Πριν από λίγες μέρες είχαμε γράψει για τις σκέψεις και τις προχωρημένες συζητήσεις που είχαν οι υπεύθυνοι του αγώνα στο Pikes Peak, σχετικά με την απαγόρευση των μοτοσυκλετών από την θρυλική ανάβαση. Ήταν ένα νέο που είχε ξεσηκώσει τον κόσμο σε παγκόσμιο επίπεδο και τώρα έρχεται η ίδια η μητέρα του Carlin Dunne, η Romie Gallardo, να πάρει θέση, μέσω ενός δελτίου τύπου που έδωσε στην δημοσιότητα. Είναι η γυναίκα που γνωρίζει από πρώτο χέρι το τίμημα που καλούνται να πληρώσουν οι αγωνιζόμενοι και οι οικογένειές τους, όταν σε έναν τέτοιο αγώνα τα πράγματα στραβώνουν. "Ο Carlin αγαπούσε το βουνό. Τον προκαλούσε, τον έβαζε σε πειρασμό και ένιωθε το κάλεσμά του ξανά και ξανά. Το σεβόταν απόλυτα και ήταν πλήρως συνειδητοποιημένος για το τι μπορεί να σου στοιχήσει", έγραψε η Gallardo στην δήλωσή της. "Με βάση όσα λέγονται, γνωρίζω στα σίγουρα ότι δεν θα ήθελε να απαγορευτούν οι μοτοσυκλέτες από τον αγώνα. Θα επιθυμούσε να μάθουμε από την τραγωδία του. Θα ενθάρρυνε τις επίσημες υπηρεσίες που ασχολούνται με τα δυστυχήματα, να κάνουν αυτό για το οποίο έχουν εκπαιδευτεί και οι υπεύθυνοι του αγώνα να πάρουν όσα επιπλέον μέτρα ασφαλείας χρειάζονται", συνέχισε.
Αν θέλουμε να πούμε τα πράγματα με το όνομά τους, δεν υπάρχει κανένας σοβαρός αγωνιζόμενος στον κόσμο που να μην γνωρίζει πως υφίσταται ως πιθανότητα, η αγάπη τους για το σπορ να μην έχει την κατάληξη που θέλουν. Ακόμη όμως και με αυτό το δεδομένο, αυτή η αγάπη παραμένει δυνατή, ωθώντας τους να παίρνουν το ρίσκο κάθε φορά που ανεβαίνουν στην σέλα της μοτοσυκλέτας τους για να αγωνιστούν, δίνοντας το 100% των δυνατοτήτων και των ικανοτήτων τους. Πόσο δε μάλλον όταν μιλάμε για αγώνες που τελούνται σε δημόσιους δρόμους. Την ίδια επίγνωση για το ρίσκο όμως, την έχουν οι οικογένειες και οι φίλοι των αγωνιζομένων. Όλοι αυτοί που δείχνουν να αντιλαμβάνονται το λόγο που οι δικοί τους άνθρωποι συμμετέχουν σε αγώνες, διαθέτουν ένα ιδιαίτερο επίπεδο κατανόησης που δεν μπορούν να το νιώσουν όλοι. Μερικοί άνθρωποι απλώς δεν μπορούν ή δεν θέλουν να καταλάβουν το μέγεθος της δέσμευσης που έχουν οι αγωνιζόμενοι απέναντι στο άθλημα που αγαπούν. Στην δήλωσή της, η μητέρα του Dunne λέει επίσης: "Τρεις μέρες μετά το ατύχημα του Carlin, με ρώτησε ένας δημοσιογράφος ποια είναι τα συναισθήματά μου για τον αγώνα τώρα. Απάντησα ότι νιώθω όπως ένιωθα στις 29 Ιουνίου, την μέρα πριν το ατύχημα. Καθ' όλη τη διάρκεια της ζωής του γνώριζα πως υπήρχε η πιθανότητα να τον χάσω. Μπήκαμε μέσα σ' αυτή τη διαδικασία με τα μάτια μας ορθάνοιχτα. Ξέραμε την άλλη όψη αυτού του αθλήματος. Είχα δεσμευτεί απέναντι στο γιο μου και τα όνειρά του. Έκανε αυτό που αγαπούσε πολύ. Οπότε, ποιοι είμαστε εμείς που θα καταστρέψουμε το όνειρο άλλων αγωνιζόμενων να τρέξουν στο Pikes Peak;"
Αν μη τι άλλο, πρόκειται για μια γενναία παραδοχή και ένα μεγαλείο ψυχής, από μια μητέρα που σεβάστηκε στον απόλυτο βαθμό τα όνειρα του παιδιού της, έστω κι αν το τίμημα ήταν το χειρότερο που θα μπορούσε να της ζητηθεί. Αυτή η δήλωση, αποκαλύπτει επίσης και το πόσο ισχυρός ήταν ο δεσμός και η σχέση ανάμεσα σ' αυτήν και το γιο της κάνοντας οποιοδήποτε άλλο σχόλιο απλώς περιττό…
Wouter-jan Van Dijk - Ταξίδεψε από την Αυστραλία στο Μεξικό, αγόρασε ένα μεταχειρισμένο KTM EXC 500 και πήρε την 7η θέση στην κατηγορία του στο Baja 1000! [VIDEO]
Ένας άθλος με αίσιο τέλος που βασίστηκε στο ρίσκο, το θάρρος και στην τρέλα, χωρίς budget και χωρίς ομάδα υποστήριξης...
