Yamaha Ténéré 700 World Raid 2026: Ο Νίκος Κούρτης συνεχίζει παρά την έλλειψη βενζίνης στη Ρωσία

Για λίγο το σκέφτηκε ο Έλληνας ταξιδευτής, μα τελικώς αποφάσισε να συνεχίσει προς τη Μογγολία
Nick Kourtis
Από τον

Σπύρο Τσαντήλα

27/8/2026

Στις αρχές Αυγούστου ο Νίκος Κούρτης, συνοδοιπόρος μας στο Mega Test On-Off, ξεκίνησε ένα μεγάλο ταξίδι με προορισμό τη Μογγολία, καβάλα σε μια Yamaha Ténéré 700 World Raid. Αφού πέρασε από τα γραφεία του περιοδικού και είχε μια βιντεοκλήση με τον Θάνο, που εκείνες τις μέρες ήταν στην Κίνα, ξεκίνησε το μακρύ οδοιπορικό του με το βλέμμα στο Κιργιστάν, την πρώτη χώρα που ήθελε να εξερευνήσει λεπτομερώς πριν συνεχίσει για τον τελικό στόχο, τη Μογγολία.

Το πρώτο σκέλος ολοκληρώθηκε με επιτυχία και μπορείτε να μάθετε πολλά για το ταξίδι του Νίκου ακολουθώντας τον στα κοινωνικά του δίκτυα, όπου ανεβάζει τακτικά φωτογραφίες και βίντεο. Η συνέχεια τον έφερε στο έδαφος του Καζακστάν, το οποίο διασχίζει για να περάσει για λίγο ξανά από τη Ρωσία πριν φτάσει στα σύνορα με τη Μογγολία.

Στην πορεία ωστόσο προέκυψε ένα σημαντικό πρόβλημα που αφορά στη διαθεσιμότητα καυσίμων στη Ρωσία, θέμα που προφανώς συνδέεται με τον πόλεμο της Ουκρανίας και τις διεθνείς κυρώσεις προς τη Ρωσία, αλλά για τον ταξιδιώτη το θέμα δεν είναι η αιτία, είναι το αποτέλεσμα.

Ο Νίκος λοιπόν βρέθηκε προ ενός σοβαρού διλήμματος όταν έφτασε και διανυκτέρευσε περίπου 100 χιλιόμετρα από τα ρωσικά σύνορα στο Καζακστάν, γνωρίζοντας πως μόλις τα περάσει θα βρεθεί σε μια άγνωστη κατάσταση με μόνο δεδομένο την έλλειψη βενζίνης στα ρωσικά πρατήρια.

Η Ténéré του έχει μια 500αριά χιλιόμετρα αυτονομίας με το ρεζερβουάρ της και το έξτρα Armadillo που κουβαλά μαζί του ο Νίκος, ωστόσο η απόσταση που θα πρέπει να καλύψει σε ρωσικό έδαφος μέχρι να φτάσει στη Μογγολία είναι πολλαπλάσια και το άγχος εύρεσης καυσίμου μπορεί να γίνει πολύ επιβαρυντικό, ειδικά σε ένα ταξίδι που σχεδιάστηκε καθαρά για αναψυχή.

Χτες όμως, Τετάρτη 26/8, η μεγάλη απόφαση πάρθηκε και το ταξίδι θα συνεχιστεί ως είχε αρχικά σχεδιαστεί, κόντρα στις δυσκολίες και το άγνωστο που τον περιμένει μπροστά.

Ευχόμαστε στον Νίκο να απολαύσει τη συνέχεια εξίσου όσο και ως τώρα και ελπίζουμε η επόμενη ανταπόκριση να είναι από μογγολικό έδαφος.

Ταξίδι “Amazonas 2021” – B' Ανταπόκριση

Στο βασίλειο της Αμαζονίας
4/10/2021

Του Κωνσταντίνου Μητσάκη

 

Η αποστειρωμένη Brazilia σε καμία περίπτωση δεν θύμιζε βραζιλιάνικο αστικό κέντρο! Τριγυρνώντας με την μαύρη Honda XRE 300 RALLY στους δρόμους της διοικητικής πρωτεύουσας της Βραζιλίας αντίκρισα με σκεπτικισμό μια πόλη τετραγωνισμένη, βγαλμένη κυριολεκτικά από αρχιτεκτονική μακέτα.

