Η πρώτη νίκη της Honda στο ΙοΜ ΤΤ – 1961 [video]

Από τον

Λάζαρο Μαυράκη

26/7/2019

Η φετινή χρονιά σηματοδοτεί την επέτειο των 60 χρόνων παρουσίας της Honda στο Isle of Man, η οποία μέχρι και σήμερα αποτελεί το εργοστάσιο με τις περισσότερες επιτυχίες στο "Νησί". Συνολικά, έχει "μαζέψει" 183 νίκες σε όλες τις κατηγορίες, ένα νούμερο δυσθεώρητο για οποιονδήποτε άλλο ανταγωνιστή. Και αν σήμερα θεωρούμε αυτονόητη την ικανότητα της Honda να παίρνει νίκες και πρωταθλήματα σε παγκόσμιο επίπεδο, πίσω στο 1959 –όταν έκανε την πρώτη εμφάνισή της και… έχασε στο Isle of Man- τα πράγματα ήταν εντελώς διαφορετικά.
Ο Soichiro Honda ήταν ένας οραματιστής που πίστευε ότι οι αποτυχίες είχαν εξίσου μεγάλη διδακτική αξία, όσο και οι επιτυχίες. Αυτό όμως δεν σήμαινε ότι θα άφηνε μια αποτυχία να σταθεί εμπόδιο στην πορεία της Honda για παγκόσμια κυριαρχία. Η φιλοσοφία του επιβεβαιώθηκε με τον πιο πειστικό τρόπο, καθώς μετά από τις δυο πρώτες αποτυχίες του στους αγώνες του IοM TT, η Honda σάρωσε στις πέντε πρώτες θέσεις σε ΟΛΕΣ τις κατηγορίες που έλαβε μέρος, το 1961. Η ιδιαίτερη σχέση του Soichiro με το IoM TT είχε φανεί από την πρώτη του επίσκεψη στο Νησί το 1954, κατά την διάρκεια των επισκέψεών του σε μεγάλα αγωνιστικά events, όπου παρακολουθούσε και μελετούσε τις προσπάθειες των αντιπάλων της Honda στους αγώνες. Μάλιστα, έχει μείνει στην Ιστορία η περίφημη φράση του ότι "μόνο κερδίζοντας στο Isle of Man μπορούμε να χαράξουμε το μονοπάτι μας για να γίνουμε μια παγκόσμια εταιρεία και να πουλάμε τα προϊόντα μας σε όλο τον κόσμο". Εκείνη την επιτυχημένη χρονιά μάλιστα, η εταιρεία είχε φέρει μαζί της κι ένα κινηματογραφικό συνεργείο, το οποίο κατέγραψε την προσπάθεια και μέρος του υλικού από την πρώτη νικηφόρα χρονιά της Big-H μπορείτε να παρακολουθήσετε στο παρακάτω βίντεο:

Οι αναβάτες της Honda, Sadao Shimazaki, Jim Redman, Tom Phillis, Luigi Taveri και ο θρυλικός Mike Hailwood, κυριάρχησαν στην πρώτη πεντάδα της κατηγορίας Lightweight TT 125cc. Οι Naomi Taniguchi, Kunimitsu Takahashi, Jim Redman, Tom Phillis, και Mike Hailwood έκαναν ακριβώς το ίδιο στην κατηγορία των 250cc. Μάλιστα, για τον Taniguchi ήταν ιδιαίτερης σημασίας αυτή η επιτυχία, καθώς ήταν το μοναδικό μέλος της αρχικής ομάδα του 1959 που είχε τις δύο αποτυχημένες προσπάθειες.
Όλη αυτή όμως η αλματώδης εξέλιξη και οι επιτυχίες, ήταν ουσιαστικά αποτέλεσμα πολλών ετών αθόρυβης προετοιμασίας. Ο Soichiro Honda είχε εργαστεί πολύ σκληρά και ο ίδιος, πολύ καιρό πριν αρχίσουν να μπαίνουν τα θεμέλια της αυτοκρατορίας του. Αυτό δεν είναι κάτι παράξενο, για τον άνθρωπο που όταν έπρεπε να αποφασίσει ποια βαλίτσα θα άφηνε έξω από το αεροπλάνο πριν την πτήση από τη Ρώμη για την Ιαπωνία, προτίμησε να παρατήσει τη βαλίτσα με τα ρούχα του και να πάρει μαζί του την βαλίτσα που ήταν γεμάτη με αγωνιστικά ανταλλακτικά που είχε μαζέψει για το τμήμα R&D της εταιρείας. Ήταν ξεκάθαρα ένας άνθρωπος απόλυτα ταγμένος στον σκοπό του, που του αξίζει ένα μεγάλος φόρος τιμής από όλη την μοτοσυκλετιστική κοινωνία, 60 χρόνια μετά την πρώτη του επιτυχία.