Από τον
Γιάννη Τσινάβο
21/11/2023
Ένα στοίχημα-προτροπή δύο φίλων δημιούργησε μια απίθανη ιστορία η οποία διαδραματίστηκε στο φετινό Baja 1000 στο Μεξικό, με πρωταγωνιστή έναν Ολλανδό μοτοσυκλετιστή που διαμένει στην Αυστραλία και αποφάσισε πως μπορεί να λάβει μέρος στο θρυλικό Event χωρίς να έχει καμία εμπειρία από αγώνες αντοχής στην έρημο, καβάλα σε ένα μεταχειρισμένο KTM EXC 500 το οποίο βρήκε στην τοπική αγορά... λίγες ημέρες πριν τον αγώνα.
Ο εκτός δρόμου αγώνας αντοχής Baja 1000 δεν θέλει πολλές συστάσεις, μεγάλα ονόματα της Off-Road σκηνής συμμετέχουν σε αυτόν κάθε χρονο, ενώ κάθε χρόνο η φήμη του Baja 1000 μεγαλώνει με πολλές νέες συμμετοχές από αναβάτες που θέλουν να βιώσουν την συγκεκριμένη μοναδική αγωνιστική εμπειρία. Κάτι τέτοιο συνέβη και στην περίπτωση του Ολλανδού Wouter-jan Van Dijk. Ο Van Dijk ο οποίος κατοικεί στην Αυστραλία αποφάσισε μετά από ένα στοίχημα-προτροπή από τον φίλο του Shane Moss να λάβει μέρος στο Baja 1000 με μηδενική προετοιμασία, και χωρίς να έχει εξασφαλίσει μοτοσυκλέτα! Η μοναδική αυτή ιστορία ξεκίνησε πριν από 6 μήνες όταν σε μία κουβέντα τους ο Moss ο οποίος είχε αγωνιστεί στον Baja 1000 το 2019 είπε στον Van Dijk “Γιατί δεν αγωνίζεσαι στην κατηγορία Pro Moto Iroman στο Baja 1000;” Ο Ολλανδός ασπάστηκε εύκολα την ιδέα του φίλου του, ξεκινώντας τον σχεδιασμό για να πραγματοποιήσει αυτό το τρελό σχέδιο.
Ο Van Dijk δεν ήταν αρχάριος στους αγώνες, καθώς είχε λάβει μέρος σε αρκετούς αγώνες Enduro και Hard Enduro -μέχρι και στο Red Bull Romaniacs-, όμως δεν γνώριζε τι να περιμένει όσον αφορά τον αγώνα του Baja 1000, καθώς Enduro και Desert Rallies είναι δυο πολύ διαφορετικά αθλήματα, με το πρώτο να διεξάγεται σε κλειστή διαδρομή και το δεύτερο να απαιτεί γνώσεις πλοήγησης. Χαρακτηριστικό είναι το γεγονός πως ένα μήνα πριν την τέλεση του αγώνα ο Ολλανδός μπήκε σε διάφορα forum τα οποία σχετίζονται με τον αγώνα, όπως το Pro Moto Baja Racing, ώστε να ενημερωθεί για το πως θα βρει ελαστικά στο Μεξικό και πως θα προετοιμάσει τη μοτοσυκλέτα του -την οποία δεν είχε ακόμα βρει...
