Συνέντευξη Chaz Davies: "Επιτέλους έχουμε το Ducati V4R για να κερδίσουμε!"

Μια εφ' όλης της ύλης κουβέντα γύρω από το νέο Ducati V4R
Από τον

Λάζαρο Μαυράκη

10/12/2018

O Ουαλλός πρώην Παγκόσμιος Πρωταθλητής στην κατηγορία των Supersport, Chaz Davies, οδηγεί τα desmo V-2 της Ducati τα τελευταία πέντε χρόνια, ως εργοστασιακός αναβάτης της ομάδας στα WSBK, έχοντας τερματίσει τρεις φορές δεύτερος στο πρωτάθλημα (2015, 2017 και 2018). Γι' αυτόν, το φιλόδοξο αλλά τελικά δύσκολο καθήκον, του να τρέχει με ένα δικύλινδρο για μισή δεκαετία, κόντρα στα όλο και πιο γρήγορα και πιο δυνατά τετρακύλινδρα του ανταγωνισμού, θα τελειώσει το 2019. Η ευκαιρία να μιλήσουμε μαζί του όσο περιμέναμε παρέα να στεγνώσει η πίστα στο Jerez, για να ανέβουμε πάνω στα Ducati V4R (αν και ο καθένας μας θα οδηγούσε διαφορετική έκδοση, κάτι για το οποίο θα διαβάσετε στην αναλυτική του παρουσίαση και τις πρώτες οδηγικές εντυπώσεις στο επόμενο τεύχος του ΜΟΤΟ), τονίζει το πόσο πολύ είναι αφοσιωμένος στην επόμενη σεζόν.

Chaz, έπρεπε να περιμένεις πολύ καιρό μέχρι να ανέβεις πάνω στη σέλα του, αλλά πώς ήταν όταν τελικά οδήγησες το V4, σε σχέση με το παλιό σου V-2;
"Σχηματίστηκε ένα χαμόγελο στο πρόσωπό μου –ένα ΜΕΓΑΛΟ χαμόγελο. Προφανώς ήλπιζα να το οδηγήσω νωρίτερα μέσα στη σεζόν, αλλά για κάποιον λόγο δεν συνέβη ποτέ και στη συνέχεια τραυματίστηκα. Το πλήρωμα του χρόνου όμως ήρθε στις δοκιμές της Aragon στις αρχές του Νοέμβρη και ναι, φόρεσα ένα τεράστιο χαμόγελο στο πρόσωπό μου. Μετά την πρώτη βόλτα, νομίζω ότι σχολίασα το εξής: "Τώρα έχουμε μια μοτοσυκλέτα με την οποία μπορούμε να τρέξουμε."

Συγκριτικά με το Kawasaki, πού έχανες με το δικύλινδρο V της Ducati;
"Δεν μπορώ να πω ότι ήταν σε έναν μόνο τομέα, διότι στο τέλος έχανα από λίγο σε όλους τους τομείς. Είναι δύσκολο να πεις αν ήταν στην επιτάχυνση ή στα φρένα ή σε κάτι άλλο. Ήταν λίγο από 'κει, λίγο από 'δω. Μέχρι και πριν από δύο χρόνια ήμασταν πολύ κοντά τους, αλλά την τελευταία διετία ήταν εμφανές ότι χρειαζόμασταν κάτι καινούργιο, οπότε το V4 ήρθε την κατάλληλη στιγμή."

Έπρεπε δηλαδή να οδηγείς το V-2 πάνω από το όριο για να παραμείνεις ανταγωνιστικός;
"Ναι, αυτό είναι αλήθεια. Μερικές φορές, όταν είχα το πακέτο όπως ακριβώς έπρεπε να είναι και υπήρχαν οι τέλειες συνθήκες, δεν ήταν απαραίτητο να περνάω το όριο και μπορούσα να κερδίζω αγώνες με καλή διαφορά. Αλλά για να πολεμήσεις για το πρωτάθλημα, χρειάζεσαι κάτι τέτοιο σε κάθε αγώνα, και σίγουρα δεν το είχαμε αυτό. Στο τέλος, η συνέπεια ήταν το δυσκολότερο πράγμα να βρεθεί και ευτυχώς το V4 θα μας δώσει αυτό το επιπλέον βήμα που χρειαζόμασταν."

Έχεις τρέξει με V4 Desmosedici MotoGP στο οποίο βασίζεται το V4R, σωστά;


"Ναι, αρκετά παλιά είχα οδηγήσει το MotoGP σε μερικούς αγώνες το 2007, ενώ έκανα και δοκιμές πέρσι με την υφιστάμενη MotoGP μοτοσυκλέτα στο Mugello. Οπότε ναι, έχω μια μικρή εμπειρία από την συγκεκριμένη διάταξη κινητήρα. Προφανώς όμως, η μοτοσυκλέτα που οδήγησα το 2007 ήταν 800 κυβικά, οπότε ο τρόπος απόδοσης της δύναμης ήταν πολύ διαφορετικός. Το καινούργιο superbike έχει σίγουρα μια πιο γραμμική καμπύλη ισχύος. Είναι πιο εύκολα εκμεταλλεύσιμη από το 800, το οποίο ήταν πολύ απότομο."

