Αγώνες μοτοσυκλέτας στην Ιρλανδία - Θα διοργανωθούν χάρη στις δωρεές του κόσμου!
Αρχικά είχαν ακυρωθεί όλοι για το 2023, ενώ ακόμα και τώρα κάποιοι δεν θα διεξαχθούν
Από τον
Κώστα Γκαζή
17/3/2023
Όπως σας είχαμε γράψει, οι Road Racing αγώνες μοτοσυκλέτας στην Ιρλανδία αντιμετώπιζαν αβέβαιο μέλλον, λόγω τεράστιας αύξησης ασφαλίστρων, με τους διοργανωτές να δηλώνουν ανήμποροι να σηκώσουν το οικονομικό βάρος, κάνοντας λόγο για ακύρωση όλων των event του 2023! Τελικά, οι φίλοι του αθλήματος έβαλαν το χέρι βαθιά στην τσέπη, και βοήθησαν να πάρουν και πάλι το πράσινο φως αγώνες όπως το International North West 200.
Ενώ λοιπόν όλοι οι αγώνες μοτοσυκλέτες της Ιρλανδίας είχαν ακυρωθεί τον Φεβρουάριο, η Ομοσπονδία Αγώνων Μοτοσυκλέτας της χώρας οργάνωσε μια crowdfunding καμπάνια, όπου οι φίλοι του αθλήματος μπορούσαν να καταθέσουν τον οβολό τους, με στόχο τη διοργάνωση των αγώνων για το 23.
Η καμπάνια που αρχικά είχε στόχο τις 300.000 βρετανικές λίρες, κατάφερε να συγκεντρώσει μέχρι στιγμής 90.000 λίρες (ποσό που συνεχίζει να ανεβαίνει), ήτοι 102.543 ευρώ, και μαζί με μια νέα πρόταση για χαμηλότερα ασφάλιστρα βοήθησαν τις λέσχες να δώσουν το “ok” για τη διοργάνωση των αγώνων το 2023.
Έτσι το International North West 200 θα λάβει χώρα από τις 11 μέχρι τις 13 Μαίου ενώ αναμένεται να διοργανωθούν τόσο ο αγώνας του Armoy όσο και του Cookstown 100, όμως ο Tandragee 100 που παραδοσιακά ανοίγει τη Road Racing σεζόν τον Απρίλιο δεν θα διοργανωθεί το 23.
Έτσι οι Ιρλανδοί φαν της Road Racing σκηνής κατάφεραν να υποστηρίξουν οι ίδιοι το άθλημα που αγαπούν, χωρίς βοήθεια από την πολιτεία ή από εταιρικές χορηγίες.
Αντίο Hilary Musson - Πέθανε η 2η γυναίκα που πήρε μέρος στο Isle of Man TT
Από τις πρωτοπόρες γυναίκες στο άθλημα, γρήγορη τόσο σε αγώνες πίστας, όσο και στη Road Racing σκηνή
Από τον
Κώστα Γκαζή
15/3/2023
“Η είσοδος μου στον κόσμο των δυο τροχών έγινε στα 16 μου, όταν ο πατέρας μου μου αγόρασε την πρώτη μου μοτοσυκλέτα, μια Triumph Tiger Cub, ενώ η αγάπη μου για τους αγώνες ξεκίνησε με την πρώτη επίσκεψη μου στην πίστα του Cadwell Park. Αυτό ήταν, είχα κολλήσει!”
Το 1969 η Hilary Musson συμμετείχε σε έναν αγώνα μόνο για γυναίκες στο Cadwell Park, όπου και τερμάτισε στην 4η θέση. Οι συμμετοχές ήταν λίγες, μόλις 8-9, και λόγω έλλειψης ενδιαφέροντος οι αγώνες γυναικών δεν συνεχίστηκαν. Έτσι η Hilary ξεκίνησε να αγωνίζεται ενάντια στους άνδρες, κάτι ιδιαίτερα ασυνήθιστο για την εποχή.
Εκεί γεννήθηκε η αγάπη της Hillary για τα δίχρονα γιαπωνέζικα 250, οδηγώντας ένα Suzuki X7, ένα RD 250, ένα LC, κ.α.
Συμμετείχε σε πολλούς αγώνες λεσχών, πάντα καβάλα σε μοτοσυκλέτες παραγωγής τις οποίες οδηγούσε και στη διαδρομή σπίτι-δουλειά αλλά και σε κάθε ταξίδι για να πάρει μέρος με αυτές σε αγώνα.
Το 1974 & 1975 κέρδισε το Πρωτάθλημα British Formula Racing Club 250 production, δημιουργώντας αίσθηση. Την επόμενη χρονιά συμμετείχε στην Avon Production series με ένα Yamaha RD 250μ τερματίζοντας στην 3η θέση του Πρωταθλήματος, ενώ ο σύζυγος της συμμετείχε στην κατηγορία 500 κ.εκ..
