Παγκόσμιος Πρωταθλητής Trial 2017: Toni Bou

FIM TrialGP 2017: Ο Toni Bou πρωταθλητής!
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

13/9/2017

Την περασμένη Κυριακή στην Τσεχία, ο αναβάτης της ομάδας Repsol Honda, Toni Bou, πρόσθεσε ακόμη ένα παγκόσμιο πρωτάθλημα στο ράφι με τα έπαθλά του. Η δεύτερη θέση στον αγώνα της ημέρας ήταν αρκετή για να εξασφαλίσει ο Ισπανός αναβάτης τον παγκόσμιο τίτλο του TrialGP για το 2017.

Με έντεκα πρωταθλήματα outdoor και ισάριθμα πρωταθλήματα indoor, ο Toni Bou είναι ο απόλυτος κυρίαρχος του αθλήματος για περισσότερο από μία δεκαετία. Ο αναβάτης της Repsol Honda απλά ξαναγράφει την ιστορία του trial. Την περασμένη Κυριακή στην πόλη Sokolov της Τσεχίας, ο Bou φόρεσε για άλλη μια φορά τη φανέλα του πρωταθλητή, μετά από ένα επίπονο αγώνα, στον οποίο αρκέστηκε στη δεύτερη θέση. Το αποτέλεσμα προκάλεσε έκρηξη χαράς στον αναβάτη μετά την πίεση της προηγούμενης εβδομάδας, μια και ο ίδιος δεν χρειαζόταν παρά μία τέταρτη θέση για να εξασφαλίσει τον τίτλο.

O ομόσταυλος του Bou στην ομάδα της Repsol Honda, Jaime Busto, είχε ένα δραματικό αγώνα. Ο νεαρός Βάσκος προηγήθηκε στη βαθμολογία στο μεγαλύτερο μέρος του πρώτου γύρου. Στο τέλος, ο πολλά υποσχόμενος, 20χρονος αναβάτης κατέκτησε την τρίτη θέση, η οποία του χάρισε αντίστοιχα την τρίτη θέση στη βαθμολογία του πρωταθλήματος. 

Από την άλλη, ο τρίτος αναβάτης της Repsol Honda Takahisa Fujinami είχε πολύ καλή απόδοση, παρότι ήταν από τους πρώτους αναβάτες που μπήκαν στη διαδρομή του TrialGP εκείνο το υγρό πρωινό υπό βροχή. Ευτυχώς, η βροχή σταμάτησε κατά τη διάρκεια του αγώνα, όμως η καταιγίδα της προηγούμενης νύκτας χειροτέρεψε το τερέν καθιστώντας ακόμη πιο δύσκολη τη διεξαγωγή του δεύτερου γύρου του αγώνα.  Ο Fujinami βελτίωσε την απόδοσή του και κατατάχθηκε πέμπτος τελικά, ενώ σε κάποια στιγμή φλέρταρε με την τρίτη θέση. 

Ο όγδοος και τελευταίος αγώνας της σεζόν για το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα TrialGP θα διεξαχθεί το επόμενο Σαββατοκύριακο στο Arco di Trento της Ιταλίας.

Toni Bou, Παγκόσμιος Πρωταθλητής 2017 για 22η φορά:
«Σήμερα ήταν μία δύσκολη μέρα από την αρχή. Έδωσα μάχη για τη νίκη στο trial αλλά δεν ήταν η μέρα μου, όμως ο στόχος ήταν να εξασφαλίσω τον τίτλο. Είμαι πολύ χαρούμενος παρότι είχαμε διάφορα θέματα. Το υγρό τερέν που βρήκαμε σήμερα δεν μου αρέσει ιδιαίτερα, ούτε και ταιριάζει στη μοτοσυκλέτα μου, όμως δώσαμε σκληρή μάχη για να τερματίσουμε στο βάθρο. Η φετινή ήταν μία πολύ καλή σεζόν. Η πρώτη νίκη στο Camprodón [Ισπανία] και οι δύο νίκες στην Ιαπωνία, όπου ο Adam Raga έχασε βαθμούς, ήταν πολύ σημαντικές. Όπως και οι δύο νίκες στις ΗΠΑ».

Miquel Cirera, Team Manager:
«Σήμερα ο αγώνας δεν ήταν εύκολος για κανέναν από τους τρεις αναβάτες μας.  Μία καλή ιδέα είναι να αναλύσουμε με ακρίβεια τι συνέβη. Ο Toni υπέφερε μέχρι την τελευταία στιγμή σε έναν περίεργο αγώνα. Τώρα είναι η στιγμή να πανηγυρίσουμε τον τίτλο, ο οποίος ήταν και ο βασικός μας στόχος, και θα προσπαθήσουμε να τα πάμε καλύτερα στον επόμενο, τελευταίο αγώνα του Παγκόσμιου Πρωταθλήματος trial το Σαββατοκύριακο. Ειλικρινά πρέπει να συγχαρώ την ομάδα για την εξαιρετική δουλειά όλων. Όχι μόνο εδώ, αλλά όλη τη σεζόν. Και όχι την η ομάδα που βρέθηκε στον αγώνα, αλλά και όλους εκείνους που είναι πίσω στο εργοστάσιο, στο HRC. Όλοι αυτοί κατέστησαν δυνατή τη μεγάλη επιτυχία σε αγώνες όπως ο συγκεκριμένος, όπου δεν είναι εύκολο να νικήσεις». 

