Mini GP Cup: 2ος γύρος, Μέγαρα

Αύξηση συναγωνισμού!
Μπάμπη Μέντη
Από τον

Μπάμπη Μέντη

12/9/2019

Τον πρώτο αγώνα εντός Αττικής του MiniGP Cup και δεύτερο μετά την Πάτρα, διοργάνωσε η λέσχη ΑΡΗΣ στην πίστα καρτ των Μεγάρων, όπου αναβάτες κάθε ηλικίας και κυρίως οι πιτσιρικάδες, έδωσαν ξανά τον καλύτερο εαυτό τους, κρατώντας ψηλά το επίπεδο του συναγωνισμού και το θέαμα. Ακολουθεί το Δελτίο Τύπου που λάβαμε από τους διοργανωτές με λεπτομέρειες απ’ όσα έγιναν σε κάθε κατηγορία:  

Με έναν αγώνα γεμάτο από ευχάριστες εντάσεις και με έντονη την παρουσία θεατών συνεχίστηκε το MiniGP Cup του 2019. Στην «γρήγορη» πίστα των Μεγάρων, οι γνωστοί και μη πρωταγωνιστές του αναπτυξιακού μοτοθεσμού, συμπληρώθηκαν ξανά από νέες παρουσίες, και έστησαν ένα όμορφο καλοκαιρινό πανηγύρι.

Στην πίστα κάρτ λοιπόν του Αυτοκινητοδρομίου Μεγάρων, στην παιδική κατηγορία, στην KidGP1, ο Σαράντης Γεωργιάδης (ΟΔΜΑΑ, IMR) αν και δυσκολεύτηκε στις δοκιμές, κατάφερε να πάρει μια νίκη αλλά και μια πειστική δεύτερη θέση και έτσι επικράτησε του Νίκου Πιρπιλίδη (ΑΣ Πήγασος, IMR) ο οποίος έκανε το λάθος και έπεσε στο α’ σκέλος τερματίζοντας 4ος, κερδίζοντας όμως στο β’ σκέλος. Έτσι ο Γεωργιάδης έχει μια βαθμολογική υπεροχή ενόψει του τελευταίου αγώνα της χρονιάς αλλά ο Πιρπιλίδης, αν αποφύγει τα λάθη πρώτα, έχει «δικαίωμα στο όνειρο». Άκρως ικανοποιητική η παρθενική εμφάνιση του Κωνσταντίνου Καπουντάλη (ΑΡΗΣ, IMR) ο οποίος είχε μια πανέμορφη μονομαχία με την ελάχιστα εμπειρότερη κορασίδα, την σαφέστατα βελτιωμένη Ιωάννα Κοράκη (ΑΡΗΣ, IMR). Για άλλη μια φορά έκλεψε καρδιές ο μόλις 6χρονος !! Περικλής Καλμπένης (ΑΡΗΣ, Blata) που δεν πτοήθηκε από την «άδικη» πτώση του στο α’ σκέλος.

Στην κατηγορία MiniGP1, ο διπλός νικητής του 1ου αγώνα, ο Κωνσταντίνος Μαυρόπουλος (ΑΡΗΣ, IMR) συνέχισε με την φόρα που είχε κατακτώντας 2 ακόμα νίκες, δυσκολότερα ίσως από ότι περίμενε αφού ο «αντίπαλός» του, ο Γιώργος Φασουλάκης (Ομάδα65, IMR), ειδικά στο β’ σκέλος τον πίεσε δεόντως. Μάλλον άκεφος ο πάντα δυναμικός Σπύρος Αντωνίου (ΦΙΑΜ, IMR) ο οποίος δεν απειλήθηκε από τον επανακάμψαντα νεανία, τον  Παναγιώτη Κολλάρο (ΑΡΗΣ, Honda) ο οποίος με την σειρά του κράτησε πίσω του, τόσο τον βαρυφορτωμένο Κορίνθιο, τον Γιάννη Παλιογιάννη (ΜΟΛΠ, Kayo) όσο την έτερη εκπρόσωπο της Πελοποννήσου, την Τριπολιτσιώτισα Κωνσταντίνα Κοράκη (ΑΡΗΣ, IMR).

Στα «μεγάλα παιδιά», στο IMR Cup, ο επιστρέψαντας στην δράση, πολυνίκης και κυπελλούχος, Γιάννης Λογοθέτης (Ομάδα 65) έβαλε δις την υπογραφή του στις νίκες αφού ο πρωτοπόρος της βαθμολογίας Γιώργος Φράγκος (Ομάδα 65) πίεσε ιδιαίτερα για την νίκη μεν, όμως χωρίς όμως να ρισκάρει να χάσει τον έλεγχο της βαθμολογίας. Αψογη πρώτη εμφάνιση στο μοτοαγωνοπροσκήνιο για τον Χαλκιδαίο Χρήστο Καλατζή (ΑΣ Πήγασος) που πήρε 2 τριτιές μετά από κονταροχτύπημα με το «παλιό» Νίκο Ζαμπετάκη (Ομάδα 65).

Πολύ καλή εμφάνιση και για τον μόνιμο θιασώτη του MiniGP Cup και της κατηγορίας Open PitBikes, τον Αντώνη Καλέμη (Ομάδα 65, IMR) ο οποίος πήρε 2 νίκες χωρίς να πιεστεί από τον «μηχανικά λαβωμένο» Νίκο Λιόλιο (Ομάδα 65, IMR).