Ο Van Dijk δεν πτοήθηκε από το γεγονός πως δεν είχε ακόμη αγωνιστική μοτοσυκλέτα για να λάβει μέρος στον αγώνα, πήρε το αεροπλάνο και βρέθηκε στο Μεξικό! Φτάνοντας στο San Diego της Tijuana, μπήκε σε δράση το δεύτερο μέρος του σχεδίου του -και το πιο σημαντικό-, η αγορά μοτοσυκλέτας. Μέσω της ηλεκτρονικής πλατφόρμας πωλήσεων Craiglist, βρήκε ένα μεταχειρισμένο KTM EXC 500 το οποίο ήθελε αρκετά μαζέματα, και το αγόρασε. Κατόπιν αγόρασε ένα μεγάλο ρεζερβουάρ κι έναν προβολέα Baja Designs, αλλά και κιτ κατασκήνωσης από ένα πολυκατάστημα! Έχοντας βρει μοτοσυκλέτα και εξοπλισμό, τι άλλο έλειπε... μα φυσικά να μεταφέρουν το KTM EXC 500 στο μέρος που θα λάμβανε χώρα ο αγώνας. Άλλο μέσο μεταφοράς όπως καταλαβαίνετε δεν υπήρχε, και έτσι ο Van Dijk με τον φίλο του Moss ο οποίος τον συντρόφευε στην περιπέτεια οδηγώντας μια άλλη μοτοσυκλέτα, διέσχισαν καβάλα τα σύνορα του Μεξικού ως το Νότιο Άκρο της Baja California. Δεν τους έφτανε η ταλαιπωρία αυτή, αλλά παράλληλα κατά τη διάρκεια του ταξιδιού το υποπλαίσιο του KTM EXC 500 έσπασε, πιθανότατα λόγω του φορτίου καθώς στη μοτοσυκλέτα είχαν φορτωθεί όλα τα πράγματα που χρειαζόταν για τον αγώνα...
Φτάνοντας στον τεχνικό έλεγχο οι τεχνικοί έφοροι ενημέρωσαν τον Van Dijk πως θα έπρεπε να κάνει τις απαραίτητες επισκευές ώστε η μοτοσυκλέτα να πάρει το ΟΚ για να τρέξει. Οι επαφές που είχε κάνει ο Ολλανδός μέσω διαφόρων forum απέφεραν καρπούς, με τον ίδιο να καταφέρνει μέσω των τοπικών μηχανικών να συνεφέρει το KTM EXC 500. Με τον τεχνικό έλεγχο να έχει ολοκληρωθεί, καθώς ο Ολλανδός δεν είχε αυτοκόλλητα νούμερα για το KTM EXC 500, αποφάσισε να... ζωγραφίσει τον αριθμό συμμετοχής του στα πλαϊνά πλαστικά, με το 741 να δίνει ένα old-school αγωνιστικό attitude στη μοτοσυκλέτα της αυστριακής εταιρείας. Αφού τακτοποίησε και τις τελευταίες του εκκρεμότητες, ο Van Dijk ξεκίνησε το Baja 1000 στην κατηγορία Pro Moto Ironman χωρίς ούτε να έχει κάνει δοκιμές, ενώ κάποιες αναφορές λένε πως δεν είχε καν GPS! Το παράδοξο της υπόθεσης, και φυσικά η μαγεία της ιστορίας του Van Dijk, πήρε διαστάσεις μύθου (εξού και η AI φωτογραφία του ανοίγματος από φαν του Ολλανδού!) καθώς μετά από 375 χιλιόμετρα ο Ολλανδός... προηγούνταν στην κατηγορία του! Το KTM EXC 500 έγινε αντικείμενο λατρείας με τους θεατές του αγώνα να ζητωκραυγάζουν σε κάθε του πέρασμα. Ο Ολλανδός στο δεύτερο checkpoint στα 964 χιλιόμετρα είχε πέσει δεύτερος πίσω από τον Edgar Cota αλλά η προσπάθεια του είχε γίνει θέμα συζήτησης στον αγώνα και στην τοπική κοινότητα, πριν γίνει και θέμα παγκοσμίως. Κατά τη διάρκεια του αγώνα, ο Van Dijk ανεφοδιαζόταν από... βενζινάδικα στη διαδρομή, ενώ επειδή δεν είχε πλήρωμα και υποστήριξη, πολλές φορές οι άλλοι αγωνιζόμενοι τον βοηθούσαν, δίνοντας του να φάει, και... βγάζοντας του τα αγκάθια από τους κάκτους πάνω στους οποίους είχε πέσει!
