Takahiro “Tiger” Sohwa - Σκοτώθηκε πέφτοντας από ψηλό κτήριο

Αγωνιζόμενος με βάθρα στο AMA Superbike τη δεκαετία του 1990 - Τα στοιχεία δείχνουν αυτοκτονία
Takahiro Sohwa
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

11/10/2024

Ο 59χρονος Takahiro Sohwa είχε το παρατσούκλι "Tiger" και ήταν πρώην αναβάτης αγώνων ταχύτητας, αφήνοντας το στίγμα του στο πρωτάθλημα AMA Superbike κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1990, ενώ πριν τον θάνατό του ήταν Team Manager σε ομάδα του Ιαπωνικού Πρωταθλήματος Superbike.

Ο Sohwa έγινε γνωστός αρχικά από τους αγώνες μοτοσυκλέτας του Ιαπωνικού Πρωταθλήματος στα μέσα της δεκαετίας του 1980, όπου καθιερώθηκε ως ένας από τους ταχύτερους αναβάτες της χώρας μέχρι το τέλος της δεκαετίας. Το 1991 πήρε την τρίτη θέση στο Ιαπωνικό Πρωτάθλημα Superbike, κάτι που του άνοιξε τον δρόμο για να αγωνιστεί στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Στο πρωτάθλημα AMA Superbike ο Takahiro Sohwa συμμετείχε για τρεις σεζόν, όπου στις πρώτες δύο ήταν αναβάτης της Muzzy Kawasaki. Το 1993 τερμάτισε 5ος, με Πρωταθλητή τον Doug Polen, ενώ το 1994 τερμάτισε 3ος γενικής, με Πρωταθλητή τον Troy Corser.

Takahiro Sohwa

Το 1995, όπου το Πρωτάθλημα πήγε στον Miguel DuHamel, ο “Tiger” μεταπήδησε στην ομάδα Ducati Fast by Ferraci, τερματίζοντας πολύ πίσω, μόλις στην 22η θέση, κάτι που σήμανε και το τέλος της καριέρας του στο AMA Superbike. Ο Ιάπωνας είχε καταφέρει να ανέβει στο βάθρο αρκετές φορές, με καλύτερο αποτέλεσμα τη δεύτερη θέση στον αγώνα της Pomona το 1994, πίσω από τον Troy Corser.

Takahiro Sohwa

Στη συνέχεια ο Sohwa επέστρεψε στην Ιαπωνία όπου συνέχισε να ασχολείται με τους αγώνες, αρχικά ως αγωνιζόμενος και κατόπιν από τη θέση του Team Manager αγωνιστικών ομάδων.

Takahiro Sohwa

Ο Τίγρης ήταν ευχάριστος χαρακτήρας, αλλά μιλούσε πολύ λίγα αγγλικά, οπότε οι περισσότεροι δημοσιογράφοι συχνά δεν έκαναν τον κόπο να του πάρουν συνέντευξη, με αποτέλεσμα να μην πάρει ποτέ την αναγνώριση και τη δημοσιότητα που του άξιζε. Μια χιουμοριστική ιστορία για τον Tiger έχει να κάνει με μια ερώτηση δημοσιογράφου στην Daytona. Ο Sohwa είχε μόλις υποστεί ένα ατύχημα και ο δημοσιογράφος τον ρώτησε αν αυτό θα μπορούσε να επηρεάσει την απόδοσή του στον αγώνα. Κι εκείνος απάντησε: “πέφτω συχνά και παρόλα αυτά συνεχίζω να είμαι γρήγορος.” End of story.

Takahiro Sohwa

Οι πληροφορίες για τον θάνατό του δείχνουν ότι αυτοκτόνησε πηδώντας από ένα κτήριο στην Kamakura της Ιαπωνίας στις 6 Οκτωβρίου, γύρω στις 10:00 μ.μ.

Εκεί, ένας παρευρισκόμενος είδε τον Sohwa να πέφτει στο έδαφος από ψηλά, και ειδοποίησε την αστυνομία. Παρά τις προσπάθειες όσων έσπευσαν να βοηθήσουν, ο Sohwa πέθανε 40 λεπτά αργότερα. Οι αστυνομικοί αναφέρουν πως πριν πηδήξει στο κενό ο Sohwa είχε αφήσει στην οροφή του κτηρίου το κινητό, το πορτοφόλι και το μπουφάν του.

Σε δηλώσεις τους, φίλοι και συγγενείς του Sohwa εξέφρασαν αντιρρήσεις για τον χαρακτηρισμό του θανάτου του Ιάπωνα ως αυτοκτονία, καθώς ήταν επιτυχημένος στη δουλειά του και δεν έδειχνε να τον απασχολεί κάτι.

Όμως όπως έχουμε δει πολλές φορές στο παρελθόν, η κατάθλιψη πολλές φορές δεν ανιχνεύεται από τον περίγυρο του ατόμου, με την αντρική ψυχική υγεία να παραμένει, σε μεγάλο βαθμό, στο περιθώριο μέχρι και σήμερα.

