομμάτι του “Δρόμος ειρήνης 2018”. Η Khabarovsk, κτισμένη στις όχθες του συνοριακού ποταμού Amur, αποδείχτηκε η ευχάριστη έκπληξη της Ανατολικής Σιβηρίας. Κοσμοπολίτικη και λαμπερή, με κοίμισε για δυο νύχτες στην αγκαλιά της και μου πρόσφερε μοναδικές εικόνες και αναμνήσεις.


Μόλις 756 χιλιόμετρα χώριζαν την Khabarovsk από το παραθαλάσσιο Vladivostok. Εκείνη την ημέρα, καθοδόν για τις ακτές του Ειρηνικού Ωκεανού, ήταν για μένα μέρα γιορτής. Έχοντας ολοκληρώσει μετά από 31 ημέρες πορείας έναν ταξιδιωτικό άθλο 14.200 χιλιομέτρων, έβαζα επιτέλους ρόδα στο Vladivostok. Ο "Άρχοντας της Ανατολής", όπως ετυμολογικά σημαίνει το Vladivostok, δεν συμμερίστηκε όμως την ανείπωτη χαρά μου και με υποδέχτηκε με ομίχλη και ψιλόβροχο…


Έξι μέρες είχα στην διάθεσή μου να περπατήσω το Vladivostok (την γενέτειρα του διάσημου ηθοποιού Yul Brynner), να εκδώσω τα ατμοπλοϊκά εισιτήρια για την Ιαπωνία και να εκτελωνίσω την μαύρη Honda CRF 250L Rally. Επόμενος προορισμός η Ιαπωνία; Όχι ακόμα, αφού η Νότια Κορέα ήταν εκείνη που θα φιλοξενούσε την συνέχεια του οδοιπορικού “Δρόμος ειρήνης 2018”. Απόβαση λοιπόν στην Κορεατική χερσόνησο…
Κωνσταντίνος Μητσάκης


Ταξίδι “Daytona East”: Τουρκία-Λίβανος (Δ' Ανταπόκριση)

Στα χνάρια του ελληνισμού
Από τον

Λάζαρο Μαυράκη

14/1/2022

Με την άφιξή μου στην Τρίπολη άρχισε η αντίστροφη μέτρηση για την ακτοπλοϊκή μετάβασή μου στην Τουρκία. Την προηγούμενη μέρα του απόπλου, έσπευσα να βγάλω τα ακτοπλοϊκά εισιτήρια και παράλληλα να κάνω το απαραίτητο PCR test σε τοπικό νοσοκομείο, με κόστος 17 Ευρώ. Αφού έζησα έναν εφιάλτη –πριν και μετά το 15ωρο υδάτινο ταξίδι– έβαλα ξανά ρόδα στην Τουρκία, γυρίζοντας έτσι σελίδα στο “Daytona East”.

Αποβιβαζόμενος στο λιμάνι Tasucu, η μαύρη Daytona Maverick 500 –με καταγεγραμμένα 3.000 χλμ. από την αρχή του ταξιδιού– κλήθηκε να με οδηγήσει αρχικά στην κοσμοπολίτικη Antalya, ακολουθώντας την παράκτια διαδρομή Tasusu–Alanya–Antalya (400 χλμ.).

Λίγο πριν φτάσω την Αττάλεια, έκανα μια ολιγόωρη στάση στην αρχαία ελληνική πόλη Άσπενδος, την οποία θεμελίωσαν Έλληνες του Άργους το 1000 π.Χ. Ύψιστο σημείο αναφοράς της Ασπένδου αποτελεί το αρχαίο θέατρό της (κτισμένο το 155 μ.Χ., χωρητικότητας 7.000 θεατών), που θεωρείται ένα από τα καλύτερα διατηρημένα αρχαία ελληνικά θέατρα στο κόσμο. Και πραγματικά, αυτό που αντίκρισα στην Άσπενδο ήταν ένα ανυπέρβλητο αρχαιοελληνικό μνημείο, αξεπέραστο στο χρόνο.

Στην ηλιόλουστη Αττάλεια, την επονομαζόμενη "πρωτεύουσα του τουρκικού τουρισμού", ξεκουράστηκα για δυο μέρες. Εδώ, στο κορυφαίο τουριστικό θέρετρο της Νότιας Τουρκίας, περιπλανήθηκα στα όρια της παλαιάς πόλης (Καλέ Ίτσι), φωτογράφισα την Πύλη του Αδριανού, αγόρασα 2-3 σουβενίρ και ήπια τον καφέ μου δίπλα στα γαλάζια νερά της Μεσογείου.

Η γνώριμη μεσογειακή χλωρίδα υπήρξε το φυσικό σκηνικό που πρωταγωνίστησε σ’ όλη την διάρκεια της κατοπινής διαδρομής μου στα νοτιοδυτικά της Μικρασίας. Οδοιπορώντας ωστόσο στις αλησμόνητες πατρίδες του Αιγαίου, ήθελα παράλληλα να πάω αρκετά πίσω στον χρόνο και να αναζητήσω τις αδιάσειστες μαρτυρίες της τρισχιλιετούς παρουσίας του προγονικού μας πολιτισμού στις απέναντι δαντελωτές ακτές του Αιγαίου, τις σμιλευμένες από τον χρόνο και την Ιστορία.

Ποθούσα, τούτος ο ευλογημένος τόπος να με αγκαλιάσει –όχι με την σημερινή "λογική" του, αλλά με την αρχαία Ιστορία του– και να γίνω έναν μ’ αυτόν. Λόγω περιορισμένου χρόνου επέλεξα μόλις δυο αρχαιοελληνικές πόλεις (από τις δεκάδες που υπάρχουν στο χώρο) να επισκεφτώ με την μαύρη Daytona Maverick 500. Ο κλήρος έπεσε στην Μίλητο και στα Δίδυμα, δυο ισχυρές και ξακουστές πόλεις της αρχαιότητας, όπου καλλιεργήθηκαν τα γράμματα και οι τέχνες, άνθισε το εμπόριο, δίδαξαν διάσημοι φιλόσοφοι και αναγέρθηκαν μεγαλόπρεποι ναοί και μνημεία, για Θεούς και θνητούς. Επισκεπτόμενος τις δυο αρχαιοελληνικές πόλεις, ευτύχησα να “διαβάσω” πάνω στα μνημεία του χώρου όλη την ιστορική και πολιτισμική διαδρομή της Μικράς Ασίας διαμέσου των αιώνων.

Τέλος διαδρομής στο κοσμοπολίτικο Kusadasi, που μαζί με το κοντινό Μπουντρούμ (Αλικαρνασσός) συγκαταλέγεται στα κορυφαία τουριστικά θέρετρα της τουρκικής ακτογραμμής του Αιγαίου.

Κωνσταντίνος Μητσάκης