Υποθέτω, όταν οδηγείς το V4 θα πρέπει να αλλάξεις εντελώς όλα τα σημεία αναφοράς σου; Ουσιαστικά ξεκινάς από το μηδέν, έτσι δεν είναι;
"Ναι σίγουρα. Το οδηγικό μου στιλ θα πρέπει να αλλάξει λίγο, νομίζω, και θα προσπαθήσω να φέρω την μοτοσυκλέτα όσο το δυνατόν πιο κοντά στα δικά μου μέτρα, και στη συνέχεια θα δουλέψω πάνω στις αδυναμίες μου."

Ποια είναι τα δυνατά σου σημεία;
"Νομίζω τα φρένα στην είσοδο και την μέση της στροφής. Αυτός ήταν ανέκαθεν ένα τομέας όπου με το V-2, έτσι όπως έχουμε στήσει το πλαίσιο, έπρεπε να διαχειρίζομαι με μεγάλη προσοχή την αίσθηση του μπροστινού όταν ήμουν στην μέγιστη κλίση, οπότε χρησιμοποιούσα το μπροστινό φρένο για να ελέγχω στην ουσία την επαναφορά του πιρουνιού. Ήταν σα να αναλάμβανα κάποια από τα καθήκοντα της ανάρτησης μέσω του δαχτύλου μου, αλλά με το V4 νιώθω ότι κάτι τέτοιο δεν χρειάζεται, γιατί το μπροστινό πατάει πιο γερά στην άσφαλτο κι έχω καλύτερη αίσθηση."

Και ποια είναι τα αδύναμα σημεία σου;
"Με το δικύλινδρο, νομίζω ότι είναι η είσοδος των στροφών, ειδικά προς το τέλος έτσι όπως προχώρησε η εξέλιξη των ελαστικών. Αισθάνομαι ότι αυτή η μοτοσυκλέτα θέλει να τρέχει μ' ένα κοντύτερο μεταξόνιο, όπως του στάνταρ μοντέλου πραγματικά, λόγω του μήκους του κινητήρα, το οποίο θα βελτιώσει τις εισόδους. Προφανώς όμως, με ένα κοντύτερο μεταξόνιο θα έχεις και πιο πολλές σούζες, αν και τώρα έχουμε τα αεροδυναμικά φτερά για να το αντισταθμίσουμε αυτό. Υπάρχουν, λοιπόν, πολλά πράγματα που νιώθω ότι αποτελούν βήματα προς την σωστή κατεύθυνση για εμάς, με το V4. Έχοντας περάσει τρεις μέρες πάνω στην μοτοσυκλέτα δεν μπορώ να πω ότι υπάρχει κάτι που είναι πισωγύρισμα σε αυτό το στάδιο, κάτι το οποίο είναι υπέροχο."

Πιστεύω ότι είναι η πρώτη φορά που οδηγείς μοτοσυκλέτα με αεροδυναμικά φτερά. Είναι κάτι για το οποίο έχεις το νου σου;
"Έχω οδηγήσει αυτή την μοτοσυκλέτα μόνο με φτερά και αφού παίρνει την ομολογκασιόν μ' αυτά, θα την τρέχουμε όπως έρχεται. Στην Ducati είναι πολύ σίγουροι ότι αποτελούν πλεονέκτημα σε κάθε τομέα, όχι μόνο για την αίσθηση του μπροστινού και για να μειωθούν οι σούζες, αλλά και για την πρόσφυση του μπροστινού, ειδικά στις πιο γρήγορες στροφές. Ξέρεις, θεωρώ ότι δεν είναι χρήσιμες οι συγκρίσεις. Όμως, νιώθω μια διαφορά στην μοτοσυκλέτα σε σχέση με το τι οδηγούσα πριν, και προτιμώ να αποδίδω ένα μέρος της ευθύνης στα φτερά."