Αποτελέσματα στο chronotech.gr, βαθμολογία στο minigp.gr

 

Ευχαριστούμε την ΛΕΜ Μεγάρων για την συμπαράσταση και το AutoMoto Patras για τις όμορφες φωτό!

Η πρώτη νίκη της Honda στο ΙοΜ ΤΤ – 1961 [video]

60 χρόνια αγωνιστικής παρουσίας στο "Νησί"
Από τον

Λάζαρο Μαυράκη

26/7/2019

Η φετινή χρονιά σηματοδοτεί την επέτειο των 60 χρόνων παρουσίας της Honda στο Isle of Man, η οποία μέχρι και σήμερα αποτελεί το εργοστάσιο με τις περισσότερες επιτυχίες στο "Νησί". Συνολικά, έχει "μαζέψει" 183 νίκες σε όλες τις κατηγορίες, ένα νούμερο δυσθεώρητο για οποιονδήποτε άλλο ανταγωνιστή. Και αν σήμερα θεωρούμε αυτονόητη την ικανότητα της Honda να παίρνει νίκες και πρωταθλήματα σε παγκόσμιο επίπεδο, πίσω στο 1959 –όταν έκανε την πρώτη εμφάνισή της και… έχασε στο Isle of Man- τα πράγματα ήταν εντελώς διαφορετικά.
Ο Soichiro Honda ήταν ένας οραματιστής που πίστευε ότι οι αποτυχίες είχαν εξίσου μεγάλη διδακτική αξία, όσο και οι επιτυχίες. Αυτό όμως δεν σήμαινε ότι θα άφηνε μια αποτυχία να σταθεί εμπόδιο στην πορεία της Honda για παγκόσμια κυριαρχία. Η φιλοσοφία του επιβεβαιώθηκε με τον πιο πειστικό τρόπο, καθώς μετά από τις δυο πρώτες αποτυχίες του στους αγώνες του IοM TT, η Honda σάρωσε στις πέντε πρώτες θέσεις σε ΟΛΕΣ τις κατηγορίες που έλαβε μέρος, το 1961. Η ιδιαίτερη σχέση του Soichiro με το IoM TT είχε φανεί από την πρώτη του επίσκεψη στο Νησί το 1954, κατά την διάρκεια των επισκέψεών του σε μεγάλα αγωνιστικά events, όπου παρακολουθούσε και μελετούσε τις προσπάθειες των αντιπάλων της Honda στους αγώνες. Μάλιστα, έχει μείνει στην Ιστορία η περίφημη φράση του ότι "μόνο κερδίζοντας στο Isle of Man μπορούμε να χαράξουμε το μονοπάτι μας για να γίνουμε μια παγκόσμια εταιρεία και να πουλάμε τα προϊόντα μας σε όλο τον κόσμο". Εκείνη την επιτυχημένη χρονιά μάλιστα, η εταιρεία είχε φέρει μαζί της κι ένα κινηματογραφικό συνεργείο, το οποίο κατέγραψε την προσπάθεια και μέρος του υλικού από την πρώτη νικηφόρα χρονιά της Big-H μπορείτε να παρακολουθήσετε στο παρακάτω βίντεο:

Οι αναβάτες της Honda, Sadao Shimazaki, Jim Redman, Tom Phillis, Luigi Taveri και ο θρυλικός Mike Hailwood, κυριάρχησαν στην πρώτη πεντάδα της κατηγορίας Lightweight TT 125cc. Οι Naomi Taniguchi, Kunimitsu Takahashi, Jim Redman, Tom Phillis, και Mike Hailwood έκαναν ακριβώς το ίδιο στην κατηγορία των 250cc. Μάλιστα, για τον Taniguchi ήταν ιδιαίτερης σημασίας αυτή η επιτυχία, καθώς ήταν το μοναδικό μέλος της αρχικής ομάδα του 1959 που είχε τις δύο αποτυχημένες προσπάθειες.
Όλη αυτή όμως η αλματώδης εξέλιξη και οι επιτυχίες, ήταν ουσιαστικά αποτέλεσμα πολλών ετών αθόρυβης προετοιμασίας. Ο Soichiro Honda είχε εργαστεί πολύ σκληρά και ο ίδιος, πολύ καιρό πριν αρχίσουν να μπαίνουν τα θεμέλια της αυτοκρατορίας του. Αυτό δεν είναι κάτι παράξενο, για τον άνθρωπο που όταν έπρεπε να αποφασίσει ποια βαλίτσα θα άφηνε έξω από το αεροπλάνο πριν την πτήση από τη Ρώμη για την Ιαπωνία, προτίμησε να παρατήσει τη βαλίτσα με τα ρούχα του και να πάρει μαζί του την βαλίτσα που ήταν γεμάτη με αγωνιστικά ανταλλακτικά που είχε μαζέψει για το τμήμα R&D της εταιρείας. Ήταν ξεκάθαρα ένας άνθρωπος απόλυτα ταγμένος στον σκοπό του, που του αξίζει ένα μεγάλος φόρος τιμής από όλη την μοτοσυκλετιστική κοινωνία, 60 χρόνια μετά την πρώτη του επιτυχία.