Ο αγώνας του Van Dijk μπορεί να είχε πολλές όμορφες στιγμές καθώς το πλήθος τον χειροκροτούσε κλπ. ωστόσο είχε και πολλές δύσκολες, για παράδειγμα φτάνοντας στο checkpoint των 2.108 χιλιομέτρων ο Ολλανδός κατέρρευσε από την κούραση, και για να πάρει τα πάνω του χρειάστηκε να τον ταίσουν... μερικά τάκος, ενώ λίγες ώρες αργότερα το σύστημα πλοήγησης Stella που έδινε το στίγμα του στη διοργάνωση έσπασε, καθώς αυτό είχε ρυθμιστεί βιαστικά λίγο πριν την έναρξη του αγώνα.
Αυτή δεν ήταν η τελευταία αναποδιά που του συνέβη καθώς 100 χιλιόμετρα πριν τον τερματισμό η ζάντα του KTM EXC 500 έσπασε κι εκείνη. Καθώς όμως ο Ολλανδός είχε αποκτήσει αύρα... ήρωα στους ανθρώπους του αγώνα, ενώ εκείνος είχε σταματήσει στο τελευταίο check-point, ψάχνοντας τον φίλο του και χαζεύοντας στον χάρτη, οι κριτές έσπευσαν να του γεμίσουν το ρεζερβουάρ με βενζίνη και να του σφίξουν τη ζάντα με ζιπάκια, με τον Van Dijk να μην έχει ιδέα, και να επιστρέφει στη μοτοσυκλέτα του βρίσκοντας την γεμάτη καύσιμο και επιδιορθωμένη!
Ο Ολλανδός μετά από 48:27.03 κατάφερε να τερματίσει στο Baja 1000, με το μεταχειρισμένο KTM EXC 500 να τον βγάζει ασπροπρόσωπο. Ο Van Dijk στον δρόμο προς τον τερματισμό έλαβε 13 λεπτά ποινής καθώς σε κάποια σημεία του αγώνα η ταχύτητα του ξεπέρασε τη μέγιστη ταχύτητα που ορίζει ο κανονισμός, ενώ ταυτόχρονα δεν πέρασε από κάποια σημεία ελέγχου, για να τερματίσει τελικά στην έβδομη θέση της κατηγορίας Pro Moto Ironman.
Μετά το τέλος του αγώνα ο Van Dijk ο οποίος ήταν εμφανώς συγκινημένος δήλωσε: "Είμαι χαρούμενος που τα κατάφερα τελικά. Ευχαριστώ τον φίλο μου Shane Moss που με βοήθησε στην προσπάθεια μου. Χωρίς αυτόν, δεν θα τα κατάφερνα. Πιθανότατα δεν θα είχα βρεθεί καν στον τερματισμό. Είναι σίγουρα μια πρόκληση και ειδικά το να οδηγείς τόσες ώρες συνεχόμενα, χωρίς διάλειμμα για ξεκούραση και ύπνο. Τις τελευταίες πέντε ώρες ήμουν σαν ζόμπι, είπα στον εαυτό μου πως αν θέλω να τερματίσω πρέπει να ξυπνήσω. Ήμουν τυχερός που σταμάτησε και η βροχή στο τέλος του αγώνα, καθώς κατάφερε να κινηθώ λίγο ταχύτερα... είμαι πολύ χαρούμενος για όλο αυτό.”
Η ιστορία του Van Dijk αποδεικνύει για μία ακόμη φορά πως χρειάζεται μόνο ένα μικρό βήμα, μια πρόταση-στοίχημα-προτροπή και η αποδοχή της, για να χαρίσει σε εκείνον που τολμά μια μεγάλη, αξέχαστη περιπέτεια. Παράλληλα δείχνει περίτρανα πως δεν χρειάζονται μοτοσυκλέτες δεκάδων χιλιάδων ευρώ και πολυάριθμες ομάδες υποστήριξης για να συμμετάσχει κανείς ακόμα και σε αγώνες όπως το Baja 1000, αλλά μόνο λίγο θάρρος, λίγο ρίσκο, και μπολικη ωραία τρέλα!