Το 1977 η Hilary ξεκίνησε να αγωνίζεται σε διάφορους εθνικούς αγώνες, ώστε να πάρει τη διεθνή αγωνιστική της λισάνς, και να μπορεί να αγωνιστεί στο ΤΤ.
Ο περίγυρος της την προειδοποιούσε πως δεν θα τη δεχόταν στο ΤΤ, αφού μετά την πρώτη γυναικεία συμμετοχή της Beryl Swain το 1962, η FIM είχε απαγορεύσει στις γυναίκες να αγωνίζονται θεωρώντας πως ήταν πολύ επικίνδυνη ασχολία για εκείνες…
Αξίζει εδώ μια μικρή παρένθεση για να παραθέσουμε την περιπέτεια της Beryl Swain, όπου όταν εξέφρασε την επιθυμία της να αγωνιστεί στο ΤΤ το 1962, η FIM ανακοίνωσε έναν φωτογραφικό κανονισμό μώστε να μην μπορέσει η Swain να λάβει μέρος, με τον οποίο οι αναβάτες έπρεπε να ζυγίζουν το λιγότερο 61 κιλά! Τελικά η FIM της επέτρεψε να λάβει μέρος στο ΤΤ, αφού η Beryl φόρεσε μια… ζώνη δύτη με βαρίδια -κάτι ιδιαίτερα επικίνδυνο. Στον πρώτο -και τελευταίο- αγώνα της, η Swain τερμάτισε 23η ανάμεσα σε 25 αγωνιζόμενους, με τους υπόλοιπους 24 να είναι φυσικά άνδρες. Δυστυχώς, την επόμενη χρονιά η FIM -φοβούμενη για τον αντίκτυπο που θα είχε ένας πιθανός θάνατος γυναίκας αγωνιζόμενης στο ΤΤ- απαγόρευσε πλήρως τις γυναικείες συμμετοχές!
Παρόλα αυτά, η Hilary πήρε την διεθνή λισάνς, και το 1978 τη δέχθηκαν στην κατηγορία World Championship Formula 3 TT. Όπως έλεγε η Hilary, αρχικά θα προτιμούσε να αγωνιστεί στο ManxGP παρά στο ΤΤ, όμως η διοργάνωση εκεί δεν επέτρεπε στις γυναίκες να αγωνιστούν, μέχρι το 1989.
“Αισθανόμουν τιμή να κάνω το ντεμπούτο μου τη χρονιά της επιστροφής του Mike Hailwood, και είχα μάλιστα την ευκαιρία να του μιλήσω. Τερμάτισα το πρώτο μου ΤΤ στην 16η θέση, μια θέση πίσω από τον άνδρα μου τον John, σε 22 συμμετοχές. Αυτή ήταν και η πρώτη φορά που συμμετείχε ανδρόγυνο στον ίδιο αγώνα.”
Η Hilary συνέχισε να αγωνίζεται στο ΤΤ μέχρι το 1985, με μόνη εγκατάλειψη το 1979, από μηχανική βλάβη.
Δεν είχε ποτέ χορηγία, ούτε βοήθεια από κανέναν, πέρα από μερικές ζελατίνες από τον Bob Heath και από τη φιλοξενία στο Isle of Man, χάρη στον πρώην marshal John Bullivant και τη γυναίκα του Diana.
Πέρα από το ΤΤ, η Hilary συμμετείχε στο Manx GP το 1989, αλλά και στο Southern 100 στη δεκαετία του 1990, τρέχοντας τον τελευταίο της αγώνα το 1993.
Σημειώστε πως είχε κερδίσει και τα Πρωταθλήματα National Sprint Assosciation 125 and 250 στις αρχές των 90s.
Μετά την απόσυρση της από τους αγώνες η Hillary συμμετείχε σε track days, ειδικά στην αγαπημένη της πίστα που ήταν το Donington, με τελευταία μοτοσυκλέτα της ένα δίχρονο Aprilia RS 250.
Το 2006 η Hilary και η οικογένεια της μετακόμισαν στο Isle of Man, όπου συνέχισε την αγωνιστική της εμπλοκή, αυτή τη φορά ως marshal στο ManxGP.
“Τίποτα απ’ όσα έκανα στη ζωή μου δεν έγινε για χάρη της δημοσιότητας, αντίθετα με τις απόψεις κάποιων. Δεν είχα χρόνο για άλλα χόμπι, πέρα από τις κότες και τις γάτες μου, ειδικά την αγαπημένη μου λευκή Manxie, την Kipper.”