Η πρώτη νίκη της Honda στο ΙοΜ ΤΤ – 1961 [video]

60 χρόνια αγωνιστικής παρουσίας στο "Νησί"
Από τον

Λάζαρο Μαυράκη

26/7/2019

Η φετινή χρονιά σηματοδοτεί την επέτειο των 60 χρόνων παρουσίας της Honda στο Isle of Man, η οποία μέχρι και σήμερα αποτελεί το εργοστάσιο με τις περισσότερες επιτυχίες στο "Νησί". Συνολικά, έχει "μαζέψει" 183 νίκες σε όλες τις κατηγορίες, ένα νούμερο δυσθεώρητο για οποιονδήποτε άλλο ανταγωνιστή. Και αν σήμερα θεωρούμε αυτονόητη την ικανότητα της Honda να παίρνει νίκες και πρωταθλήματα σε παγκόσμιο επίπεδο, πίσω στο 1959 –όταν έκανε την πρώτη εμφάνισή της και… έχασε στο Isle of Man- τα πράγματα ήταν εντελώς διαφορετικά.
Ο Soichiro Honda ήταν ένας οραματιστής που πίστευε ότι οι αποτυχίες είχαν εξίσου μεγάλη διδακτική αξία, όσο και οι επιτυχίες. Αυτό όμως δεν σήμαινε ότι θα άφηνε μια αποτυχία να σταθεί εμπόδιο στην πορεία της Honda για παγκόσμια κυριαρχία. Η φιλοσοφία του επιβεβαιώθηκε με τον πιο πειστικό τρόπο, καθώς μετά από τις δυο πρώτες αποτυχίες του στους αγώνες του IοM TT, η Honda σάρωσε στις πέντε πρώτες θέσεις σε ΟΛΕΣ τις κατηγορίες που έλαβε μέρος, το 1961. Η ιδιαίτερη σχέση του Soichiro με το IoM TT είχε φανεί από την πρώτη του επίσκεψη στο Νησί το 1954, κατά την διάρκεια των επισκέψεών του σε μεγάλα αγωνιστικά events, όπου παρακολουθούσε και μελετούσε τις προσπάθειες των αντιπάλων της Honda στους αγώνες. Μάλιστα, έχει μείνει στην Ιστορία η περίφημη φράση του ότι "μόνο κερδίζοντας στο Isle of Man μπορούμε να χαράξουμε το μονοπάτι μας για να γίνουμε μια παγκόσμια εταιρεία και να πουλάμε τα προϊόντα μας σε όλο τον κόσμο". Εκείνη την επιτυχημένη χρονιά μάλιστα, η εταιρεία είχε φέρει μαζί της κι ένα κινηματογραφικό συνεργείο, το οποίο κατέγραψε την προσπάθεια και μέρος του υλικού από την πρώτη νικηφόρα χρονιά της Big-H μπορείτε να παρακολουθήσετε στο παρακάτω βίντεο:

Οι αναβάτες της Honda, Sadao Shimazaki, Jim Redman, Tom Phillis, Luigi Taveri και ο θρυλικός Mike Hailwood, κυριάρχησαν στην πρώτη πεντάδα της κατηγορίας Lightweight TT 125cc. Οι Naomi Taniguchi, Kunimitsu Takahashi, Jim Redman, Tom Phillis, και Mike Hailwood έκαναν ακριβώς το ίδιο στην κατηγορία των 250cc. Μάλιστα, για τον Taniguchi ήταν ιδιαίτερης σημασίας αυτή η επιτυχία, καθώς ήταν το μοναδικό μέλος της αρχικής ομάδα του 1959 που είχε τις δύο αποτυχημένες προσπάθειες.
Όλη αυτή όμως η αλματώδης εξέλιξη και οι επιτυχίες, ήταν ουσιαστικά αποτέλεσμα πολλών ετών αθόρυβης προετοιμασίας. Ο Soichiro Honda είχε εργαστεί πολύ σκληρά και ο ίδιος, πολύ καιρό πριν αρχίσουν να μπαίνουν τα θεμέλια της αυτοκρατορίας του. Αυτό δεν είναι κάτι παράξενο, για τον άνθρωπο που όταν έπρεπε να αποφασίσει ποια βαλίτσα θα άφηνε έξω από το αεροπλάνο πριν την πτήση από τη Ρώμη για την Ιαπωνία, προτίμησε να παρατήσει τη βαλίτσα με τα ρούχα του και να πάρει μαζί του την βαλίτσα που ήταν γεμάτη με αγωνιστικά ανταλλακτικά που είχε μαζέψει για το τμήμα R&D της εταιρείας. Ήταν ξεκάθαρα ένας άνθρωπος απόλυτα ταγμένος στον σκοπό του, που του αξίζει ένα μεγάλος φόρος τιμής από όλη την μοτοσυκλετιστική κοινωνία, 60 χρόνια μετά την πρώτη του επιτυχία.