Υποθέτω ότι είναι αρκετά πιο γρήγορο, αλλά ανεβάζει εξίσου στροφές. Πρέπει να κρατάς τις στροφές πολύ ψηλά;
"Φυσιολογικά ανεβάζει πολλές στροφές και νιώθει άνετα εκεί! Όταν ανέβηκα για πρώτη φορά στο δικύλινδρο προερχόμενος από το τετρακύλινδρο της BMW, έφτασα στον κόφτη και κοπάνησα το κεφάλι μου στην ζελατίνα στους πρώτους κιόλας γύρους! Έχοντας περάσει, λοιπόν, πέντε παράξενα χρόνια πάνω στο δικύλινδρο, στους πρώτους γύρους με το V4 έκανα το κλασικό, όπου άλλαζα ταχύτητες σχεδόν 4.000 στροφές νωρίτερα! Είναι σαν να επιστρέφεις στο χρόνο πριν από πέντε χρόνια, οπότε επαναπρογραμμάτισε τις αντιδράσεις σου και συνήθισέ το. Ειλικρινά όμως, ήταν μια πολύ γρήγορη προσαρμογή, γιατί αυτό το Ducati V4 είναι πραγματικά προκλητικό, θέλει να του κρατάς τις στροφές ψηλά κι επιταχύνει δυνατά μέσα στην ψηλή μπάντα των στροφών. Ήταν ωραία την πρώτη φορά που βρέθηκα πάνω στη σέλα του και είδα ένα στροφόμετρο που φτάνει μέχρι τις 17.000 στροφές. Είχα συνηθίσει τις 12.000 και κάτι για πολύ καιρό!"

Είχες οδηγήσει ένα άλλο V4 πίσω στο 2012, για μία μόνο σεζόν στην οποία κέρδισες τον πρώτο σου αγώνα στα WSBK. Πώς είναι λοιπόν το νέο Ducati σε σχέση με το Aprilia;
"Αυτό ήταν πριν πολύ καιρό με την Aprilia, σε μια εντελώς διαφορετική εποχή των WSBK, με διαφορετικά ελαστικά και τα πάντα. Θα έλεγα όμως ότι η βάση του κινητήρα έχει κάποιες ομοιότητες με ό,τι θυμάμαι πριν από έξι χρόνια. Ο ιδιαίτερος χαρακτήρας των V4 είναι παρών, αλλά από όλες τις άλλες απόψεις αυτό είναι ένα πιο προχωρημένο και πιο εκλεπτυσμένο πακέτο."

Διαθέτει κάτι από δικύλινδρο και τετρακύλινδρο μέσα του, κάτι σαν μείξη αυτών των δύο;
"Νομίζω πως ναι. Αυτή είναι μια πολύ ακριβής διατύπωση, γιατί ναι, ανεβάζει στροφές, αλλά ταυτόχρονα διαθέτει την δύναμη ενός φορτηγού, δεν έχει τις πιστονιές ενός δικύλινδρου, ενώ παράλληλα θεωρώ ότι είναι ένας καλό συμβιβασμός. Νομίζω ότι υπάρχουν μερικοί έξυπνοι άνθρωποι στην Ducati Corse που έχουν μελετήσει εξαντλητικά την ιδανική διάταξη ενός κινητήρα, και πιστεύουν ότι αυτή είναι ο V4."

Συγκριτικά με την εποχή που ήσουν με το BMW S1000RR, είναι μια μοτοσυκλέτα που συγχωρεί πιο εύκολα τα λάθη;
"Σίγουρα ναι –αυτό ήταν ένα από τα πιο δύσκολα πράγματα που είχα να αντιμετωπίσω! Ήταν δύσκολο να κάνω τα ηλεκτρονικά να δουλέψουν σωστά και ήταν πολύ, πολύ απότομο. Αυτό το Ducati είναι εντελώς διαφορετικό  και πολύ πιο εκμεταλλεύσιμο."

Πόσο χαμηλά αφήνεις να πέσουν οι στροφές; Για παράδειγμα στην κλειστή, δεύτερη στροφή εδώ στο Jerez;
"Περίπου ως τις 8.500 στροφές στο πιο αργό σημείο –έχει πολύ μεγάλο φάσμα. Συνήθως ανεβάζω ταχύτητα στις 16.000 στροφές, οπότε αφήνει μεγάλα περιθώρια. Ελπίζω να έχουμε έναν καλό χειμώνα δημιουργικής εξέλιξης, βήμα-βήμα, και να κατανοήσω την μοτοσυκλέτα αντί να κάνουμε ριζικές αλλαγές. Η ομάδα δοκιμών έχει δουλέψει πολύ σκληρά, αλλά τώρα ήρθε η ώρα να το πάμε σε άλλο επίπεδο και νομίζω ότι έχω άλλες έξι μέρες πάνω στην μοτοσυκλέτα πριν τον πρώτο αγώνα του Phillip Island. Έχουμε λοιπόν τον χρόνο ως σύμμαχο, έχουμε μια ξεκάθαρη εικόνα για την κατεύθυνση της εξέλιξης, οπότε ναι, υπάρχουν όλες οι ενδείξεις για κάτι καλό μέσα στο 2019."