https://bit.ly/MOTO_681

Race News

Υπόλοιπα πρωταθλήματα

Toni Elias - Αποσύρεται από τους αγώνες

Μετά από 23 χρόνια δράσης και Παγκόσμιους Τίτλους σε Moto2 και Superbike MotoAmerica

Από το

motomag

13/6/2023

Μετά τον αγώνα Superbike του Πρωταθλήματος MotoAmerica την Κυριακή, 4 Ιουνίου, όπου εξασφάλισε την πέμπτη θέση, ο Toni Elias ανακοίνωσε σε ζωντανή μετάδοση ότι αποσύρεται από την ενεργό δράση, σε ηλικία 40 ετών.

Με την φράση “Σήμερα ήταν ο τελευταίος μου χορός, ο τελευταίος μου αγώνας”, ο Ισπανός αναβάτης έκανε γνωστό πως κλείνει έναν κύκλο που διήρκησε 23 ολόκληρα χρόνια, από το 2000 όπου σε ηλικία 17 ετών έκανε το ντεμπούτο του στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στην κατηγορία των 125 κυβικών -μετέπειτα Moto3. Το 2001 στην πίστα του Assen, θα κατάφερνε την πρώτη από τις 17 συνολικά νίκες του στα GP, ενώ το 2002 ανέβηκε στην κατηγορία των 250 κυβικών (σήμερα Moto2), όπου τερμάτισε 4^ος στην πρώτη του χρονιά.

Μετά από τρεις χρονιές, το 2005, ανεβαίνει στη μεγάλη κατηγορία, όπου το 2006 θα πετύχει την πρώτη του -και μοναδική στα MotoGP- νίκη, μπροστά από τον Valentino Rossi στην πίστα του Estoril. Ήταν και η τελευταία φορά που κάποια δορυφορική ομάδα (Gresini Honda) θα έπαιρνε πρωτιά μέχρι την παρθενική νίκη του Jack Miller το 2016 με την Estrella Galicia 0,0 Marc VDS Team στο ολλανδικό GP.

Το 2010, ο Elias λαμβάνει μέρος στην νεοσύστατη για εκείνη την χρονιά Moto2 με την ομάδα του Gresini, κατακτώντας τον τίτλο της σεζόν, τρεις γύρους πριν την ολοκλήρωση του Πρωταθλήματος. Η επιτυχία του αυτή τον οδήγησε πίσω στη μεγάλη κατηγορία MotoGP με την LCR Honda, χωρίς όμως να καταφέρει κάτι καλύτερο από μια 15^η θέση στο Πρωτάθλημα.

Την επόμενη χρονιά επέστρεψε στη Moto2, με την Aspar Team, με την συνεργασία τους ωστόσο να τερματίζει πριν την ολοκλήρωση της σεζόν του 2012.

Το 2016, ο Elias επιστρέφει στην αγωνιστική δράση μέσω του MotoAmerica και της Yoshimura Suzuki Factory Racing, όπου ένα χρόνο μετά, το 2017 θα στεφθεί Πρωταθλητής σημειώνοντας 10 νίκες και 18 τερματισμούς σε βάθρο. Η τελευταία σεζόν που συμμετείχε ανελλιπώς ήταν το 2020, ενώ από τότε έκανε σποραδικές εμφανίσεις. Το 2023 υπέγραψε νέο συμβόλαιο με την Hammer/Vision Wheel M4 ECSTAR Suzuki.

Ο Toni Elias ευχαρίστησε τους Chris και John Urlich μαζί με την υπόλοιπη ομάδα του, όπως και όσους του στάθηκαν και τον βοήθησαν καθ’ όλη την διάρκεια της καριέρας του, ενώ όπως είπε τα πρόσφατα αποτελέσματά του δεν ανταποκρίθηκαν στις προσδοκίες του γι’ αυτό και πήρε αυτή την απόφαση.

Toni Elias: “Έχουν περάσει μόλις τρεις γύρους το 2023, αλλά νιώθω να υποφέρω. Δεν αισθάνομαι άνετα πουθενά, και ήρθε η ώρα να σταματήσω. Δεν είναι λόγω της μοτοσυκλέτας. Είναι το πώς νιώθεις, το μυαλό, η καρδιά, οι σκέψεις σου, το πόσο πιέζεις, το πώς φρενάρεις, πόσο ανοίγεις το γκάζι, πόσο επιθετικός είσαι. Δεν είμαι πλέον εκεί που θα ήθελα να είμαι. Είναι ώρα να αφήσω άλλους, νεότερους αναβάτες να πάρουν τη θέση μου και να πιέσουν.”