Ήταν μια αναμενόμενη άλλωστε εικόνα, αφού η Brazilia σχεδιάστηκε και ανεγέρθηκε από τους αρχιτέκτονες Lucio Costa και Oscar Niemeyer μέσα σε μόλις 41 μήνες (1956–1960). Έκτοτε, η κυβερνητική “καρδιά” της χώρας κτυπά δυνατά στην Brazilia, η οποία μού συστήθηκε μέσα από τα κυριότερα αξιοθέατα–μνημεία της: την προεδρική κατοικία Planalto Palace, τον Καθεδρικό ναό, το Εθνικό Κοινοβούλιο, το Υπουργείο Εξωτερικών και το ναό Dom Bosco Sanctuary.

Η Brazilia ήταν το τελευταίο μεγάλο αστικό κέντρο της διαδρομής. Στα επόμενα 2.450 χλμ. που χώριζαν την βραζιλιάνικη πρωτεύουσα από την παραποτάμια Santarem (πόλη κτισμένη στις όχθες του Αμαζονίου ποταμού), θα συναντούσα μόνο μικρές πολιτείες και αναρίθμητους γραφικούς οικισμούς. Χρειάστηκα πέντε ημέρες πολύωρης οδήγησης μέχρι να φτάσω στην Santarem και να ανταμώσω τον υδάτινο γίγαντα της Νότιας Αμερικής, ενώ το ταλαίπωρο κορμί μου ανέλαβαν να “κοιμίσουν” οι πόλεις Gurupi, Araguaina, Maraba, Altamira και Ruropolis.

Περίπου 1.000 χλμ. βόρεια της Brazilia, η τροπική βλάστηση ξεκίνησε να έχει πρωταγωνιστικό ρόλο στο τοπικό οικοσύστημα, η ζέστη και η υγρασία σκαρφάλωναν όλο και πιο ψηλά, η κατάσταση του οδικού άξονα άρχισε να προβληματίζει σοβαρά τις αναρτήσεις της Honda XRE 300 RALLY και οι χωματόδρομοι εμφανίζονται όλο και συχνότερα κάτω από τις ρόδες της μοτοσυκλέτας. Βρισκόμουν πλέον στα γεωγραφικά όρια της Αμαζονίας.

Δυο πράγματα με προβλημάτισαν καθοδόν για την Santarem. Το πρώτο σχετιζόταν με την εκτεταμένη αποψίλωση των τροπικών δασών που αντίκριζα σε όλο το μήκος της διαδρομής. Ήταν ένα θλιβερό θέαμα που αποτελούσε την αδιάψευστη απόδειξη της τεράστιας οικολογικής καταστροφής που επιχειρείται –χρόνια τώρα– στην ευρύτερη περιοχή της Αμαζονίας.

Το δεύτερο είχε να κάνει με τους δυσκολοδιάβατους χωματόδρομους και τα πυκνά σύννεφα σκόνης που κλήθηκα να αντιμετωπίσω, οδηγώντας πάνω στον οδικό άξονα BR 230 /Transamazonica. Ειδικά στην χωμάτινη διαδρομή Altamira – Ruropolis, ήταν σαν να ταξίδευα σ’ ένα απέραντο βασίλειο κόκκινης σκόνης. Κάθε βράδυ, κάτω από τη ντουζιέρα του ξενοδοχείου, ξέπλενα από πάνω μου όλη την σκόνη της Αμαζονίας!

Ήταν το 1661 όταν οι αποικιοκράτες Πορτογάλοι έβαλαν το θεμέλιο λίθο της Santarem. Τριάμισι αιώνες μετά, η παραποτάμια πολιτεία της Αμαζονίας στεγάζει περίπου 300.000 κατοίκους κι έχει εξελιχθεί σ’ ένα από τα σημαντικότερα αστικά κέντρα του Αμαζονίου ποταμού.

Στην ατμοσφαιρική Santarem, αφού ξαπόστασα για λίγο δίπλα στις καταπράσινες όχθες του Αμαζονίου, συνέχισα κατόπιν το δίτροχο ταξίδι μου μέσω της πλωτής οδού. Με οδικό άξονα τον Αμαζόνιο ποταμό και μέσον μεταφοράς ένα ταχύπλοο σκάφος, έβαλα πλώρη για την παραποτάμια Manaus, την πρωτεύουσα της Αμαζονίας.

Δείτε το gallery με πλούσιο φωτογραφικό υλικό από το ταξίδι!