Έχεις έναν καινούργιο team mate ο οποίος έτρεχε με V4 Ducati στα MotoGP τα τελευταία δύο χρόνια. Συγκρίνετε καθόλου τις παρατηρήσεις σας; Είναι διαφορετική η σχέση μεταξύ σας, απ' ό,τι με τον Melandri;
"Δεν έχουμε συγκρίνει ακόμη παρατηρήσεις, αλλά προφανώς πάντα υπάρχει περιθώριο για σύγκριση δεδομένων. Τις προάλλες όμως, ρωτήθηκα για το τι πιστεύω που ο Alvaro βρήκε αμέσως την ταχύτητά του στα Superbikes και για το αν ήταν έκπληξη αυτό για μένα. Ειλικρινά απαντώ πως όχι, γιατί δεν είμαι σίγουρος για το ποιος έχει τα περισσότερα να μάθει, αυτός ή εγώ! Για μένα, εκτός του ότι είναι προφανώς ένα Ducati με ελαστικά της Pirelli, αυτή η μοτοσυκλέτα δεν έχει καμία ομοιότητα με το V-2, είναι πραγματικά κάτι πολύ, πολύ διαφορετικό. Από την πλευρά του Alvaro, πιθανώς πρέπει να μάθει να οδηγεί μια μοτοσυκλέτα που είναι λιγότερο άκαμπτη, σε ελαστικά που είναι λιγότερο απόλυτα, αλλά ο χαρακτήρας του κινητήρα είναι πολύ πιο κοντά σ' αυτό που έχει συνηθίσει όπως και η σύνδεση με το γκάζι και τόσα άλλα πράγματα, είναι πιο κοντά στα δεδομένα με τα οποία έτρεχε σε σχέση με την μοτοσυκλέτα που έτρεχα εγώ. Αυτό συμβαίνει γιατί η διάταξη του κινητήρα και η ηλεκτρονική χαρτογράφηση που χρησιμοποιούμε στο V4R, προέρχεται στην ουσία από την GP μοτοσυκλέτα της προηγούμενης διετίας, με την οποία έτρεχε στους αγώνες. Οπότε νομίζω ότι από πολλές πλευρές, έχει λιγότερα να μάθει. Μόνο τα ελαστικά είναι που πρέπει να συνηθίσει λίγο. Είναι όμως ενδιαφέρον γιατί πιστεύω ότι και οι δύο μπορούμε να φέρουμε πράγματα στο τραπέζι και τα σχόλιά μας μέχρι στιγμής, ειδικά για τους σημαντικούς τομείς, είναι κατά μεγάλο βαθμό στο ίδιο μήκος κύματος. Οπότε συμφωνούμε για τα σημαντικά, και ναι, αυτό είναι καλό."

Συνεργάστηκε ο Alan Cathcart, φωτογραφίες: Milagro/Gigi Soldano και Thomas Maccabelli

Θυμηθείτε το gallery με πλούσιο φωτογραφικό υλικό υψηλής ανάλυσης από την παρουσίαση του νέου Ducati V4R

Motul WSBK 2019: Χαμός στη Jerez!

Ο πιο ενδιαφέρων αγώνας της χρονιάς
Από τον

Πάνο Καραβοκύρη

9/6/2019

Το πρόβλημα που είχε δημιουργηθεί τα τελευταία τρία χρόνια στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα SBK είναι πως υπήρχε μονοτονία, ο αχτύπητος συνδυασμός του Jonathan Rea και της Kawasaki δεν άφηναν τίποτα όρθιο στο πέρασμά τους. Σε μια προσπάθεια της Dorna να ανακόψει την σε ράγες τρένου εξέλιξη των αγώνων, προσφέροντας περισσότερο θέαμα και μάχες, εισήγαγε περισσότερους κανονισμούς ώστε να περιορίσει το όριο περιστροφής των κινητήρων των μοτοσυκλετών μέσω ενός πολύπλοκου αλγόρυθμου που επεξεργάζεται διάφορες παραμέτρους. Στόχος ήταν φυσικά η ZX-10RR που το όριο περιστροφής του κινητήρας της περιορίστηκε, ενώ σε άλλες αυξήθηκε ώστε ο ανταγωνισμός να αναζωπυρωθεί και να έχουμε περισσότερες μάχες. Όμως, ούτε αυτό ήταν αρκετό για να κλονίσει την κυριαρχία του Jonathan Rea (Kawasaki Racing Team WorldSBK) και πέρσι κατέκτησε τον τέταρτο στη σειρά παγκόσμιο τίτλο του.