Ετικέτες

FIM EWC, Bol d’Or: Νίκη και πρωτάθλημα η BMW, πρώτη Ευρωπαία που το καταφέρνει! [Βίντεο]

Στην 89η διοργάνωση του Bol d’Or η BMW Motorrad World Endurance Team ξόρκισε το παρελθόν της και έγραψε ιστορία
​  bol d'or
Από τον

Σπύρο Τσαντήλα

22/9/2026

Ο 24ωρος αγώνας στην πίστα Circuit Paul Ricard της Γαλλίας έριξε την αυλαία του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Endurace, EWC, για το 2026 με ένα δραματικό φινάλε στη φετινή σεζόν. Η νίκη της BMW Motorrad World Endurance Team της χάρισε τον τίτλο για μόλις 4 βαθμούς από την περσινή πρωταθλήτρια YART Yamaha Official EWC Team και την έχρισε ως την πρώτη ευρωπαϊκή εταιρεία που κατακτά την κορυφή σε αυτό το πρωτάθλημα, το οποίο ήταν παραδοσιακά αντικείμενο των ιαπωνικών εργοστασίων.

​  bol d'or

H BMW M 1000 RR με τον αριθμό #37 και τους Markus Reiterberger, Steven Odendaal και Michael van der Mark στη σέλα της ξεκίνησε από την pole position και κάλυψε απόσταση-ρεκόρ για το Bol d’Or με 742 γύρους, τερματίζοντας πρώτη με έναν γύρο μπροστά από τη Suzuki GSX-R1000R της Yoshimura SERT Motul #12 (Gregg Black, Etienne Mason, Dan Linfoot) και δύο από την τρίτη YART Yamaha Official EWC Team #1 (Karel Hanika, Marvin Fritz, Leandro Mercado).

Για την πρώτη τη τάξει ομάδα της BMW, αυτή η νίκη δεν ήταν σημαντική μόνο επειδή ήταν η πρώτη Ευρωπαίου κατασκευαστή, αλλά επίσης γιατί ξόρκισε το τραγικό για τους Γερμανούς φινάλε της περσινής χρονιάς, όταν στην ίδια πίστα και τον ίδιο 24ωρο αγώνα έφτασε μισή ώρα από την κατάκτηση του τίτλου, για να μείνει στα κρύα του λουτρού εξαιτίας μηχανικής βλάβης την ύστατη στιγμή.

bol d'or

Στα πρώτα στάδια του αγώνα η BMW έδωσε μάχη με την F.C.C. TSR Honda France (Alan Techer, Corentin Perolari, John McPhee) με τους Γερμανούς να ξεχωρίζουν χάρη στα ταχύτερα και αραιότερα πιτ στοπ, ενώ η ομάδα της Honda έχασε περαιτέρω χρόνο μετά από μια μικρή πτώση, ενόσω μαχόταν με τη YART Yamaha.

Παρόλα αυτά ο ταχύτερος γύρος του αγώνα γράφτηκε από μια Fireblade και συγκεκριμένα αυτή του Perolari με χρόνο 1'52.320 και μέση ταχύτητα 181.8 km/h.

​  bol d'or

Η τελική κατάταξη του πρωταθλήματος φέρνει τη BMW πρώτη και παγκόσμια πρωταθλήτρια με 158 βαθμούς, τη YART Yamaha δεύτερη με 154 και τη Yoshimura SERT τρίτη με 137.

Η Yamaha ωστόσο κατέκτησε τον τίτλο Κατασκευαστών του EWC με 179 βαθμούς, αφήνοντας τη BMW δεύτερη με 167 και τη Honda τρίτη με 141, ενώ ακολουθούν κατά σειρά οι Kawasaki (117 β.) και Suzuki (111 β.).

​  bol d'or

Στην κατηγορία FIM Endurance World Cup είχε μια μεγάλη νικήτρια, τη Wójcik Racing Team #77 SST με μοτοσυκλέτα Honda και αναβάτες τους Jordi Torres Fernandez, Milan Pawelec, Mateusz Molik και Hector Garzo Vicent, η οποία κυριάρχησε στη Superstock κατηγορία και αναδείχθηκε Παγκόσμια Κυπελλούχος του EWC.

Τέλος, στην κατηγορία που βρίσκεται πιο κοντά στα μοντέλα παραγωγής, FIM Endurance World Trophy, η ομάδα γαλλική Legacy Competition με Yamaha και τους Bastien Vigne, Arnaud Dejean, Quentin Benslimane και Tony Guerrero συμπλήρωσε 666 γύρους, τερμάτισε δεύτερη στον αγώνα και πανηγύρισε το Τρόπαιο της Production κατηγορίας.

Νικήτρια ομάδα ήταν η ARTEC #199 με Kawasaki (Paul Barre, Julien Mathon, Lacky DeJoye και Renaud Bertrand), ωστόσο στην τελική κατάταξη του πρωταθλήματος έμεινε δεύτερη με 19 βαθμούς διαφορά από την πρώτη.