Τα πράγματα για την Ducati είχαν δυσκολέψει πάρα πολύ καθώς έβλεπε τις Panigale με τον δικύλινδρο κινητήρα να αποτυγχάνουν η μια μετά την άλλη και να μην μπορούν να κυριαρχήσουν. Η Ducati με σκοπό να προσφέρει μια πραγματικά ανταγωνιστική μοτοσυκλέτα στους αναβάτες της, αποφάσισε να μεγαλουργήσει για ακόμη μια φορά και να δημιουργήσει την Panigale V4 R. Χρησιμοποίησε μάλιστα, την τεχνογνωσία της απ’ το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα MotoGP και στην καρδιά της πλέον χτυπά ο γνωστός πλέον τετρακύλινδρος V κινητήρας με ονομαστική στους 234hp.

Η εταιρεία απ’ τη Bologna φρόντισε όχι μόνο να μεταφέρει την τεχνογνωσία της απ’ τα MotoGP στο Motul WSBK αλλά και να φέρει και έναν αναβάτη απ’ αυτά με την ανάλογη εμπειρία στην οδήγηση του τετρακύλινδρου κτήνους ώστε να εξασφαλίσει όσο το δυνατόν περισσότερες πιθανότητες για την κατάκτηση του φετινού τίτλου. Μια κλασσική συνταγή για την επιτυχία που μόνο άγνωστη δεν είναι. Η κίνηση της Ducati να πάρει τον Bautista στην εργοστασιακή ομάδας της ήταν πολύ σοφή, αφού όπως αποδείχτηκε μέχρι τώρα δεν είναι η Panigale V4 R που παίρνει τις νίκες αλλά ο αναβάτης, διότι αν η επιτυχία οφειλόταν αυστηρά και μόνο στη μοτοσυκλέτα της Ducati τότε οι τέσσερις πρώτες θέσεις θα ήταν μόνιμα πιασμένες απ’ τους αναβάτες που την χρησιμοποιούν.

Η πορεία της Ducati -μέχρι πρότινος- στο φετινό πρωτάθλημα ήταν απόλυτη, με τον Bautista να εξαφανίζεται στο υπερπέραν στους 11 πρώτους αγώνες και να τερματίζει πρώτος με χαοτική διαφορά. Παράλληλα όμως, ο Bautista εκτός απ’ το να κατατροπώνει τους αντιπάλους τους, σατίριζε με τις νίκες του την Dorna και τους περιοριστικούς κανονισμούς της αφού παρά τη μείωση του ορίου περιστροφής του κινητήρα της μοτοσυκλέτας του συνέχιζε να κερδίζει, αποδεικνύοντας την αξία του ως οδηγός… επαναφέροντας έτσι μία το αρχικό πρόβλημα για το θέαμα στα WSBK. Οι μοναδικοί αγώνες στους οποίους δεν βγήκε πρώτος ήταν στην Imola και αυτό οφείλονταν κυρίως στο γεγονός πως δεν είχε ξανατρέξει στην πίστα και συνεπώς δεν είχε βρει της αγωνιστικές γραμμές που τον εξυπηρετούσαν, ενώ ο Rea γεύτηκε για πρώτη φορά φέτος της γλυκιά γεύση της νίκης.

Οι επίσημες δοκιμές στην πίστα του Misano, που προηγήθηκαν πριν τον έκτο γύρο του πρωταθλήματος στη Jerez, ήταν κομβικής σημασίας για την εργοστασιακή ομάδα της Kawasaki, αφού ο Rea (όπως και άλλες ομάδες και αναβάτες) είχε τη δυνατότητα να δοκιμάσει νέες ρυθμίσεις για την ZX-10RR και να τη μάθει ακόμη καλύτερα. Οι προσπάθειες του Rea απέδωσαν καρπούς και κατάφερε να πάρει την Superpole και να εξασφαλίσει την πρώτη θέση εκκίνησης τόσο στο πρώτο σκέλος όσο και στον Tissot Superpole Race της Κυριακής, θέτοντας μάλιστα τον καλύτερο χρόνο που έχει γίνει ποτέ στην πίστα της Jerez Motul WSBK με 1:38,247. Στη δεύτερη θέση θα ξεκινούσε ο Alvaro Bautista (ARUBA.IT Racing – Ducati), ενώ δίπλα του, ο αναβάτης που συμπλήρωνε την πρώτη σειρά της σχάρας ήταν ο Marco Melandri (GRT Yamaha WorldSBK).

Πρώτο σκέλος

Με το που έσβησαν τα φώτα της εκκίνησης ο Rea πετάχτηκε μπροστά και πρόλαβε να στρίψει πρώτος διατηρώντας την κορυφαία θέση, παρά την επίθεση του Ισπανού Bautista απ’ την εξωτερική γραμμή. Όμως, ο Ισπανός εξαπέλυσε την επίθεσή του στις στροφές 4 και 5 με μια εξαιρετική κίνηση και προσπέρασε τον Rea. Στο τέλος του πρώτου γύρου, ο Alex Lowes (Pata Yamaha WorldSBK Team) είχε καταφέρει να ανεβεί στην τρίτη θέση, ενώ ο Melandri απ’ την οποία ξεκίνησε, είχε πέσει στην πέμπτη έχοντας μπροστά του τον ομόσταβλό του Lowes, τον Michael van der Mark.

Σύντομα μάλιστα, η μάχη μεταξύ των αναβατών της Yamaha για την τρίτη θέση θα άναβε για τα καλά –την ίδια ώρα ο Bautista συνέχιζε το δικό του αγώνα, μεγαλώνοντας τη χρονομετρική διαφορά απ’ τον δεύτερο. Ο van der Mark ανέβασε ρυθμούς και στην στροφή οκτώ της πίστας κατάφερε να βρεθεί μπροστά απ’ τον teammate του. Ο στόλος των YZF-R1 της Yamaha με τους αναβάτες της, ήταν τόσο ανταγωνιστικοί στην πίστα της Jerez που λίγο αργότερα βρέθηκαν πίσω απ’ την ουρά του Jonathan Rea που ήταν δεύτερος και αδυνατούσε να απαντήσει στον άπιαστο ρυθμό του Bautista. Με δώδεκα γύρους να απομένουν, ο van der Mark εκμεταλλεύτηκε την ευκαιρία που του δόθηκε στην στροφή έξι και προσπέρασε τον Rea με μεγάλη ευκολία, ενώ λίγο αργότερα το ίδιο έκανε και ο Lowes στην στροφή δύο της πίστας. Οι μάχες μεταξύ του Rea και του Lowes ήταν πραγματικά φοβερές και διήρκησαν μέχρι και τον τελευταίο γύρο πριν γίνει το συμβάν. Στη στροφή 13, την ώρα που ο Lowes ήταν τρίτος και είχε αρχίσει να μπαίνει στη στροφή, ο Rea αποφάσισε να κάνει την επίθεσή του παίρνοντας την εσωτερική γραμμή. Την ώρα της προσπέρασης όμως, πέρασε πολύ κοντά απ’ το Lowes με αποτέλεσμα το πόδι του Rea να χτυπήσει τον αριστερό ώμο του Lowes. Ως εκ τούτου ο Lowes έχασε τον έλεγχο της μοτοσυκλέτας του και έπεσε χωρίς να χτυπήσει, ενώ ταυτόχρονα ο Rea σήκωνε το χέρι ζητώντας συγγνώμη.

Απ' έξω θα φαινόταν ακόμη και ως μία εσκεμμένη κίνηση, θα πυροδοτούσε τις συζητήσεις, όμως η αλήθεια είναι ως ο Rea εννοούσε πράγματι όλα όσα είπε για το περιστατικό αυτό: Λίγο αργότερα φανερά στεναχωρημένος απ’ το συμβάν είπε: “Σε αυτό το σημείο (στην αρχή της στροφής) αποφάσισα να αλλάξω κατεύθυνση και να πάω απ’ την εσωτερική. Δυστυχώς σε αυτό το σημείο (μέσα στη στροφή) ο Lowes έκλεινε τη γραμμή του και εγώ δεν μπορούσα να πιέσω περισσότερο το μπροστινό ελαστικό κι έτσι ήρθαμε σε επαφή. Όπως είπα και νωρίτερα, είναι πολύ στενάχωρο να βλέπεις έναν άλλο αναβάτη να πέφτει. Λυπάμαι πραγματικά για τον Alex, που ο αγώνας του έληξε με αυτό τον τρόπο.” Την ίδια ώρα, ο Bautista περνούσε τη γραμμή τερματισμού και κατακτούσε την 12η νίκη του για φέτος. Παρά το γεγονός μάλιστα ότι του έφυγε το αριστερό γάντι και κινδύνευε από έντονες εκδορές και εγκαύματα απ’ την τραχιά και κοφτερή σαν τρίφτη τυριού άσφαλτο, ο Lowes δεν τραυματίστηκε τερμάτισε όμως πολύ μακριά απ’ το τρίτο σκαλί του βάθρου, στη 16η θέση. Σε δηλώσεις σχετικά με την πτώση και αφού το είδε στην οθόνη, ο Lowes μας είπε: “Αυτή είναι η πρώτη φορά που βλέπω την πτώση, αλλά νιώθω σαν να έγινε λίγο πιο κοντά στο εσωτερικό της στροφής. Προφανώς ο Rea έκανε ένα λάθος στον τελευταίο γύρο, μπήκε πολύ γρήγορα στη στροφή όπως μπορείτε να δείτε, αλλά έτσι είναι οι αγώνες και τέτοια πράγματα συμβαίνουν.” Το συμβάν δεν πέρασε απαρατήρητο απ’ την διοργάνωση, η οποία μάλιστα τιμώρησε τον Rea ρίχνοντάς τον μια θέση απ’ αυτή που τερμάτισε με αποτέλεσμα η τελική θέση που έλαβε να είναι η τέταρτη, ενώ ταυτόχρονα του αφαίρεσε το δικαίωμα της Pole Position που είχε κερδίσει και θα ξεκινούσε τον Tissot Superpole Race τελευταίος. Τη δεύτερη θέση κατέλαβε ο van der Mark, μετά από έναν εξαιρετικό αγώνα, ενώ το βάθρο συμπληρώθηκε τελικά απ’ τον Melandri. Η πεντάδα έκλεισε απ’ τον πάντοτε εξαιρετικό στις επιδόσεις του Toprak Razgatlioglu (Turkish Puccetti Racing). Οι επιδόσεις του Τούρκου αναβάτη ήταν εξαιρετικές καθώς αναδύθηκε στην Πέμπτη θέση ξεκινώντας απ’ την 11η. Έκτος βρέθηκε ο Tom Sykes με την ΒΜW S1000RR, ενώ πίσω του τερμάτισε ο ομόσταβλός του Bautista, Chaz Davies. Στην όγδοη θέση τερμάτισε ο Sandro Cortese (GRT Yamaha WorldSBK), ενώ ο Leon Halsam (Kawasaki Racing Team WorldSBK) και ο Ruben Rinaldi τερμάτισαν ένατος και δέκατος αντίστοιχα. Ο Yuki Takahashi (Moriwaki Althea Honda Team) ήταν λίστα με τους αναβάτες που δεν ολοκλήρωσαν τον αγώνα, λόγω της πτώσης του στη στροφή 1, ενώ ο Jordi Torres αποσύρθηκε μόνος του.

Tissot Superpole Race

Μετά το συμβάν μεταξύ του Lowes και του Rea, η σχάρα εκκίνησης είχε αλλάξει και αυτό βοήθησε τουλάχιστον στο να έχουμε περισσότερο θέαμα. Με το σβήσιμο των φώτων, είχαμε μια δυνατή εκκίνηση απ’ τον Bautista που βρέθηκε να στρίβει πρώτος στην πρώτη στροφή και να κρατάει τα ηνία του αγώνα μέχρι το τέλος. Πίσω του όμως είχαμε πολλές μάχες με τον Halsam (Kawasaki Racing Team WorldSBK) να κερδίζει μια θέση και να φτάνει στην πρώτη στροφή τρίτος μπροστά απ’ τον Melandri. Πίσω του, στην τέταρτη θέση είδαμε τον Tom Sykes για λίγο με τον Lowes και van der Mark να είναι στην ουρά του. Μέχρι το τέλος του γύρου, ο Rea έκανε το θαύμα του και απ’ την τελευταία θέση που ξεκίνησε είχε “εκτελέσει” ήδη εννέα αναβάτες και ήταν δέκατος και όπλιζε ήδη για να προσπεράσει τον Davies. Η ατυχία του Lowes απ’ το πρώτο σκέλος, τον ακολούθησε και στον Sprint Race καθώς στην έβδομη στροφή της πίστας έπεσε με αποτέλεσμα να μην καταφέρει να πάρει βαθμούς για δεύτερη φορά φέτος στη Jerez. Παρά το γεγονός ότι ο Melandri ήταν για το μεγαλύτερο διάστημα του αγώνα δεύτερος, τερμάτισε τρίτος αφού δεν κατάφερε να αμυνθεί κατά του αφηνιασμένου Ολλανδού του van der Mark, που τον προσπέρασε στη στροφή έξι και του στέρησε το δεύτερο σκαλί του βάθρου. Η μικρή διάρκεια του αγώνα και ότι ξεκίνησε απ’ την τελευταία θέση συντέλεσαν στο γεγονός ο Rea να τερματίσει τέταρτος με 1,7’’ απ’ τον τρίτο. Ο Tom Sykes έκλεισε την πεντάδα, ενώ ο teammate του Rea, Halsam τερμάτισε έκτος. Στην έβδομη θέση βρέθηκε ο Razgatlioglu, εχόντας τον Torres πίσω του. O Cortese τερμάτισε ένατος, ενώ ο Davies έκλεισε τη δεκάδα.

Δεύτερο σκέλος

Το θέαμα ολοκληρώθηκε απ’ το δεύτερο και τελευταίο σκέλος της Jerez με τα απρόοπτα και τις ανατροπές να μην έχουν τελειωμό. Ο Rea μετά την επιτυχία του στον Sprint Race κατάφερε να ξεκινήσει απ’ τη τέταρτη θέση και να προσπαθήσει για άλλη μια φορά να κυνηγήσει τον βασικό του αντίπαλο, τον Bautista (ARUBA.IT Racing Ducati). Ο Bautista έχει πέσει αρκετές φορές με τη νέα V4 R, όμως ήταν πάντοτε σε στιγμές που δεν είχε ιδιαίτερη σημασία. Σήμερα όμως, είχε άλλη μια πτώση κατά τη διάρκεια του αγώνα. Στο δεύτερο γύρο ο Bautista έχασε το μπροστινό της V4 R και έπεσε με αποτέλεσμα να είναι ο πρώτος στη λίστα με τους αναβάτες που αποσύρθηκαν απ’ τον αγώνα, παρά το γεγονός ότι ξανακαβάλησε τη μοτοσυκλέτα του και προσπάθησε να συνεχίσει, όμως όπως διαπίστωσε ήταν αδύνατο. Σε δηλώσεις του ανέφερε: “Σήμερα είναι ανάμεικτα τα συναισθήματα! Απ’ τη μια αισθανόμαστε καλά για τη νίκη μας στον Tissot Superpole Race, όμως απ’ την άλλη στο δεύτερο σκέλος έπεσα στο δεύτερο γύρο. Δεν έκανα κάποιο λάθος ή κάτι παρόμοιο, απλώς έχασα το μπροστινό κι έπεσα. Ευτυχώς, σωματικά είμαι εντάξει.”  Ο αγώνας είχε πάρει φωτιά με τον Rea να ηγείται του αγώνα και τον van der Mark, Marco Melandri, Razgatlioglu και Davies να τον καταδιώκουν!

Λίγο αργότερα όμως, 15 γύρους πριν το τέλος, η λίστα των αναβατών θα μίκραινε καθώς ο Melandri στην 5η στροφή προσπάθησε παράτολμα να περάσει απ’ την εσωτερική τον Davies, ο οποίος τον ακούμπησε ελαφρώς την ώρα που έστριβε, με αποτέλεσμα η R1 του Melandri να πέσει και όπως έβγαινε εκτός της πίστας να συμπαρασύρει και τον Davies μαζί.

Ένα γύρο αργότερα, ο van der Mark είχε πάρει φωτιά και διψούσε για δόξα! Ήταν πίσω απ’ τον Rea και με τον Bautista να απουσιάζει, η νίκη έδειχνε πιο εύκολη. Ο van der Mark έκανε την κίνησή του στην έκτη στροφή της πίστας και προσπέρασε τον περσινό πρωταθλητή Rea κλέβοντάς του την πρωτιά. Μάλιστα, οι ρυθμοί του ιπτάμενου Ολλανδού, van der Mark ήταν τόσο εκπληκτικοί που ο Rea, ενώ πάλεψε να μείνει κοντά του δεν τα κατάφερε και τερμάτισε δεύτερος με 2’’ διαφορά, καθώς ο αγώνας έληξε πρόωρα λόγω της πτώσης του Kiyonari στην 11η στροφή με αποτέλεσμα να σηκωθούν οι κόκκινες σημαίες. Όμως ο 26χρονος van der Mark πήρε φέτος την πρώτη και πολυπόθητη νίκη του με το σπαθί του! Ο Τούρκος Razgatlioglu έλαμψε με τις επιδόσεις του στο δεύτερο σκέλος και κατάφερε να κατακτήσει ένα σκαλί του βάθρου, τερματίζοντας τρίτος! Ο Michael Ruben Rinaldi είχε έναν εκπληκτικό αγώνα και κατάφερε με το ρυθμό του να περάσει τη γραμμή τερματισμού τέταρτος, ενώ ξεκίνησε 11ος! Η πεντάδα ολοκληρώθηκε απ’ τον ομόσταβλό του Rea, Haslam, ενώ πίσω του βρέθηκε ο Sandro Cortese (GRT Yamaha WorldSBK). Ο Tom Sykes τερμάτισε έβδομος με τον Jordi Torres να βρίσκεται πίσω του. Στην ένατη θέση βρέθηκε ο Loris Baz, ενώ η δεκάδα έκλεισε απ’ τον Tommy Bridewell (Team Goeleven) που έχει αντικαταστήσει τον Eugene Laverty μέχρι να αναρρώσει απ’ τους τραυματισμούς, που είχε στα δοκιμαστικά της Imola.

Οι αγώνες στην Jerez ήταν γεμάτοι σασπένς, απρόοπτα και μάχες, ξεφεύγοντας από την μονοτονία και αυτό οφείλεται στην πτώση του Bautista στο δεύτερο σκέλος αλλά και στην τρομακτικά δυνατή εμφάνιση του van der mark. 41 βαθμοί χωρίζουν τον πρώτο απ’ τον δεύτερο με τον Bautista να βρίσκεται στη κορυφή και τον Rea πίσω του. Ο van der Mark κατάφερε να βρεθεί στη τρίτη θέση μετά από ένα άτυχο διήμερο αγώνων που είχε ο Lowes και δεν κατάφερε να κερδίσει αρκετούς βαθμούς.

 

Ετικέτες